12.

Na een paar seconden stond ik al aan de andere kant van de deur. Wat moest ik zeggen? Hallo of goedemiddag? "Goedemiddag." Koos ik maar. Dat klonk netter. Ik zag een andere jongen van mijn leeftijd aan een tafeltje in de hoek zitten. Volgens mij was het de jongen die ook een opmerking maakte in de zaal. Gelukkig, ik was niet de enige.
"Jongedame, ga zitten." De directeur, die achter zijn bureau zat, keek me aan en zette zijn leesbril op het puntje van zijn neus. Ik volgde zijn bevel op en ging op één van de twee stoelen voor het bureau zitten. Nu haalde de directeur de andere jongen er ook bij. Terwijl hij naast me op de andere stoel ging zitten pakte de directeur pen en papier. "Naam?" Hij keek de jongen aan. "Nicolas." Antwoordde de jongen die blijkbaar Nicolas heette. De directeur keek hem recht in zijn ogen aan. "Zo, Nicolas heeft geen achternaam?" Ik wist niet of hij grappig probeerde te zijn of een sarcastische rotopmerking maakte. "Breukelen." Antwoordde Nicolas sloom. De directeur noteerde zijn naam. "En jij?" Hij keek me aan. "Laymé Wayn." Mijn stem klonk schor. Ook dat noteerde hij. "Om wat voor reden denk je dat je hier bent," de directeur spiekte op zijn blad "Nicolas?" Maakte hij zijn zin af. "Omdat u 'jong en lui' zei en ik daarom moest lachen." Ik snapte niet hoe Nicolas zo relax kon blijven, terwijl ik zat te shaken. "Dat klopt, maar je hebt het wel ietsjes té lollig aangepakt, vindt je niet?" Nadat hij dit gezegd had schreef hij weer wat op zijn papier. Ik probeerde het te lezen. 'Probeerde grappig te zijn' las ik. Oké, dit was echt dom? Wie probeerde hier nou grappig te zijn: Hij met zijn 'jongen en lui' of Nicolas die er net even iets te overdreven om lachte? Ik zei er maar niks van. Ik had geen zin in meer problemen en tenslotte durfde ik het niet eens. Ik keek een keer opzij naar Nicolas. Hij had chocola bruin haar. Het was kort van achter, maar voor had hij een kuifje. Zijn ogen waren ook bruin. Ik zou hem jonger schatten dan hij is, dacht ik. Ik vond hem schattig en had de neiging om hem over zijn bol te aaien.
"En dame, is het interessant?" Ik was weggezonken in gedachten. De directeur en Nicolas keken me aan. Ik knikte. "En waarom denk jij dat je hier zit?" Vroeg de directeur, terwijl hij me aankeek. "Ik maakte ook een opmerking die eigenlijk niet nodig was." Ik vond mezelf zelf overdreven 'beleefd' klinken. "En daar heb je spijt van?" Vroeg de directeur. Ik knikte gewoon 'ja'. "En hoe zit dat met jou meneer?" De directeur keek Nicolas aan. Hij verwachtte het antwoord 'ja' al. Ik zag Nicolas nadenken. Hij stond toch niet op het punt om 'nee' zeggen? Nee toch? Niet dat mij dat iets uit maakte, maar hij bracht zichzelf alleen nog maar meer in de problemen. Nicolas keek naar mij. 'Ja' mijn lippen bewogen zonder dat er geluid uit kwam. Ik hoopte dat hij mijn lippen zou lezen en ook 'ja' zou zeggen. Nicolas fronste zijn wenkbrauwen. "Ja." Antwoordde hij uiteindelijk. "Dan hoop ik dat jullie er echt iets van geleerd hebben, want de eerste de beste keer dat jullie nog één keer in de problemen komen, krijg je weer met mij te maken. Laat dit dus de laatste keer zijn." Hij bracht het zo dat ik er bang van werd en ik had idee dat de volgende keer de gevolgen veel erger zouden zijn. "Ja meneer." Antwoordde Nicolas en ik tegelijk. "Dan laten we het hier bij, want ik heb geen zin om mijn tijd te verdoen met jullie twee." Hij gebaarde dat we op konden staan. Nicolas en ik stonden op en wilden weglopen. "Onthou: Eerste en laatste keer dat je hier geweest bent." Hoorden we de directeur zeggen. Nicolas opende de deur. Opeens lag een vriend van Emiel voor onze voeten. Ik schoot in de lach. Hij had iets te dicht tegen de deur gezeten om ons af te luisteren en was toen het 'kantoortje' van de directeur ingevallen. De directeur stond op. "Wegwezen." Fluisterde ik. Snel verdween iedereen uit de kamer naar de gang. Ik trok de deur achter me dicht. Eenmaal op de gang gekomen, moest iedereen lachen.
