An annoying person

Onder het gekakel door van Kinu bleef Kaori koppig doorlopen zonder iets terug te zeggen.
‘Dat was zo leuk,’ bleef Kinu maar doorratelen, ‘het voelde zo goed. Ik wil het nog een keertje doen. Het was zó vet, niet normaal. Kira gaat jaloers worden. Wij deden samen als eerst Chara Change én Character Transformation. Dus wanneer gaat het worden? Of wil je liever wachten tot er een X-egg is? Maar dat is gevaarlijk. We weten niet zeker of een Transformation wel lukt de volgende keer. Dat is gevaarlijk. Het is beter om te gaan oefenen. Ik bedoel, wat oefen kan geen kwaad. Zeker niet na wat ik had gezien. Weet je wat, ik ga een trainingsschema maken! Dan kan altijd vechten zonder problemen. Er moet echt een verbetering komen, ik wil niet jij je bezeerd.’
‘Nee dat zou zonde zijn.’ Een vaag bekende stem klonk achter hen. Ze draaiden zich om en zagen Ikuto en zijn Shugo Chara Yoru. ‘Het zou echt zonde zijn als je pijn zou hebben door zo’n klein zwak eitje. Maar ik moet zeggen, niet slecht voor de eerste keer.’ zei hij met een pesterige lachje erachteraan.
‘Hé kijk, het is die perv die van verkleedpartijtjes houdt met zijn brutale zwerfkat.’ zei Kaori met een geïrriteerde stem. Blijkbaar is tegen een X-egg vechten, uiteindelijk nog net winnen, het irritante gekakel aanhoren van Kinu en een gesprek aan gaan met deze gast niet goed voor je humeur. ‘Luister eens, als je zo nodig even grappig moet zijn, best! Maar nu ben ik lichtjes geïrriteerd. Dus als je niks nuttigs te zeggen hebt dan vraag ik zo vriendelijk om die stomme grijns van je gezicht te halen en weg te gaan. Als je me nu wilt excuseren, ik moet ergens heen. Kom Kinu we gaan.’
Ze draaide zich om en trok Kinu aan haar oren met zich mee. Na een paar passen werd er keihard gelachen.
‘Wat is er zo grappig?!’ Kaori’s stem klonk alsof ze bijna aan het ontploffen was.
‘Je bent echt een interessant persoon.’ zei Ikuto nog half lachend. ‘Ik hielp je de eerste dag dat je hier was en ik kreeg geeneens een dankjewel.
‘Hé, je was al weg voordat ik iets kon zeggen!’
‘Geef Ikuto niet de schuld! sprong Yoru er opeens tussen. ‘Plus, neem dat terug!’
‘Neem wat terug?‘
‘Dat ik een zwerfkat ben!’
‘Maar je bent ook een kat! En je ziet er niet alsof je een standaard huiskat bent!’
Yoru was eindelijk stil en keek liever even de andere kant op.
‘Maar sinds je dus niks serieus te zeggen hebt, ga ik.’
‘Wie zegt dan ik niks te zeggen heb? Misschien heb ik wel iets heel belangrijks te vragen.’ Langzaam liep Ikuto richting Kaori. Hij bleef vlak voor haar neus staan. Hij boog een beetje voorover en fluisterde wat in haar oor: ‘Misschien wil ik je wel vragen om samen verkleed naar een feestje te gaan. Volgens mij vind je het wel leuk, in je schattige kattenkostuum.’
Snel duwde Kaori hem weg. ‘Idioot!’ schreeuwde ze. Ze voelde dat haar hoofd rood begon te worden, dus keek ze naar grond. Meteen schoot het idee binnen dat hij zoiets alleen zou zeggen om daarna haar weer uit te lachen. En jahoor, wanneer Kaori weer hem aankeek zag ze dat hij nog net zijn lach kon inhouden. Hij moet vast enorm veel plezier hebben in het pesten van Kaori.
Haar nog een keer uitlachen was de laatste druppel. ‘Alsof ik wilde dat het een kattenkostuum was! Het was echt gênant. Opeens die staart, laat staan die kattenoren. Gelukkig krijg ik ze niet wanneer ik een Chara Change met haar doe. Echt vreselijk zo dat zijn. Vergeet niet die outfit, al die kantjes en … en … en …,’ Ze kon haar zin niet afmaken, zo erg vond ze het dus. ‘Wat ben ik blij dat niemand me heeft gezien. Nouja, ik nog blijer zijn als jíj me niet had gezien.’ Kaori gaf Ikuto een dodelijke blik.
‘Kaori…,’ snikte Kinu, ‘schaam je je voor mij?’
Kinu’s huilende gezicht zorgde ervoor dat Kaori Ikuto even vergat.
‘Maar natuurlijk niet, waarom zou ik dat doen.’
‘Je zei dat je het vreselijk vond. Dus ik dacht dat …’
‘Wat, die outfit? Dat valt wel mee. Het is gewoon allemaal nieuw en ik was een beetje gefrustreerd. Dat is alles. Het duurt een tijdje om alles goed op te nemen. Ik had gewoon het gevoel dat ik me moest afreageren op iets of iemand. Sorry dat ik zo deed.’
‘Echt waar? Meen je het?’
‘Ja, ik meen het. Het spijt me echt.’

Terwijl Kaori Kinu nog even aan het troosten was, verdween Ikuto met Yoru en verschenen Kira, Sakura en Chaica.
‘Kaori!’ schreeuwden ze alle drie, terwijl Sakura er duidelijk bovenuit kwam.
‘Sorry Kinu, dat we toch zijn gekomen. Maar het duurde aardig lang dus we waren ongerust.’
‘Het is al goed. Kaori moet blij zijn met zo’n lieve vriendin als jij. Maar wil je weten waarom het zolang duurde? Ik zal je het vertellen!’
Omdat iedereen graag wilde weten wat er was gebeurd, luisterden ze allemaal aandachtig naar Kinu. Kaori wordt, daarentegen, keihard genegeerd. Ze riepen allemaal mijn naam maar uiteindelijk wordt ik genegeerd, dacht Kaori. Ze hadden beter Kinu kunnen roepen. De plek waar Ikuto een paar minuten geleden stond was leeg. Hij komt uit het niets en verdwijnt zonder een geluid. Wat een raar persoon.
De pauze was voorbij, en onder het gekakel door van Kinu liepen ze met z’n allen terug naar de klas.