The end

Gregory

'hoger hoger' gilde een opgewekte jongen door de tuin heen, glimlachend keek ik toe hoe Yenthe ons vier jarige zoontje op de schommel duwde, haar haren fladderde omhoog door de wind en haar rode blosjes op haar wangen zaten daar omdat ze genoot van het leven. Als ze mij ziet kijkt ze me stralend aan 'papa is weer thuis lieverds Nathan springt van de schommel af en rent naar me toe 'papa ik heb jou zien voetballen ik mocht op blijven' roept hij blij als ik hem hoog optil. 'Dan ben je nu vast heel moe' grijns ik maar hij kijkt me verontwaardigd aan 'Nee hoor ik ben al vier dus' ik geef hem een kus en knuffel hem stevig 'heb je een beetje op je moeder en je broertje gepast?' zijn ogen beginnen te stralen en hij verteld alles wat hij heeft gedaan de drie dagen dat ik niet thuis was 'o papa en ik heb ook mijn nieuwe broertje of zusje elke dag een kusje gegeven' 'ik ben trots op je'. Yenthe staat op een afstandje te kijken met Joshua op haar arm 'Hoi schat' ik druk mijn lippen op die van haar en kijk haar verliefd aan 'ik heb jullie gemist' ze glinlacht en geeft Joshua dan aan mij die zijn hoofdje in mijn nek legt, Joshua had een ontwikkelings achterstand en verder dan het woordje mama kwam hij niet we moesten het altijd doen met vage klanken en zijn lichaamstaal. 'JOshua laat eens horen wat we geleerd hebben toen papa er niet was' Yenthe kijkt Joshua verwachtingsvol aan 'awa' roept hij dan vrolijk ' papa hij zij papa' Nathan begint vrolijk rondjes te rennen en onroerd kijk ik yenthe aan woorden zeggen op dit moment meer dan genoeg.

Shirley

Als de kinderen op bed liggen kruip ik in gregory zijn armen. Wie 4 jaar geleden mij verteld zou hebben dat ik gellukig getrouwd was twee kinderen had en de derde opkomst was zou ik voor gek verklaart hebben, maar het onwaarschijnlijke is waarheid geworden. Wij hebben onze zorgen zoals elke ouder zorgen heeft, toen bekend werd dat Joshua een grote achterstand had en waarschijnlijk nooit optimaal zou kunnen functioneren hadden vele mensen medelijden met ons "zware leven" maar wat heb ik te klagen we zijn allemaal gezond hebben het financeel goed een aandoening van een kind zal ons leven niet beinvloeden in negatieve zin... 'waar denk je aan lieverd' gregory kinkt me vragend aan ' aan ons gellukige leven' hij maakt een instemmend geluid en kijkt me dan verliefd aan 'wij zijn voor nu en altijd'


the end!! ik vond het supper om aan deze story te schrijven en jullie reacties cond ik nog leuker ik goop dat jullie het een gied verhaal vonden en ik vond dat er ook nog wel een boodschap in zat ook al is het fictie wilde ik het toch nog zeggen. Geef nooit op want ooit komt alles goed wat het ook is.

loveeyoullie xxxx