De directeur schudde zijn hoofd."Nieuwsgierig aagje." Ik lag nog steeds helemaal dubbel. "Jonge, die gast is echt niet wijs." Vond Nicolas. Ik was het met hem eens. "Dan laten we het hierbij, want ik heb geen zin om mijn tijd te verdoen met jullie." Imiteerde ik met mij zogenaamde 'mannenstem'. Nicolas begon te lachen. Hij was niet zo'n lieverdje dan als hij eruit zag. "Laten we gaan lopen, voordat hij ons hoort." Stelde ik voor.
"Vertel ons alles." Weer een andere vriend van Emiel sprak. "Dat kan hij beter vertellen." Lachte Nicolas en hij wees naar de jongen die binnen was gevallen. "Ten eerste: 'hij' heet Youri en ten tweede: ik heb gehoor problemen." Youri krapte achter zijn oor. "Dat verklaart een hoop." Zei Emiel. Iedereen lachte behalve Youri. "Mmm, leuk!" Youri klonk sarcastisch, maar vond het stiekem zelf ook wel grappig. "Vindt je het gek dat hij met zijn oor tegen de deur aangeplakt zat dan?" Lachte de andere jonge waarvan ik de naam niet van wist. Ik vergat al die namen toch weer... "Wat dom van ons. We hadden het gewoon kunnen weten." Emiel sloeg zacht met zijn hand tegen zijn hoofd.
"En nu willen we nog weten hoe het ging. Was hij wel aardig voor je? Anders stomp ik hem wel even voor je hoor." Zei Youri. "Tss, zegt 's werelds grootste mietje." Iedereen lachte opnieuw. "Jongens, pest hem niet zo." Vond ik. "Ik ben gewend aan mijn pijn." Deed Youri zielig. "Ey, ik ga die kant op." Zei Nicolas toen we de lange gang uit waren en hij keerde zijn lichaam naar rechts. "Doei." Zei ik hem gedag. "See You!" Nicolas rende een trap op. Wij liepen verder en kwamen langs de grote zaal. De deuren stonden nog wagenwijd open. "O nee." Ik zag de man die in de zaal naast mij zat. Snel verborg ik me achter de jongens. "Wat?" Emiel keek me verbaasd aan. "Niks." Antwoordde ik droog en ik liep weer normaal naast de jongens. "En dan willen we nu horen hoe het ging." Zei 'meneer naamloos'. "O ja." Antwoordde ik en toen volgde er een heel verhaal.
We kwamen aan bij de trap en liepen hem op. Niet lang daarna kwamen we aan bij de kamer van Emiel en zijn vrienden. "Leuk dat ik met jullie mee mocht." Bedankte ik hen. "Leuk dat je mee wilde." Emiel legde de nadruk op 'wilde' en keek toen overdreven naar zijn vrienden. Ik lachte. "Zit wel goed." Ik stak mijn tong uit. "Mag ik nu je nummer?" Youri had hier volgens mij al heel lang op gewacht. "Sorry jongens, Laymé heeft geen mobiel. Ik weet het, heel triest." Loog Emiel. "Huh?" Ik snapte het niet, maar toen had ik het door. Waarschijnlijk zou Youri me dan de hele dag plat sms'en. "Nee, sorry." Ik kon mijn lach bijna niet inhouden. "Je mag Dior's mobiel wel hebben." Youri keek naar zijn kamergenoot, de naamloze jongen die blijkbaar Dior heette. Net als het merk. "Wat?!" Dior wilde Youri een stomp verkopen. "Ik ga. Ik zie je wel weer een keer." Zei ik tegen Emiel. "Is goed. Straks bij het avondeten." Herinnerde Emiel me. Dat was waar ook nog. De directeur had in zijn 'toespraak' verteld dat ze elke morgen en avond gezamenlijk in de kantine zouden eten. Op het prikbord in het binnenplein hing een lijst met elke dag vier personen die de boel klaar moesten zetten om te eten. Ik glimlachte en liep toen een paar kamers verderop naar mijn eigen slaapkamer. Ik klopte op de deur en er werd meteen opengedaan.Het verraste me niet dat Mitchel opendeed, want mijn ogen vielen al meteen op Matthew die boven in zijn stapelbed zat te gamen. "Is het allemaal goed afgelopen?" Vroeg Mitchel terwijl hij de deur weer sloot. Hij was blijkbaar bezig met zijn kleding in zijn kledingkast te stallen, want er lagen overal kleren op de grond. "Ja hoor, maar ik heb nog nooit zo'n streng iemand ontmoet." Vertelde ik, terwijl ik over de kledingstukken heen sprong op weg naar mijn bed. Nou ja, de strengste van de directeuren dan. Mijn vader telde eventjes niet mee en Mitchel hoefde alle details nog even niet te weten. Ik zuchtte en gooide mezelf op bed. Eindelijk een beetje rust, maar dat begon pas echt na het avondeten. Dan kon ik lekker gaan slapen. Ik was echt uitgeput, dus ik kon wel een dutje gebruiken. Wat een dag. Ik hoopte dat alles langzamerhand vlotter ging, minder moeizamer en dat ik me hier snel op m'n gemak voelde.

