Deel 219

Nick Pov

Ik moet bij Gaby slapen! Ik moet bij Gaby slapen! Mijn gedachtes razen door mijn hoofd. Misschien kom ik er vandaag wel achter. Vannacht, morgenochtend of vanavond al. Misschien is soms toch zo’n vervelend woord! Ik wil het gewoon zo graag weten. Vandaag! Vandaag ga ik het haar vertellen, dan kom ik erachter. Nee, dat moet ik niet doen. Dan wijst ze me misschien af, dan loop ik een blauwtje op. Ach wat, een blauwtje. Ik ga nog wel meer meemaken dan dat. Het wordt hoe dan ook een leerzaam moment. Ik ben er zeker van. Vandaag ga ik het haar laten weten. Na vele trappen op te hebben gelopen nemen we tijdelijk afscheid van Joe. ‘Joe, succes man. We zijn gewoon hier, als je ons nodig hebt. Wij zijn er écht voor je.’ Stelt Kevin hem gerust. Joe knikt en klimt verder. Gaby loopt naast me. Haar haren hupsen mee met de bewegingen die ze maakt. Haar mooie glanzende haren.. en haar mooie ogen kijken zo vriendelijk uit haar oogkassen. ‘Hallo? Nick! Kom je nog?’ Gaby had de deur van de kamer al opengemaakt terwijl ik verder was gelopen. Lies en Kevin kijken me ook raar aan. Hoewel ze wel met wat verwachting kijken. Zij hebben me door. Ik loop snel achter Gaby aan de kamer binnen. De kamer was nog bijna erger dan de rest van het hotel. ‘Nou, die man mag het hier wel eens schoonmaken zeg! Iel!’ Ze wijst op een dode muis die er waarschijnlijk al wel een paar dagen of langer ligt. ‘Gatver zeg.’ Ik pak twee keukenpapiertjes en pak de muis daarmee op. Dan gooi ik hem door het raam naar buiten. Een harde, hysterische gil klinkt er vanuit die zelfde richting. ‘Oeps, daar liep dus iemand.’ Zeg ik erg sarcastisch. Gaby grinnikt. ‘Goede.’ Ik pak uit mijn handbagage, waar alleen een pyjama, toiletspullen en wat boeken in zat, mijn slaapkleding. Die leg ik op het bed. Die ziet er gelukkig nog niet zo heel vies uit. Ik klop eens op het dekbed. ‘Wauw, er komen nog niet eens beestjes vandaan lopen.’ Gaby lacht en haalt haar spullen er ook uit. ‘Vind je het echt niet erg dat ik bij je lig? Ik kan nog steeds weg, hoor.’ Ik kijk haar in haar mooie ogen. ‘Ik vind het prima. Maar als jij je niet veilig voelt bij me?’ Gaby kijkt verlegen naar de grond. ‘Ik voel me wel veilig bij je, hoor Nick. Je bent lief.’ We kijken elkaar even verlegen aan. ‘Bedankt, Gaby.’ Dan kijkt ze even rond, kijkt me weer even verlegen aan en kijkt dan weer rond. ‘Wat is er?’ Gaby loopt rood aan. ‘Ik wil me omkleden, maar dit is maar één kamer. Er is geen andere ruimte.’ Zegt ze diep beschaamd. ‘Oh.’ Zeg ik laat. ‘Ja..’ Zegt ze. Ik denk na. ‘Ik wil me wel gewoon omdraaien? Dan kan je gewoon even rustig omkleden.’ Gaby knikt. Ik draai me om. Ik hoor een rits opengaan en krijg het een beetje benauwd. ‘Niet kijken, hè.’ Zegt Gaby verlegen. Ik voel de aandrang om me nu om te draaien, maar als ik wil dat ze me haat dan is dat het juiste om te doen. Ik blijf gespannen zo staan en luister naar de geluiden. Langzaam zie ik nog iets opbloeien dat me niet veel plezier doet. ‘Oh nee, niet nu.. Alsjeblieft!’ Praat ik zachtjes tegen mezelf. ‘Ik ben klaar! Draai maar weer om hoor.’ ‘Ehm, nee. Ik sta zo goed, hoor.’ Probeer ik. ‘Nick! Doe niet zo gek! Draai nou gewoon om.’ ‘Nee, echt niet.’ Ik hoor voetstappen. ‘Nee, Gaby!’ Zeg ik, maar het was al te laat. Ze staat al voor me en kijkt me met grote ogen aan. ‘Ehm. Nick, je hebt ehm..’ Ze wijst naar me. Ik word roder dan ooit. ‘Sorry, ik kan er niets aan doen.’ Gaby kijkt me recht in mijn ogen aan zodat ze niet hoeft te zien dat ik zojuist opgewonden ben geraakt.