De kus van mijn leven

Hij liep naar de rand en ging zitten. Z’n benen bungelde over de rand. Ik kwam naast hem zitten. Ze harde wind streek nog in onze gezichten toen we naar Zweinstein keken. Ik rilde. Wat was dat koud, vooral in December… Severus zag het en deed z’n mantel uit. Hij zat nu alleen nog maar in z’n blouse en spencer, het schooluniform. Hij sloeg z’n mantel om mijn schouders heen. ‘Heb jij het dan niet koud?’ vraag ik verschrikt. Hij schudde z’n hoofd. 'Maar het is December! Het sneeuwt,' zeg ik verontwaardigd. Hij glimlachte. 'Geloof me, ik heb het niet koud,' zegt hij lief. Ik glimalachte terug. Als hij het zei, dan kon je daar geen verandering in brengen. Dat had ik nu wel door. 'Weet je,' begint Severus. Ik kijk hem aan. Hij kijkt glimlachend terug. 'You're amazing, just the way you are,' zegt hij lief. Ik grijnsde lief terug. 'I don't ask you, to change. You're perfect for me,' zeg ik terug. Hij grijnsd nu ook lief terug. Ik bestef nu pas dat hij een hele mooie lach heeft. Nee, als je terug bent, is het gewoon weer je leraar Toverdranken! Doe niet zo mal, sukkel! Maar het was te laat. Mijn hart bonkte in m'n keel toen onze hoofden dichter bij elkaar kwamen. Zijn lippen werden lief op de mijne gedrukt. Ik sloot m'n ogen. Dit ene moment leek alles perfect. De wereld zonder haat en woede. Alleen hij en ik. Maar toen kwam het gezicht van de oudere Professor Snape weer voor me. Ik duwde hem meteen van me af. Bang dat dit allemaal een droom was. Maar toen ik mijn ogen weer opende zag ik een verwarde jongen van 15. Die eigenlijk nooit Snape zou kunnen zijn. Maar dingen zouden anders kunnen lopen dan je dacht. Ik sprong op en liep achteruit. Niet meer wetend dat daar het eind van het plateau was. Ik viel achterover en kon me nog net met één hand aan de richel vast houden. Dat die paar seconden je leven kon omgooien... Ik wachtte, en sloot mijn ogen. Wachtend op de val.