"Laymé." In de verte hoorde ik wat geruis. Ik draaide me om naar de kant van de muur. Ik voelde dat mijn hand sliep. Waarschijnlijk had ik erop gelegen.
"Laymé?" Nu hoorde ik het pas duidelijk. Iemand riep mijn naam. "Nee, pap, ik slaap." Antwoordde ik half wakker. Dat klonk nogal onlogisch.
Ik hoorde mensen lachen en opende mijn ogen. Ik schrok en knalde met mijn hoofd tegen de muur. "Au." Was mijn eerste reactie. Ik wreef over mijn hoofd. Dat werd een bult. Mijn vader stond niet naast mijn bed, maar er stond zo'n zes man om mijn bed heen. Langzaam kwam ik overeind en wreef in mijn ogen. Wat deed iedereen hier? Ik keek Emiel droog aan. Ook hij stond er. En jawel: Zijn malle vriend was er ook weer bij. Verder stonden Matthew, Mitchel, die andere kamergenoot van Emiel, waar ik de naam van vergeten was en nog een bekend gezicht om mijn bed heen. Al snel herkende ik het 'bekende gezicht'. Het was Arwin! De jongen die toen ik mijn kleding aan het opruimen was mijn BH jatte. Wat was ik blij om hem te zien. Het sarcasme spatte van mijn vorige zin af.
"Je bent in slaap gevallen." Zei Mitchel. "En we moeten beneden eten, dus vandaar dat deze guys er zijn. Die gaan mee, als jij dat goed vindt?" Vulde Emiel aan. Ik begon het gedoe te snappen en wilde op staan. "Geef haar wat ruimte." Zei Youri tegen Matthew en Arwin. Ik had het gevoel dat hij me overdreven wilde helpen. "Bedankt." Ik stond op en was nog steeds niet helemaal wakker. "Hier." Ik kreeg Red Bull in mijn handen gedrukt. "Wordt je wakker van." Adviseerde de kamergenoot van Emiel. Ja, dat wist ik ook wel. Al die luitjes op mijn vorige school dronken het altijd. Ik nam een slok en slikte het door. "Best lekker." Vond ik. "Ja, net als jij." Het was Arwin die de opmerking maakte. "Gast?" Youri keek Arwin uitdagend aan. Emiel hoestte overdreven. "Zo kan 'ie wel weer." Mitchel probeerde ze uit elkaar te houden.
"Gaan we?" Vroeg Matthew. "Goed idee, want we willen niet weer bij de directeur komen." Zei Emiel en hij knipoogde naar me. Ik lachte. We liepen met zijn alle de deur uit."Zo dat was wel goed te doen." Was Matthew's mening over het avondeten. We waren weer op weg naar onze kamer. "Wen er maar niet aan. Dit was het algemene 'welkoms maal'. Morgen krijg je gewoon aardappelpuree." Zei Dior. "Dat verzuip ik altijd onder de appelmoes." Lachte Emiel. "Zo erg is aardappelpuree toch niet?" Vroeg ik. Ik luste bijna alles. "Nee," de 'e' klonk lang "maar wel als je het altijd krijgt." Antwoordde Dior. "O." Ik beet op mijn onderlip.
Arwin kwam rechts naast me lopen. Matthew liep aan de linkerkant. "Hoi." Arwin glimlachte overdreven. "Hoi." Ik lachte wat verlegen. Al snel werd Matthew aan de kant geduwd door Youri. "Haai." Ook hij groette me. Matthew was net niet gevallen. "Gaat het?" Vroeg ik aan Matthew en ik begon harder te lopen, zodat ik weer naast hem liep. De twee jongens liepen radeloos achter ons. "Mwoeab, mwoeab, mwoeab, mwoeaaahp." Emiel, Dior en Mitchel lachten. De andere twee keken elkaar aan en werden rood.
