Het kasteel

Het leek een beetje op een driehoekje, met een rondje erin en daar weer een verticale streep door. Ik hoefde niet te vragen wat het was. Ik wist het al. Dat was het teken van de drie gebroeders. Dat verhaal had ik gehoord vlak voor ik naar Zweinstein ging. Ik vond het altijd een prachtig verhaal. ‘Wilde me nog wat laten zien?’ vraag ik hem. Hij knikte en glimlachte. Hij loodst me weer mee naar buiten en wijst met z'n hand naar Zweinstein. 'Wauw, wat lijkt Zweinstein mooi vanaf hier. Met al dat sneeuw,' zeg ik bewonderend. 'Toch wel de moeite waard hé? Om deze berg te beklimmen,' vraagt Severus glimlachend. 'Echt wel,' zeg ik, nog steeds starend naar het kasteel. De zon stond al laag aan de hemel en stond op het punt om onder te gaan. Severus keek nog even naar het kasteel. ‘Weet je wat ik ook graag doe als ik me verveel?’ vraagt hij geheimzinnig. ‘Nou, vertel,’ zeg ik nieuwsgierig. Hij glimlachte breed. Hij bracht me schuifelend naar de rand van de rotswand. Wow, de berg was nu wel heel hoog als je naar beneden keek. De wind was hard bovenop de berg. Severus ging staan met z’n armen gespreid. Hij leek gedragen te worden door de wind. Wauw, dat wilde ik ook doen. Hij keek naar mij en wenkte. Ik ging behoedzaam staan en spreidde ook m’n armen. De wind streek door mijn haar en het leek echt net alsof ik op de wind gedragen werd. Het was een heerlijk gevoel om gewoon te zweven. Dit is misschien de meest vredige, de allermooiste plek waar ik geweest ben. Ik heb nog nooit zoiets als dit gezien. ‘k Ben wel heel ver weg van de plaats waar ik ooit vandaan kwam. En toch gelukkig. Ik wil hier altijd wel zijn. Voel dat ik gelukkig ben. De wind hield op met blazen. We gingen weer gewoon op de rand staan. Ik glimlachte. En hij glimlachte terug.