De Marauders

Ik was met een harde klap op de vloer terecht gekomen, en was het bewustzijn verloren. Toen ik weer enigszins normaal kon denken merkte ik dat ik werd gedragen. Ik hoopte maar dat ik op een normale plek was. Anders werd het nog eens heel moeilijk om terug te komen. Er bevonden wel heel veel handen om m'n lichaam. Ik probeerde zo zachtjes mogelijk te ademen. 'Hoe oud zal ze zijn?' vraagt een jongens stem. 'Hmmpff, 15? Of een lange 14 jarige,' mompelde een ander. 'Jongens, laten we haar nou maar naar de ziekenzaal brengen en uithoren of ze van hier is,' snauwde een geïrriteerde stem. 'Ja, ja. Oké hoor Snuffel. Niet zo opgefokt.' Wacht eens, dacht ik, uithoren? Ja, dag! Ik begon zogenaamd erg te kreunen en maakte me los uit hun greep. 'EN WIE DENKEN JULLIE DAT JULLIE WEL NIET ZIJN OM MIJ ZOMAAR OP TE PAKKEN!' schreeuwde ik boos. 'Rustig aan, straks hoort Vilder ons nog,' suste een jongen met zwart warrig haar en een ronde bril op. 'NOU ÉN, ZEG OP!' snauwde ik kwaad in z'n gezicht. 'Nou oké dan, ik ben James Potter. Dat zijn Remus Lupos, Sirius Zwarts en Peter Pippeling,' stelde hij zichzelf en de rest van de jongens voor. 'En samen zijn wij de Marauders,' grinnikte de jongen die Sirius Zwarts moest zijn. Ik werd opeens krijtwit. Ik wist alle verhalen, met dank aan Fred & George's hangoren. Potter? Zwarts? Lupos? Pippeling? Maar voordat ik iets kon uitbrengen zakte ik door m'n benen in de armen van Remus. 'Flauwgevallen...' 'Kom, we nemen haar mee naar Plijster.' Ik werd weer opgetild. Dit keer door James en Remus alleen. Sirius en Peter mochten van mij ook wel hun handen thuis houden. Laat staan dat Pippeling later een soort rattenmens is, en Zwarts een massamoordenaar. Even later voelde ik warme dekens om me heen. Maar dat had ik niet nodig. Ik wilde hier weg! Ik ontwaakte weer uit m'n positie en keek in de bruine ogen van Remus Lupos. 'Ze is wakker,' riep hij naar de rest. Meteen stonden er vier jongens om m'n bed, plus Madame Plijster. Die opeens een stuk minder oud leek.
'Misschien zal dit een beetje dom overkomen, maar hoe heet je?' vraagt Remus. Ik dacht even na, kon ik als ik m'n eigen naam zei de toekomst al veranderen? Ik waagde het erop. 'Yasmine Caven, en nee het is geen domme vraag,' antwoorde ik,'Dit zal misschien een domme vraag zijn, maar welk jaartal is het?' Remus keek eventjes naar James. Blijkbaar dachten ze hetzelfde. Dat ik m'n geheugen kwijt was. '1975... Enne'
'Nee, ik ben niet mijn geheugen kwijt,' zeg ik kwaad. 'Beetje respect ja, voor diegene die je gevonden hebben!' snauwde Peter. Iets wat niemand echt verwacht had, want hij was meestal de meeloper. Iedereen keek hem vragend aan. 'En dat tegen jou zeker, Pippeling?' snauwde ik terug. De drie jongens keken naar het spannende schouwspel. Helaas was voelde ik m'n benen niet meer, anders had ik hem al lang een trap verkocht. 'Lekker aardig zeg, je redders meteen bij hun achternaam noemen,' mompelde Peter geïrriteerd. 'Pfff, waarom zou ik anders bij Zwadderich zijn ingedeeld. Ze hadden gelijk, zo slim ben je dus echt niet. Ik wed dat je altijd bij Lupos afkijkt,' grinnikte ik. Peter werd krijtwit. Het was dus waar, al hoe wel ik alleen maar en grapje maakte. 'Ik moet Professor Perkamentus spreken,' zeg ik gauw, terwijl ik uit bed stap. 'Hé, watte?' zeiden de jongens tegelijk. Ik rende naar de deur, maar toen ik hem open wilde doen kreeg ik een lamstraal in m'n rug. 'Niemand gaat mijn ziekenzaal uit voordat ze is genezen,' snauwde Madame Plijster.