"Al een beetje gewend aan deze school?" Vroeg ik aan Matthew. "Nee." Antwoordde Matthew al schuddend. "Ik ook niet. Ik kan gewoon niet geloven dat ik het enige meisje ben." Ik zette mijn voet op de eerste traptrede. "Ja, je krijgt wel aardig veel aandacht." Reageerde Matthew. "Ik weet het. En ik voel me erg geen eens lekker bij." Ik keek naar de grond en hoopte dat de jongens dit niet hoorden. Ik wilde ze niet kwetsen. "Wat bedoel je?" Matthew keek me vragend aan. "Nou ja, op mijn vorige school kreeg ik nooit zoveel aandacht. Er waren altijd populairdere meiden die alle kansen van me wegnamen en ik was gewoon het meisje waar alle jongen 'jo' tegen zeiden in plaats van 'hey'. Snap je?" Nadat ik dit verteld had voelde ik me opgelucht. Blij dat ik dit eindelijk aan iemand kon vertellen. "Juist. Dat had ik ook een beetje. Alleen zei niemand wat tegen me." Antwoordde Matthew. We zaten allebei een beetje in het zelfde schuitje. "Ik droomde natuurlijk wel van een beetje aandacht en ik wilde één keer een keer in het middelpunt staan, maar nu het zover is, voel ik me er ongemakkelijk bij." Ondertussen waren we al boven gekomen. "Dat snap ik wel." Matthew zette zijn bril af en maakte hem schoon met zijn shirt. Ik zette een grijns op. Hij kon echt niet zonder zijn bril. "Zeg, wat vind jij van zo'n neurtbril?" Ik wist dat die in waren. "Dat maakt alles nog erger en waar zou ik het geld vandaan moeten halen?" Stribbelde Matthew tegen. "Oké." Dat was ook wel weer waar.
"Doei Laymé. Welterusten." Ik keek achterom en zag Emiel, Dior en Youri bij hun kamerdeur staan. Ehm, hallo? Matthew was er ook nog hoor? "Slaap lekker." Antwoordde ik toch maar en ik zwaaide. Mitchel en Arwin kwamen naast ons lopen. "Hoi." Het was Arwin weer die mijn aandacht probeerde te trekken. "Dude, doe niet zo irritant." Mitchel gaf Arwin een klein tikje op zijn hoofd. "Ik moet maar eens gaan." Zei Arwin toen wij bij onze kamer aangekomen waren en hij wreef over zijn hoofd. Ik lachte en knikte naar hem. "Welterusten." Zei ik nog. "Sweet dreams." Arwin liep weg.
"Dankje." Fluisterde ik tegen Mitchel. "Alsjeblieft." Mitchel opende de deur en we liepen met zijn drieën naar binnen. We stonden midden in de kamer en zwegen.
"Dus." "Dus." We keken elkaar aan. "En nu?" Vroeg Matthew. "We moeten om half tien echt in onze kamer zijn en slapen." Informeerde Mitchel. "En hoe laat is het nu?" Vroeg ik. Mitchel keek op de klok die aan de wand hing. "Half acht." Zei hij vlak daarna. Ik knikte en beet weer op mijn onderlip. Eigenlijk wilde ik nog even naar het dak, maar wel zónder hen. Ik hoopte dat het een plekje voor mij alleen zou worden. "Tsja." Ik speelde wat met mijn voeten. "Als jullie het niet erg vinden ga ik weer even op m'n Nintendo." Matthew wachtte niet op antwoord en klom al boven op het stapelbed. Ik grinnikte en keek naar Mitchel, die waarschijnlijk hetzelfde als mij dacht. "Totally verslaafd." Fluisterde Mitchel. Ik knikte en lachte zacht. Hoofdschuddend liep ik naar mijn bed toe en liet me vallen. "Ik ben helemaal uitgeput." Zei ik droog en keek naar het plafond.
"Dan kan je alvast gaan slapen? Morgen moeten we weer vroeg gaan eten" Stelde hij voor. Ik maakte een 'uhuh' geluid en sloot mijn ogen. "Moeten we perse elke morgen daar aan tafel gaan eten?" Vroeg ik me hardop af. "Ja, bij de deur staan ze dan te controleren of iedereen er wel is." Mitchel lag ondertussen ook op bed. "En als ze merken dat je er niet bent?" Vroeg ik. "Dan kan je het wel schudden." Mitchel legde zijn handen onder zijn hoofd. Ik zuchtte.
Ik wilde echt nog even naar het dak. Moest ik gewoon gaan of niet?
Opeens hoorde ik een korte toon. Het was de mobiel van Mitchel. Blijkbaar had hij een sms'je ontvangen. "Ik ga even bij de boys kijken, ze hebben een tv op hun kamer staan." Nadat Mitchel het sms'je gelezen had, kwam zijn bed uit."Echt waar? Mag dat?" vroeg ik. "Nee, dat is juist het leuke." Mitchel spuugde zijn kauwgom in de prullenbak. "Wil je mee?" vroeg hij. "Nah, ik ben moe." Antwoordde ik sloom. "Zeker? Want die dude schenkt niet veel aandacht aan je." Mitchel maakte met zijn hoofd een beweging richting Matthew. "Komt goed." Ik glimlachte en keek naar Matthew die nog steeds verslaafd achter zijn Nintendo DS zat. "Tjouw." Mitchel liep de deur uit.
