Secreetje? Snivillus?

Ik liep opgelaten het lokaal van Perkamentus uit. Dat ging goed. Nu moest ik alleen nog naar de leerlingenkamer. Dat was opzich niet zo moeilijk. Ik zat al meer dan vijf jaar op Zweinstein en wist alle gangen dus als m'n broekzak. Draco en ik hadden dikwijls 's nachts rondgeslopen, gewoon voor de lol. Toen ik aan Draco dacht kreeg ik een steek in m'n maag. Ik moet hier echt weg... Gelukkig kon ik nu alleen Vilder tegenkomen. Maar ik wist ondertussen de route die hij liep. Dus ik kon hem gemakkelijk ontwijken. Alleen mevrouw Norks was een probleem. Achja, anders kon ik altijd nog een leeg lokaal binnenglippen.
Ik dacht even dat ik een miauw hoorde, maar het was geen miauw. Ik bleef stokstijf staan. Het waren voetstappen. 'Ssst, wees nou stil, Wormstaart,' fluisterde iemand. 'Ja, ik kan er niets aan doen!' De voetstappen kwamen steeds dichterbij. Ik verstopte me in een schawduw en keek gespannen af. De schaduwen kwamen steeds verder de hoek om. Ik hield stilletjes m'n adem in. 'Aan Vilder zijn we lekker ontsnapt,' hoorde ik iemand zeggen. 'Echt wel, wat een sukkel.' Het waren vier jongens. En opeens herkende ik de stemmen. 'Shit,' mompelde ik zacht. 'Hoor eens,' fluisterde Remus. 'Wat, Maanling?' fluisterde James. 'Ik hoorde iemand.' 'Ja, ja. Je verbeeld het je maar. Die nieuwe zit vast lekker met Secreetje opgescheept.' De jongens kwamen steeds dichterbij. Wie heet er nou Secreetje? Was vast een bijnaam voor iemand. Even dacht ik dat ze in mijn gang kwamen, want dan was ik de klos. Maar gelukkig liepen Remus, Peter, James en Sirius langs me. Blijkbaar hadden ze gespijbeld. Ik haalde m'n schouders op en liep weer verder naar de Leerlingenkamer van Zwadderich. Maar voor ik het wist stonden ze voor m'n neus. 'Moet jij niet naar de les?' vraagt Sirius met een vals glimlachje. 'Dat zou ik ook aan jullie kunnen vragen,' kaatste ik terug. Ik duwde ze aan de kant, terwijl ik stevig doorbeende. 'Sinds wanneer heb jij Secreetje ontmoet?' riep James me na. Ik bleef staan en draaide me om. 'Wie?' vraagt ik dom. 'Achja. Sneep! Die Snivillus,' legde hij uit. En opeens drong het tot me door. Natuurlijk, Sneep werd altijd gepest. Daarom was hij altijd zo koud. Ik vond het wel zielig voor hem altijd al. Maar nu ik heb gezien hoe aardig hij is, vind ik het nog zieliger. En ik was er nu zeker van om daar iets aan te doen, voordat ik wegging. 'Ja, én?' snauwde ik. Sirius maakte smak gluidjes. Ik stapkte drijgend op hem af en duwde m'n toverstok in z'n hals. 'In tegenstelling tot Sneep, pak ik wél mijn toverstok,' fluisterde ik in z'n oor,' en ik wil niet dat je zo praat over hem. Geloof me, ik ken hem evenveel als Lily.' James verstijfde. Waarschijnlijk vond hij het nogal raar dat ik van Lily'tje afwist. Niet dat ze me boeide. 'En nu opgerot!' snauwde ik. Ik liep Sirius met een ruk los, terwijl ze wegrenden. Dat ging goed, dacht ik. Terwijl ik naar de leerlingenkamer van Zwadderich liep.