Hoofdstuk 1

Met grote, arrogante passen, liep Gwendolyn door de trein. Het zou een flinke tocht worden, en Gwendolyn voelde zich nu al niet zo goed. Ze dumpte haar koffers in een helaas niet lege coupé - er zaten twee meisjes in - en plofte op het comfortabele bankje. Ze nam niet de moeite om de rest te groeten, waarom zou ze ook, ze keken haar ook niet al te vriendelijk aan. Ze herkende een van de meisjes, het was Evelynne. De andere kende ze nog niet, maar had ze al wel eerder gezien met Pansy Parker. Verina, Veruna, Verona... Volgens Gwendolyn had ze een naam die daar op leek. Ze keek naar "Verona", die volgens haar de dochter van Yaxley was, en hij was ook een death eater, wist Gwendolyn. Gwendolyn glimlachte lichtjes. Ze was opgegroeid bij de Malfoys thuis. Ze was nooit erg geliefd geweest door Lucius. Niet dat ze dat verwachtte, maar het was wel erg fijn geweest als hij tenminste de moeite nam om haar te eten te geven als Narcissa niet thuis was. Maar Gwendolyn had geen zin om daar aan terug te denken, ze zou naar school gaan. Ze haalde haar hand door haar dikke, samen geklitte krullen. Haar hand kwam halverwege vast te zitten in een knoop. Gwendolyn trok haar hand er met een pijnlijk gezicht uit. Ze hoorde Verona zacht grinniken. 'Had je wat?', siste Gwendolyn kwaad. Ze kon er absoluut niet tegen als iemand zich met haar bemoeide. Het meisje keek haar wrokkig aan. 'Doe normaal. Je ziet er niet uit, natuurlijk lach ik.', zei ze. Gwendolyn staarde kwaad uit het raam, terwijl ze Verona probeerde te negeren. Die zou ooit wel eens op haar nummer gezet worden. Buiten begon het al te schemeren, en Gwendolyn begon flinke honger te krijgen. Evelynne was gaan praten met Verona.