Deel 220

Nick Pov.

Met een stapel handdoeken over mijn broek ga ik beschaamd op bed zitten. Gaby kijkt me nog eens aan. Dan begint ze heel hard te lachen. ‘Whaha, Nick! Dit is een best beschamend moment, ik weet het. Maar ik kan het lachen niet terughouden.’ De tranen lopen over haar wangen. Langzaam begin ik er de humor ook van in te zien en lach met haar mee. ‘HÉ! KAN DAT WAT ZACHTER!’ Klinkt er vanaf de linkermuur. ‘Oeps, de muren zijn hier zeker een redelijk dun.’ Grinnikt Gaby. Ik laat de laatste lach uit mijn mond glippen. ‘Vind je het niet erg? Van dit gedoe, bedoel ik.’ Gaby glimlacht lief naar me. ‘Je kan er niets aan doen. Het zit gewoon in de natuur van de man dat zulke, ehm.. Ongelukjes gebeuren!’ Ik lach om haar woordkeuze. Ongelukjes. Dat heet natuurlijk ook zo, dat weet ik wel. Maar het klinkt zo leuk als juist zij het zegt.. Zo liefdevol. Ik kan niet wachten tot het perfecte moment om het haar te vertellen, maar dat moet nog even wachten. Zoiets kan je natuurlijk niet zeggen als je hard aan het lachen bent. Dan klinkt het alsof je het niet serieus bedoelt, en dat is dus écht wel serieus! Ik houd echt van haar. Ik schrik van mijn eigen gedachten. Ik heb dat nog niet zo gedacht bij Gaby. Ik houd van haar. Ik houd van haar! Ik houd van Gaby! Een grote glimlach prijst mijn gezicht. Gaby valt het niet op, zij zit de kamer verder te bestuderen. ‘Nick, ik denk dat jij als ik naar het toilet moet maar even naar Joe of Lies en Kevin moet gaan. Gewoon, aangezien die ook in dezelfde ruimte zit.’ Grinnikt ze. Ik knik. Laat ik dat maar doen, ja. ‘Ik ga me nu ook omkleden.’ Gaby draait zich vlug om. ‘Is hij al wel weer een beetje..’ Ze denkt na over het juiste woord. ‘Down?’ Ik knik en haal de handdoeken van mijn broek af. Niemand kan er nu nog iets van zien, gelukkig maar! Het was echt een erg moment. Erg komisch, maar ook erg beschamend. ‘Moet ik de kamer verlaten of omdraaien?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ach, het maakt mij niet uit.’ Jij gaat me hopelijk toch eens zo zien. ‘Maar bij jou, als meisje, is het natuurlijk erger. Jij hebt meer om te verbergen, snap je?’ Ze knikt. ‘Dus je vind het niet erg als ik nu gewoon hier mijn spulletjes neer zet en met je praat net als nu?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, het is goed.’ Gaby knikt. ‘Oké dan.’ Ik trek mijn shirt over mijn hoofd uit. Ik had niets onder het shirt aan en ik voel Gaby’s blik branden. ‘Gaby, toch! Een beetje staren naar mijn borstspieren?’ Ik span ze extra aan. ‘N-nee hoor.’ Ze wordt rood en gaat gauw weer verder met haar spulletjes ordenen. Ik glimlach breed. Ik doe ook mijn broek naar beneden en sta dan alleen in mijn ondergoed. met z’n ballenknijper, toch Ilenia^^ ‘Gaby!’ Ik betrap haar opnieuw. ‘Ik zat gewoon even je onderbroek te bestuderen.’ Zegt ze schijnheilig. ‘Foei, hè!’ Ze steekt haar neus op en gaat dan weer verder. Ze kijkt nog gauw een keer om. ‘Gaby!’ ‘Sorry! Is wel heel vrolijk hoor met dat eh.. Rode kleurtje!’ ‘Stoute Gaby! En bedankt, hè.’ Lach ik. Ik trek gauw mijn pyjama aan. ‘Verdorian, nu kan ik je leuke ondergoed niet meer bestuderen!’ Ik steek mijn tong naar haar uit. ‘Hij komt wel mooi uit Europa!’