I've got a secret, it's time for me to tell it; i'm in love with Rupert Grint 9

"Avada.." Hij twijfelde, en keek je aan met de bangste ogen die je ooit gezien had. "Ron..." FLuisterde je. "Avadaka." Verder kwam hij gewoon niet. "ZWAKKELING!!!" Voldemort keek Ron kwaad aan. "laat dan maar. Laat haar maar gaan als je zoveel van haar houdt..". Tot je opluchting wende Ron zijn stok van je af. je keek om, om naar Harry te kijken, maar hij was verdwenen. "HARRY!?" je schreeuwde het veeeel harder dan nodig was. Voldemort en Ron keken naar de plek waar ik naar keek. "HIJ IS WEG!" schreeuwde Voldemort. "RONALD! JE HEBT GEFAALT. JE WORDT GEEN DOODDOENER."
Ron leek opgelucht. Hij liep naar je toe en hielp je overeind. "Sorry, het spijt me heel erg.." begon hij. Maar je was te moe en verward om te antwoorden. Hij droeg je zodat je op veilige afstand was van de bloeddorstige voldemort. Voldemort bleef maar schreeuwen. Je zag nog net dat Ronald en Voldemort een heftig duel voerdde, maar toen werd alles zwart.


"Carmen..?" het was een honingzoette stem "Carmen ben je geraakt door een vloek?" je opende je ogen.
je wou opstaan, maar zijn hand drukte je terug. "blijf liggen." je wou er tegen in gaan, maar je mond was te droog om iets te zeggen. "wa-ater.." het kwam er zwak uit. Veel te zwak. Je voelde je niet zwak. Je stond met veel geweld op, Maar je plannetje was hopeloos, want Harry had je al opgetild e meegedragen. "wat is er gebeurt?" vroeg je. "leg ik nog wel uit." antwoordde Ron. Het was je absoluut niet opgevallen dat Ron gewoon naast Harry liep zonder een keer boos te kijken. "Ron. Ron waarom wou je dooddoener worden!?" "Sssst. Stil nou maar." ik moest wel luisteren naar Harry's mooie stem.

toen we verdwijnseld waren naar Zweinstein, en ze je (met wel heel veel tegenstribbeling) naar Madame Pleister hadden gebracht, gingen Harry en Ron weg. Madame Pleister diende je vieze drankjes toe waatvan je steeds bijna moest overgeven. Je was steeds maar aan het wachten op Harry.

Na wel 6 uur gewacht te hebben, kwam harry eindelijk. Je glimlachte bij het zien van zijn gezicht. "gaat het alweer een beetje, Car?" "Mmm" het was alles wat je kon zeggen. Je wou hem zoenen. Je wurgde jezelf omhoog uit het bed, en wou Harry zoenen. Toen Harry merkte waar je mee bezig was, stond hij op van je ziekenhuisbed. Geschrokken keek je hem aan. "Sorry, Carmen.". Je snapte het niet. Het ene moment hield hij van je, en hield jij nog niet van hem. Het andere moment hielden julie gewoon van elkaar. En dan opeens wou hij je niet meer. Misschien was hij bang dat hij aangestokken werd met wat ik had? "wat is er?" het klonk zo zwak. "Sorry, Ron en ik.... Ron en ik hebben afgesproken geen van beide verkering met jou te nemen. Dat is beter, anders kunnen Ron en ik geen vrienden zijn." "dus je maakt het uit?" je voelde tranen in je ogen springen. "uh, ja eigenlijk wel ja dus." NIET. dit geloofde je niet. Ron zou toch op een of andere manier er aan kunnen wennen dat je verliefd was op harry en niet op hem? Je besefde je dat je nu liever wou dat Harry op zou zouten. "ga weg!" Boos veegde je de tranen uit je ogen. verbaast keek Harry je aan. "nee"". "gaa weg, verdomme!"
Je was echt heel boos. "Als dat jou vrolijk maakt.." zei harry en hij liep al weg. "IK HOEF JOU EN JE STOMME VRIEND NIET MEER. HOE DURF JE EEN MEISJE ZO TE BEHANDELEN?! OH EN REKEN ER MAAR NIET OP DAT IK NIET VRIENDE MET JOU BEN ZIELIG MANNETJE. EN AL ZEKKER NIET MEER DIE SUKKEL VAN EEN RON!" voegde je er boos aan toe.
Huilend liet hij je achter. zoals je geeisd had.



Reaction?