Ik stond even stil midden in de kamer. Dit was een goed moment om een bezoekje te brengen aan het dak. Ik moest het wel snel doen, want ik wist niet wanneer Mitchel weer terug kwam.
Ik keek naar Matthew, die zat diep in het spel. Langzaam liep ik naar het raam en opende het. "Wat doe je?" Ik hoorde de stem van Matthew opeens. "Nou... Het raam openen?" Ik keek om. "Zie ik." Matthew knikte kort en ging weer verder.
Ik deed mijn best om niet te lachen en klom het raam uit. Ik zette mijn voet op het afdakje neer. Nog een keer keek ik om naar Matthew. Het verbaasde me echt dat hij niks door had. Snel ging ik op het afdakje staan en was nu uit het zicht van Matthew. Ik keek omhoog. Het dak was niet zo ver weg van het afdakje, dus daar kon ik makkelijk opkomen.
Ik sprong en klemde mijn handen vast aan de rand van het dak. Ik deed een poging om erop te komen, maar het mislukte. Ik hing radeloos aan het dak. Gelukkig zag niemand me, want dit was best gênant. Ik liet me vallen en daarna stond ik weer verstijfd op het afdakje. En nu?
Ik deed nog een poging en zette met mijn rechterbeen af op de muur. Weer klemde ik me vast aan het dak en deed veel moeite. Mijn hart ging tekeer. Deze keer was het een succes! Ik klom omhoog en voordat ik het wist zat ik op mijn bestemming. Het was me gelukt!
Ik verkende het dak. Het lag helemaal onder de grind. Ik liep langzaam langs de rand verder, zodat niemand me zou horen. Ik tuurde het gebied af. Af en toe kraakte er toch wat grind onder mijn afgetrapte All Stars.
Tot nu toe zag ik alleen maar bomen. Ik zocht naar een goed plekje met een mooi uitzicht. Ik hoopte dat niemand me zou zien, want dan kon ik deze school wel vergeten. En waar moest ik dan heen? Op straat zwerven? Nee, niks voor mij.
Opeens verloor ik mijn evenwicht. "Nee!" Riep ik en ik zwaaide met mijn armen door de lucht. Ik stond nog net op het randje van het dak. Mijn hart ging als een gek tekeer. Snel deed ik een stap naar achter en ging zitten. Mijn benen hingen over de rand van het dak heen. Ik shakete helemaal, maar probeerde toch rustig in en uit te ademen.
Ik werd al snel rustig toen ik het uitzicht vanaf hier zag. "Wauw." Fluisterde ik zacht en ik keek met grote ogen alle kanten op. Helemaal in de verte lag de zee. Ik zag hoe de zon erop schitterde. Ik was precies op tijd, want straks zou de zon ondergaan. Als klein meisje bewonderde ik de zonsondergang al graag en dat deed ik nu nog steeds met veel plezier. Dichtbij de school stonden allemaal bomen. Het was een bos. Toen ik verder tuurde, zag ik een een open plek in het bos. Er lag een park met een fontein, bankjes en een klein speeltuintje voor de kinderen. Dat leek me mooi en daar zou ik binnenkort wel eens een kijkje willen nemen.
Ik zuchtte. Nu was het dan zover: Eindelijk tijd voor mezelf. Langzaam ging ik liggen. Ik legde mijn armen onder mijn hoofd, zodat er geen steentjes in mijn schedel gedrukt zouden worden. Ik probeerde alles even op een rijtje te zetten. Vanmorgen kwam ik hier kansloos aan en viel ik zelfs flauw. Toen kwamen er een stelletje gekken achter me aan. Stiekem vond ik al die aandacht van de jongens hier wel leuk, maar toch voelde ik me er ongemakkelijk bij. Ik was het gewoon niet gewend en vooral niet omdat mijn vader me kleineerde. Iedereen hier deed meteen zo close, terwijl ik hen niet eens kende. Natuurlijk wilde ik wel vrienden, maar alles ging gewoon zo ontzettend snel. Ik staarde naar de wolken. Waar was ik ooit beland? Op een jongensschool, en ik wist toch zeker dat ik geen jongen was.
Eigenlijk mocht ik hier niet eens toegelaten worden, maar daar had mijn vader natuurlijk wel weer iets op gevonden. Ze hadden me hier niet nodig als 'leuke huppelende leerling'. Ik moest gewoon schoonmaken en dat in het voordeel van mijn vader. Ik zou in ruil voor het schoonmaakwerk zeker geen collegegeld hoeven te betalen of zo. Hoe kwam mijn vader ooit op het idee?!
