Hij is het toch echt...

Het was al half 10 toen we eindelijk uitgepraat waren. Toen besefte ik dat ik nog aan die jongen zijn naam moest vragen. 'Dus ik maakte duidelijk, nou het gaat niet over jou!' grinnikte Dawn. Paris en Sarah grinnikte dom mee. 'Hé, meiden. Ik moet eventjes naar beneden,' verzon ik. 'Maar we hebben nog helemaal geen huiswerk,' zegt Paris verbaast.
'Ik wil de leerlingenkamer verkennen. Ik ben nieuw, wisten jullie nog,' zeg ik grijnzend. Ze leken het te geloven, want Dawn ging gewoon door met haar verhaal. Ik stond op en liep de meisjes slaapzaal uit. Dawn, Paris en Sarah waren echt te gek. Maar ik miste Patty, Margriet en Daphne. Draco, Benno en Theo. Ik zuchtte. Ik kon niet verwachten dat Perkamentus vandaag al een soort middeltje had, waarmee ik terug naar m'n eigen tijd kon. Ik liep de trap af. De leerlingenkamer was niet erg vol. Maar hij was er niet. Ik liep naar een jongen toe, die blijkbaar familie van Benno moest zijn. 'Eh, sorry. Ik zoek Secretus? Ik wil hem even een flink pak slaag gevem,' loog ik, 'is hij misschien in de jongens slaapzaal?' De jongen keek even naar de jongen die naast hem stond en glimlachte naar me. 'Meestal zit hij bij het meer. Zo afgezonderd. Ik snap niet hoe hij het volhoud. Maar ja, nieuw hier? Je bent wel leuk zeg.' Ik begon te blozen. 'Ik.. eh... Dus hij zit bij het meer?' Hij knikte. 'Dankje!' riep ik, terwijl ik meteen naar de deur rende. Ik trok hem open. Vilder liep op dit moment op de 7e verdieping. Als het goed is, mevrouw Norks ook. Dus ik had geluk. Ik hoefde niet naar boven. Ik hoefde alleen de hal door en kon dat gewoon naar buiten. Ik hoopte maar dat ik de Marauders niet tegenkwam. Ik begon te rennen. Ik duwde de deur open. M'n ogen speurde het meer af. Ik besefte dat helemaal aan de overkant een oude boom stond. Daar kon je heerlijk tegenaan zitten. Ik zuchtte. Dat word een tijd rennen. Ik zette een sprint in en en even later verstopte ik me achter de bosjes. Een zwarte gedaante zit bij de oude boom te lezen. 'Hoe kan hij lezen in dit duister?' fluister ik tegen mezelf. Dat was niet echt een goed idee. Hij pakte z'n toverstok en stond op. 'Niemand bespioneerd mij zonder verbrand te worden, Incendio!' riep hij kwaad. De struik vloog in brand. Maar ik verroerde me niet. Mijn arrogante gezicht werd beinvloed door licht en duister. Het moest er blijkbaar heel angstaanjagend uitzien. 'Wat wil je van me?' zegt hij iets opgeluchter. 'Je naam,' flusiterde ik. 'Severus Sneep, de nul van de school. Oké?' zegt hij kwaad. 'Nou, dan wist ik het dus zeker,' zeg ik nonchalant. 'Wat?' snauwde hij. 'Dat jij hier in dit jaar zit. Dan weet ik het zeker,' antwoorde ik nonchalant. Hij plofte weer neer bij de boom, en ik sprintte weg. Sneller dan ik ooit gedaan had.