Terug in de tijd

Draco en ik kwamen hijgend tot stilstand in de kerkers. 'Dat.. Was.. Super!' hijgde ik. 'Echt té gek,' hijgde hij grijnzend. 'Wat doen we nu met Daphne, Patty, Benno, Theodoor, Vincent en Karel?' vraag ik. 'Oh, die zullen vanzelf wel bijkomen,' zegt hij geniepig. 'Binnenkort Lubbermans even pestten?' vraagt hij aan me. 'Tuurlijk,' zeg ik vrolijk, en ik gaf hem een kus op z'n wang. Draco kleurde rood. Hij was altijd al verliefd op mij geweest, volgens Daphne en Patty dan.
'Bebebe' stamelde hij rood. Ik grinnikte en tikte met met m'n toverstok op een paar stenen in de muur. Er verscheen een deur, die naar de leerlingenkamer van Zwadderich leid. Ik liep er heupwiegend door en liet de verblufte Draco achter, die nog steeds niets kon uitbrengen. Ik liep meteen door naar de meisjes slaapzaal en plofte op m'n bed. 'Wat een sukkel,' mompelde ik grijnzend voor me uit, toen ik aan Draco dacht. Ik had het gouden kettinkje van Hermelien in m'n zak. Die nu wel heel erg aan trekkelijk begon te worden. Ik haalde hem uit m'n zak en bekeek hem. 'Een tijddrijver?' mompel ik verbaasd. 'Hoe komt betweter daar aan?' Ik haalde m'n schouders op en deed hem om m'n nek. Ik had wel eens iets gelezen over een tijddrijver. Dat, als je de tijd vaarnaar je terug gaat veranderd. Dat dat enorm veel invloed heeft op de toekomst. Maar ja, dat zou ik toch niet kunnen doen? Maar, behalve als iemand je meteen ziet. Nou, dan heb je eens pech. Maar één kind in je leven nog herinneren. Nee, dat zou diegene niet herinneren. Behalve als je jezelf zag. Maar zo kort terug in de tijd wilde ik niet, ik wilde verder. Maar de tijddrijver leek wel kapot. Het zandlopertje was leeg, en het metaal was verbogen. Blijkbaar door mijn spreuk. Ik heb altijd al een arrogant karakter gehad. Dus draaide ik toch maar aan de tijdrijzer. Maar toen ik hem pas een halve keer had omgedraait, verdween ik al. Maar in welke tijd? Dat wist ik niet.