één.

Ik herinner me het nog perfect , vooral die laatste woorden.
Het is nog niet gedaan , ik kom terug.
Hij komt terug, dat weet ik maar ik kan niet slapen en heb last van nachtmerries over vampiers zoals hij. Nu ben ik elf , het jaar dat je een elf kan worden zegt de legende dat we steeds van hem leerde. Vijf jaar geleden is het allemaal gebeurt en ik heb nog steeds het litteken onderaan mijn voet , het bewijs dat het echt was. Ookal staat het allemaal neergepent in mijn dagboek vertel ik je het liever zelf.

"Lya? Hoeveel is 7+6?" Zei meester Fré.
Mijn rechter bankbuur grinnikte. "13." Antwoorde ik of ik het allang wist , ik weet wel dat het zo niet was maar ik had altijd zo een gevoel. Papa zegt dat dat aangeboren is , ookal begrijp ik daar niets van. Overmorgen word ik zeven en neem ik cupcakes mee , zelfgebakken.
Meester Fré deed zijn wiskundeboek dicht en nam zijn voorleesboek , over niet bestaande wezens , die toch een tikkeltje geloofwaardig zijn. Hij heeft het al over heksen , tovenaren , goden en geesten gehad. Bij dat laatste zijn er traantjes gevallen. Ik niet want ik vind het niet eng maar leuk om aan te horen.

Hij sloeg het stoffig boek open en begon met de zin: "Luister goed: Elf. Elf is de leeftijd wanneer je een elf kan worden , je moet er alleen in geloven. Als je al je wilskracht bij elkaar neemt en dan ongelofelijk hard denkt dat je het echt wilt verschijnt de dag erna een papiertje onder je bedlaken. Met de spreuk erop: 'Ik wil naar toverland en ik geef elke elf een hand.'Als je die spreuk uitspreekt word je naar toverland getoverd. In één flits."Hij sloeg het boek dicht wat luide kuchen en stof veroorzaakte. "Het is tijd ga maar naar buiten en vergeet je huiswerk niet!" Probeerde meester Fré de remoerige kinderen te stillen.