Short story'

Haar voeten brachten het meisje zo snel als ze kon richting het geluid. Het geschreeuw verwelkomde haar als een ere gast. Ze had zich nooit belangrijk gevoeld als klein meisje van vier, maar de hoop dat ze dat misschien toch was, dreef haar vooruit. Ze negeerde de donker kleurende lucht en de enge schaduwen op de hoge muren. Ze liet niet merken dat ze het gevoel had dat de wanden op haar af kwamen, haar gevangen wouden nemen..

Toen ze dichter bij het geschreeuw in de buurt kwam, merkte ze een verandering op. De vrolijke geluiden, waren niet meer vrolijk. En het welkome gevoel dat ze haar brachten, maakten plaats voor angst. Haar naam werd niet geroepen, maar uitgeschreeuwd. De pijn was zo duidelijk in de stemmen te horen dat het kleine meisje er zelf ook van ging schreeuwen. 'Mama!' Maar haar stem kon de gillende mensen niet geruststellen. Het meisje wilde wegrennen van het gevaar, maar haar benen leken het hier niet mee eens te zijn. Ze werd gedwongen naar de zwak verlichte kamer gebracht.

Vlak voor het einde van de gang, viel ze over iets groots. Haar handen en gezicht belandden in een vochtige plas, die sterk naar bloed rook. Het meisje moest kokhalzen van de doordringende geur. Ze krabbelde snel overeind en keek achterom. Ze wenste vurig, dat ze dit nooit gedaan had, want haar blik gleed gelijk naar het ding op de grond. Haar oudste zus lag er in een onnatuurlijke houding bij. Bloed sijpelde uit het grootste gedeelte van haar lichaam en haar ogen staarden angstig naar de koude hemel. Waarschijnlijk het laatste dat ze ooit had kunnen zien.

Het meisje draaide zich om, niet beseffend wat ze nu eigenlijk gezien had. Haar gruwelijke beeld werd versterkt, door het bloedspoor in de kamer, dat naar een man leidde die gebogen over een lichaam stond. Even moest het meisje glimlachen bij de gedachte dat haar vader in de kamer was. 'Papa!' riep ze naar de man. De man draaide zich om en stootte een krijsende lach uit. Uit zijn mond leek een straaltje bloed te lopen dat niet uit een wond leek te komen. Zijn oranje groene haren hingen angstaanjagend om zijn lijkbleke gezicht. Zijn ogen leken door een dikke laag make-up zo groot, dat ze je leken te verlammen met hun blik.

Ze stapte angstig naar achter en struikelde weer over het lichaam van haar zus. 'Wie ben je?' vroeg ze met bevende stem. Ze voelde het bloed aan haar kleven en verafschuwde de man. Het was een clown. De clown, voor haar verjaardag. Dankzij haar was hij hier. 'Waar is mama?' Met een strijdlustige blik keek ze naar de man. Deze stopte met lachen en hield zijn hoofd een beetje schuin. 'Ze smaakte verrukkelijk, maar jij bent waarschijnlijk net zoals het toetje van de maaltijd het lekkerst.' Hij boog zich over het tengere lichaampje, dat haar laatste noodkreet schreeuwde.Ongeveer 600 kilometer verderop werd ik wakker. Ik staarde met grote ogen naar het plafond, denkend aan de nachtmerrie die ik zojuist had gehad. Maar het was geen nachtmerrie geweest. Dat wist ik donders goed. Een traan verliet mijn ooghoek en viel op het witte deken, dat doordrenkt werd door de andere die volgden. Ik keek naar de briefjes die boven mij waren opgehangen. 'Je bent niet verbonden met een moordlustige clown.' 'De clown bestaat niet.' 'Er is niemand dood.' 'Je bent hier voor je eigen bestwil.' Geen van de briefjes vertelde de waarheid. Zo'n acht jaar geleden was mijn familie uitgeroeid door de moordlustige clown. Hij dronk hun bloed en verwoestte hun lichamen. Alleen ik had weg weten te komen, maar achterblijvend met een verschrikkelijke gave. Nu zag ik iedere nacht wie zijn volgende slachtoffer was. En niemand die mij geloofde.

Ik keek naar de blauwe lucht uit het raam. Iedereen dacht dat ik mijn familie gedood had. Dat ik het gevaar was, dat je stiekem achtervolgde in je slaap. ik zou nooit iets met mijn verschrikkelijke gave kunnen doen en er aan ontsnappen was in deze kamer ook onmogelijk. De clown zou nooit gestopt worden.