Ook wist ik zeker dat al die meiden bij mij op school echt jaloers op me waren, maar ja, ze wisten niet eens dat ik hier zat. Gelukkig. Oké, ik moest toegeven: Als bijna het enige meisje hier op school tussen allemaal jongens, klonk ook best goed. Maar ik was toch te verlegen om iemand aan te spreken en nog lang niet klaar voor een relatie.
Nadat ik nog over vele dingen na had gedacht, ging ik weer rechtop zitten. Mijn ogen vielen meteen op de zon, die al half was verdwenen in de zee. Ik speelde wat met mijn voeten.
"Waar was ik beland?!" Er rolde een traan over mijn wang. Ik boog voorover en plantte mijn handen in mijn haar. Het enige wat ik nu wilde was weglopen, nooit meer terug komen en naar mijn moeder, maar ik wist dat dit alles onmogelijk was.
Ik haalde mijn mobiel tevoorschijn. Ik ging naar mijn contacten en zocht Emiel op. Ik selecteerde hem. "Nee." Ik besloot om mijn mobiel weer terug te stoppen in mijn zak.
Ik had iemand nodig om vast te houden, maar diegene miste ik. Ik veegde mijn tranen weg en besloot om weer terug te gaan naar mijn kamer. Het was toch wel even goed geweest om even rustig tot mezelf te komen.
Ik keek naar beneden. Daar was het afdakje al. Ik slikte en voorzichtig sprong ik van het dak op het afdakje. Ik liep naar het raam toe. Hij zat dicht! Hoe moest ik hem nou ooit open krijgen? Ik beet op mijn lip en keek door het raam heen. Alleen Mitchel was aanwezig, hij lag op zijn bed te 'spelen' met een voetbal. Kennelijk was hij al terug. Hoe lang was ik eigenlijk weggebleven? Ook vroeg ik me af waar Matthew was. Hij was eigenlijk de enige waarvan ik wilde dat hij me hielp.
Ik voelde de ijskoude avond wind langs me heen dansen. Ik kon hier niet voor eeuwig blijven staan en besloot dus om op het raam te kloppen. Ik zag Mitchel verbaasd omkijken. Toen hij zag dat ik het was, kwam hij meteen naar het raam toe en opende het. "Hoi." groette ik. "Ik dacht dat je een vogel was die tegen het raam aangevlogen was." lachte Mitchel. Ik sloeg mijn armen over elkaar omdat ik het koud had. "Maar wat doe je daar eigenlijk?" lachte Mitchel. "Gewoon," hakkelde ik "staan." ik keek naar de grond.
"Oké." Mitchel praatte gewoon wat met me mee en gebaarde dat ik binnen kon komen. Ik klom met moeite naar binnen. Opeens gleed ik uit en voordat ik het wist lag ik al op de grond. "Autsj." Mitchel raapte me van de grond op. "Man wat ben ik onhandig!" ik was net ook al bijna van het dak gevallen en dat had veel erger af kunnen lopen. "Nee joh." was Mitchel het oneens met me.
Nadat ik het raam weer gesloten had ging ik op bed zitten. "Hoe laat is het eigenlijk? En waar is Matthew." vroeg ik me af. "Het is kwart voor tien en Matthew die is jou nu aan het zoeken." vertelde Mitchel. We schrokken allebei bij de laatste zin. "Hoe bedoel je 'Matthew is jou nu aan het zoeken' ?" vroeg ik verbaasd. "Ehm, jij was weg en niemand wist waar je was." vertelde Mitchel droog. "Ik ben er weer?" ik stond op. "Waar wás je dan?" vroeg Mitchel. "Nou," ik moest het maar vertellen "als je het aan niemand doorverteld." Mitchel trok zijn wenkbrauw op. Ik zag dat hij iets ernstigs verwachtte. "Oké." Mitchel knikte. Ik ging weer op bed zitten en gebaarde dat Mitchel er naast mocht komen zitten. Toen hij naast me kwam zitten begon ik te vertellen. "Ik heb teveel meegemaakt en moest even tot mezelf komen. Niet dat ik dat niet kan als ik bij jullie op de slaapkamer zit, maar ja, gewoon. Dus ging ik op het dak zitten." ik begon het warm te krijgen. "Echt waar?" Mitchel glimlachte naar me. Ik knikte. "Dat is best cool." vond hij. "Aan niemand vertellen he?" vroeg ik nog voor de zekerheid. "Ja, maar is dat niet gevaarlijk?" Mitchel maakte zich zorgen over mij. Echt schattig. "Ik was al bijna van het dak gevallen, maar het is een plat dak dus..." lachte ik. "Dudette, wel uitkijken he? En ook zorgen dat niemand je ziet, want dan wordt je meteen van school getrapt." lachte Mitchel. "Ja." antwoordde ik kort. Er kwam een brok in mijn keel en ik voelde me zenuwachtig. Ik keek naar Mitchel en kwam erachter dat, dat gevoel van hem kwam. Hij had ook zulke mooie ogen. Alles was gewoon perfect aan hem. Hij was knap en zover ik hem kende, was hij ook heel aardig, lief en behulpzaam. Maar echt verliefd kon ik toch niet zijn na de eerste dag? Nee, ik was gewoon zenuwachtig op mijn eerste dag.
