We houden moed

Het was Groemp ik wist dat hij Omber had weggejaagd van Harry. Harry?! Ik keek naar Hagrid en zag geen Harry! Ik keek om me een en zag dat Marcel weer bewoog en hij zat, om de een of andere reden, met zijn hand in de nog brandende sorteerhoed. Hij haalde hem er weer uit, ik zag dat hij iets vast had. Het was lang en glinsterend, een zwaard. Ik had gehoord van Ron dat er een zwaard op Zweinstein was bezet met rode robijnen, het zwaard van Godric Griffoendor daarmee had Harry Ginny gered in de Geheime Kamer. Ik kende de legende, dat alleen een ware Griffoendor hem uit de hoed kon halen. Ik snapte alleen niet wat een zwaard nu voor zin had, Oké hij had geen toverstok meer maar ik was er van overtuigd dat hij Voldemort niet met een zwaard zou kunnen verslaan. Ik zag wat er gebeurde, iedereen denk ik want iedereen staarde naar Marcel, Marcel rende naar voren. Maar niet naar Voldemort. Hij rende naar de slang, ik hoorde Ron ooit zeggen Nagini. Ik zag niet in wat voor nut het had om… Mij hield mijn adem in. Marcel haalde uit met het zwaard en, BAM! De kop van Nagini tolde door de lucht en zijn lichaam viel voor Voldemort neer. Ik zag de rode vlaag van woede in zijn ogen. Boven mijn hoofd hoorde ik geklapper van vleugels en hoefgetrappel ik keek en zag een Hippogrief vliegen en de hele kudde centauren. Ik keek weer naar boven en zag rare zwarte paarden met vleermuisachtige vleugels die ik nog nooit eerder had gezien.
“Zie jij die zwarte paarden ook?” vroeg ik aan Angelique.
“Nee, maar ik denk dat ik weet wat je bedoeld. Dat zijn Terzielers en ze kunnen alleen gezien worden door mensen die de dood gezien hebben.” Ik dacht na, natuurlijk Fred.
We renden mee met de stroom mensen naar de Grote Zaal, daar was het gevecht al druk bezig. Ik vuurde een paar verlammingsspreuken af op dooddoeners en de vloek van totale verstijving trof Jeegers die net zijn stok uitstak naar Ginny. Hij werd op het zelfde moment getroffen door de zelfde vloek van Leo. Ginny had het niet door, zij duelleerde samen met Loena en Hermelien tegen Bellatrix, als dat maar goed ging! Ik zag dat mam ze ging helpen dus draaide ik me om en zocht Angelique, ik vond haar achter in de zaal ze stond op de trappen richting de oppertafel te duelleren met een dooddoener, ik hoorde geruis en gestommel maar reageerde niet. Ik rende naar de trap vuurde een verlammingsspreuk af en trok Angelique mee naar de zijkant van de Zaal. Ik zag van alles om me heen en hoorde mijn moeder schreeuwen, gelijk vluchtte iedereen naar achter.
“Jij raakt mijn kinderen met geen vinger aan!” schreeuwde ze en Bellatrix lachte, toen flitste er een blauwe straal uit mijn moeders toverstok. Hij raakte haar boven haar hart. De sarcastische lach op haar gezicht verstarde en ze viel neer. Alle mensen om hem heen juichten en Voldemort gilde. Ik zag Professor Anderling, Slakhoorn en Romeo Wolkenveldt door de lucht vliegen door de explosie van zijn woede. Hij draaide zich om en wees met zijn stok naar mam voor hij iets kon zeggen hoorde ik luid
“PROTEGO!”