Sneep

Weer strok elk spiertje in m'n lichaam samen. Niet weer, dacht ik. Ik dacht eigenlijk dat ik nog steeds in de bibliotheek lag. Maar toen ik mijn ogen opende besefte ik het schouwspel van gisteravond. Ik wreef in m'n ogen en keek verward om me heen. 'Waag het niet om naar binnen te komen, Lupos!' hoorde ik Madame Pijster roepen. Lupos? Remus Lupos? Dat meen je toch niet hé? Daar had ik dus echt geen zin in. Zo'n kneus bij een Zwadderaar op bezoek? Dan schend hij m'n reputatie al op de eerste dag. Terwijl mensen nog niet eens wisten wie ik was. 'Nee, Madame Plijster, ik moet naar binnen van Professor Perkamentus,' hoorde ik Lupos zeggen. Madame Plijster slaakte een zucht en liet Lupos binnen. Hij kwam glimlachend naar me toe. Ik voelde me zo hopeloos in dit stomme ziekenbed dat ik gauw een arrogant gezicht op probeerde te zetten. Maar zelfs als je 5 jaar geoefend had, lukte zelfs een echte Zwadderaar dit niet. Ik keek hem een beetje verbaasd aan. 'Waarom heb je gepraat met Perkementus?' schalde meteen m'n stem door de ziekenzaal. 'Easy. Ik heb niets gedaan hoor. Ik heb alleen gezegd dat we jou gevonden hadden,' zegt Lupos glimlachend. Maar zo glimlachend voelde ik me niet. Ik was eerder bang. Wat had hij tegen Perkamentus gezegd. 'Nou... Eh...' stamelde hij rood, ' Perkamentus zei dat hij je kon ontvangen.' Ik knikte en keek hoopvol naar Madame Plijster. Ze knikte nors en ik sprong meteen uit bed. 'Wat is het wachtwoord?' vraag ik meteen aan Lupos. 'Oh... Dat ja, Bruisballen. Succes,' wensde hij. Hij glimlachte flauwtjes naar me. En op dat ene moment voelde ik iets warms vanbinnen. Maar geen vlinders nee. Hij was m'n leraar geweest. Ik glimlachte eventjes terug. Ik rende de ziekenzaal uit. Maar ik had niet rekening gehouden dat nu het spits kwartier was. Nu zouden alle leerlingen naar de lessen gaan. Dus botste ik tegen een jongen van Zwadderich aan. In één oogopslag viel me meteen zijn zwarte sluike haar op. Ik viel op de grond, en hij keek me koud aan met z'n zwarte ogen. 'Gaat het?' vraagt hij aan me. Ik knikte, terwijl ik z'n hand aanpakte. Hij hees me omhoog, hij was sterker dan ik dacht, en ik stond nu recht tegen over hem. Hij was wel een stuk groter, dus ik moest echt omhoog kijken. 'Ik heb je hier nog nooit eerder gezien, ben je van Beaxbatons of Kamffels?' vraagt hij nieuwsgierig. Ik kreeg het meteen spaansbenouwt. Gelukkig noemde hij twee buitenlandse scholen op. 'Uuhh... Ja, Beaxbatons,' loog ik gauw. 'Nieuw dus. Nou... Je zal wel zien wie hier de populaire kidz zijn. Succes,' mompelde hij rood. En ik kreeg een raar vermoedden dat ik hem herkende. Nee, die jongen had ik nooit herkend. Gelukkig was hij van Zwadderich, dus kon ik nog eens om z'n naam vragen. Maar toch deed z'n zwarte haar me aan iemand denken. En opeens wist ik het. Professor Sneep... Ik werd meteen lijkbleek. Oh. My. God...