"Wat?" Mitchel glimlachte. Ik had waarschijnlijk de hele tijd naar hem lopen staren. "Niks." zei ik en ik voelde me betrapt. "Laten we Matthew maar gaan zoeken." vond Mitchel en hij stond op. "Oh ja!" hij was mij de hele tijd aan het zoeken. Samen liepen we naar de deur. "Na u." Mitchel opende de deur. "Dank u." antwoordde ik.
Toen we op de gang stonden, zochten we naar Matthew. Al snel vonden we hem. "Matthew!" riep ik en ik zag hem aan het eind van de gang staan. Hij rende naar ons toe. Hij struikelde bijna over zijn veter die los zat. "Ho!" riep Matthew en hij kwam toch nog heel bij ons aan. Mitchel en ik lagen helemaal dubbel. "Waar was jij?" vroeg Matthew aan mij. "Ehm..." ik dacht na. "Laymé zat op de wc." antwoordde Mitchel voor mij. Ik keek hem aan en lachte als een teken van 'dankjewel'. Hij knikte. "Daar had ik nog niet gekeken." gaf Matthew toe. Ik knikte maar wat. "We moeten nu echt gaan, want het is bijna tien uur." zei Mitchel.
"Guys, ik moet echt even nog wat dingen gaan doen," zei ik toen we weer in onze kamer stonden. "Girls stuff?" Mitchel keek me plagerig aan. "Gewoon, tanden poetsen en zo," mompelde ik. "Misschien hebben jullie dat niet echt door, maar rond tien uur gaan er altijd van die mensen controleren of iedereen wel in zijn bed ligt," zei Mitchel. "Pyjama aan doen," ging ik verder met mijn lijstje 'dingen te doen wat niet bij jongens in een kamer kan' opnoemen. "Oké, er is maar één manier om dit te gaan oplossen," Mitchel was het meteen met me eens en had een idee. "Vertel?" Matthew wilde het idee ook weten. "Het moet wel snel gebeuren," zei Mitchel. We staken onze hoofden bij elkaar.
"Ik waarschuw de jongens, jij glipt weg, doet als je 'meiden dingen' en zorgt ervoor dat je geen controleur tegen komt. Als er hier iemand komt controleren zorg ik dat de jongens heel erg kabaal gaan maken, dan verlaat de controleur onze kamer en gaat bij de jongens kijken wat er aan de hand is. De jongens doen dan net alsof ze slapen en dan is er niks aan de hand. Jij komt stil terug en gaat in bed liggen. Iedereen blij, oké?" vroeg Mitchel. "En als ik nou wél iemand tegen kom?" vroeg ik bezorgd. "Dan ga je huilen en zeg je dat de wc bezet was?" Mitchel keek me aan. "Ik verzin wel iets," lachte ik. "Ja baas!" antwoordde Matthew en ik tegelijk.
Ik liep naar mijn kledingkast en haalde er mijn tandpasta, tandenborstel, een kam en mijn licht roze nachtjapon uit. Mitchel was de jongens al aan het sms'en. Ik wist niet eens wie 'de jongens' waren, maar ik dacht aan Emiel en zijn kamergenoten.
Snel opende ik de deur en keek ik naar links en rechts. Gelukkig was er nog niemand te bekennen. Op mijn tenen liep ik door de gang, op weg naar de toiletten.
"We hadden ook gewoon allemaal kussens onder haar dekens kunnen leggen," zei Matthew tegen Mitchel. "Ja, maar dit is leuker," zei Mitchel net alsof hij dat ook al had bedacht. Ik kwam aan bij een witte deur waar 'toilet' op stond. Toen ik hem opende besefte ik dat het wel een jongens wc was, maar dat waren alle wc's hier. Gelukkig was er verder niemand te bekennen en kon ik dus rustig mijn dingen gaan doen. Ik haalde mijn kam te voorschijn en kamde mijn haar. Net als gewoonlijk zaten er natuurlijk weer wat klitten in mijn haar punten. Ik maakte mijn kam nat en kamde pluk voor pluk de klitten eruit. Wat verbazingwekkend vrij goed ging. Ik legde de kam neer en draaide de kraan open. Met mijn handen vormde ik een kom en liet daar koud water inlopen. Dat 'gooide' ik in mijn gezicht. Ik voelde me fris en fruitig. Het was net alsof ik de last van deze dag weggewassen had.
