Dat heb ik weer...

Ik stond kwaad op en sloeg met m'n vuist op tafel. De klap was over de hele zaal te horen en weergalmde tegen de muren. Maar dat kon niemand iets schelen, en ik ook niet. Nou, dat had ik dan weer lekker voor elkaar. Ik wilde hem helpen. Ik doe ook nooit iets goeds! Dat heb ik weer. Ik stapte nijdig de grote zaal uit. Ik had vandaag gewoon lessen. Iets waar ik geen moeite voor deed. Ik besloot maar naar buiten te gaan. Severus zou daar ook wel zitten. Maar voorlopig hoefde ik niets met hem te maken te hebben. Ik liep een rondje terrein en stopte even bij Hagirds huisje. Het zag er nog net zo uit als bij ons. Misschien iets netter. Maar ja, wat verwachtte je van een halfreus? Ik beende gauw door en ging in een verlaten stukje tegen de muurwand zitten. Ik vond dat stom van mezelf. Dawn, Paris en Sarah zouden me vast komen zoeken. Maar dat boeide nu niet. Ik vond dit een slechte eigenschap van mezelf. Ik zocht altijd de rust op. Maar ik heb nooit rust. Het leven is hard, en daar moet je voor knokken. Iets wat ik nog zou moeten doen. Maar toch leek ik vastbelsoten Severus te helpen. Ik zuchtte en keek op m'n horloge. Kwart voor 9. De lessen zouden zo beginnen. Ik stond op en begon maar alvast naar het lokaal Gedaanteverwisseling te gaan.

Na de lessen liep ik weer gehumeurd naar de leerlingenkamer. Ik had er echt geen zin meer in om verder te gaan met bijles. Tja, had hij maar niet zo overmate moeten reageren. Maar ergens voelde ik er toch iets voor om naar hem toe te gaan. Maar ja, wat zouden Dawn, Paris en Sarag zeggen als ik de hele middag bij hem was? Ik voelde me gewoon rot vandaag. Dus ik besloot geen van beide te doen en me lekker te concentreren op m'n huiswerk Kruidenkunde. Dat nog best moeilijk was. Ik was niet echt de beste leerling daar in. Maar de rest van de vakken haalde ik meestal wel een voldoende voor. Ik besloot weer naar het plekje te gaan van vanmorgen. Met schrijfgerei en m'n huiswerk op zak liep ik de leerlingenkamer uit. 'Wat ga je doen?' vraagt Dawn. 'Huiswerk,' mompelde ik. 'Waar?' 'Naar buiten.' 'Waarom?' 'Dat is lekker rustig.' 'Mag ik mee?' 'Nee,' antwoorde ik kortaf, en ik vertrok. Het fijne was van de natuur dat ze niet terug spraken. Je kon het alles vertellen. Je diepste geheimen onthullen. Ze vertellen niets door. Ze luisteren alleen. Dat vond ik heerlijk. Zo'n jongen wilde ik. Helaas waren er maar weinig van dat soort jongens. Laat staan in deze tijd. Al o wel... Nee, dat was absurd. Misschien kon hij wel goed luisteren. Maar hij was op Lily. Niet op mij. Dat was al een enorme opluchting. Ik ging zitten en doopte m'n zwarte veer in de inkt. Net toen ik begon te schrijven zag ik een jongen voor me staan. Ik kon niet zien wie het was omdat ik tegen het licht aan keek. 'Kan ik er bij komen zitten?'