Ik keek in de spiegel en zag daar een meisje met een nat gezicht staan. Ze had karamel bruin haar en droeg geen make-up. Zelfs geen laagje mascara. Ik zuchtte. Mooi vond ik make-up wel, maar iets in me hield het tegen. Ik was niet zo'n girly-girl en was dus liever niet fake. Niet dat meiden met make-up op fake zijn, maar voor wie moest ik het eigenlijk doen? De jongens zagen me toch niet staan. 'Je bent al mooi genoeg van jezelf,' zei mijn oma altijd. Daar geloofde ik ook in, maar de laatste tijd was dat geloof al een beetje weggezakt. Mijn vader maakte me altijd uit voor minderwaardig of weet ik het wat. "Was je maar nooit geboren!" Ergens wist ik wel dat hij dat niet meende, maar toch zat die zin voor eeuwig in mijn hart getatoeëerd.
Ik hoefde ook geen jongen die me nam om hoe ik eruit zag, maar hij moest me leuk vinden zoals ik ben. Perfect was ik niet, maar daar ging het niet om. Toch?

"Mitchel, volgens mij hoor ik voetstappen," fluisterde Matthew die al in zijn stapelbed lag. "Ja," Mitchel pakte snel zijn mobiel en zocht het nummer van Emiel op. Hij typte alvast een bericht, zodat die klaar zou zijn als er iemand hen kamer binnen kwam. 'Laymé kom please!' fluisterde Matthew in zichzelf. De voetstappen kwamen steeds dichterbij, maar gelukkig passeerde ze de deur. Ik spoot wat Oral-B op mijn tandenborstel en begon met poetsen.
Na twee minuten spoelde ik mijn mond en borstel af en legde alles neer bij de spiegel. Ik liep naar een wc hokje om me eigen om te kleden. Je wist maar nooit of er iemand binnen kwam, dan stond ik in mijn onderbroek en kon ik me hier mijn leven lang niet meer vertonen. Daar moest ik niet aan denken. Gênant!
In mijn roze zijde nachtjapon liep ik weer naar de spiegel met mijn kleren in mijn handen. Ik propte mijn spullen ertussen en liep in een langzame pas naar de deur. Ik drukte de lampen uit en opende de deur.

"Ik hoor weer iets," fluisterde Matthew. Deze keer was het menens. De deurklink bewoog. Snel verstuurde Mitchel het sms'je naar Emiel. De deur werd geopend, de jongens gingen liggen en sloten hun ogen. Iemand stak zijn hoofd door de deuropening.

Toen ik weer bij mijn slaapkamer aankwam, stak mijn hoofd door de deuropening. Matthew en Mitchel deden net alsof ze sliepen. Gelukkig was ik geen controleur tegengekomen.
Opeens werd er keihard gestampt en geroepen. "Oh jeah!" riep iemand keihard. "Eeeej, Oleee, Olee!" kwam er weer iemand anders bovenuit. Het lawaai kwam natuurlijk van Emiel en zijn vrienden. Ik schrok me een hoedje.
Ik grinnikte. Dit plan was eigenlijk niet eens nodig. Ik was niemand tegengekomen. O nee! Nu stond ik er pas bij stil dat al dit lawaai voor niks was. Straks werden zij wél gepakt en dan was het mijn schuld. Snel duwde ik de deur helemaal open en sprong naar binnen. "Jongens ik ben het," fluisterde ik. Matthew en Mitchel schoten tegelijk omhoog. "Dit ga je niet menen," Mitchel haalde zijn mobiel tevoorschijn en belde Emiel. "Neem nou op," hoopte Mitchel hardop.
Het was echt zo lief dat de jongens zoveel moeite voor me deden.
"Met Emiel," Emiel nam schreeuwend op in de hoop van of hij boven het lawaai uit kwam. "Gast, jullie moeten echt stoppen," Mitchel keek me ernstig aan. Mijn hart ging als een gek tekeer. "Watan? We gaan net zo lekker," vroeg Emiel. "Het was Laymé die de deur open deed. Niet één of ander gasje," antwoordde Mitchel. "O," antwoordde Emiel beduusd. Mitchel snoof een keer. Matthew had de hele tijd gezwegen, maar stiekem zag ik aan hem dat hij het wel spannend vond. "Jongens stop!" riep Emiel. We hoorden alles door de telefoon heen. Iedereen stopte meteen. "Het was Laymé gewoon en geen controleur," vertelde Emiel tegen zijn kamergenoten. "Er is toch geen controleur bij jullie geweest of wel?" vroeg Mitchel. "Nee," antwoordde Emiel kort. "Beter gaan jullie net alsof doen of jullie slapen, anders worden jullie als nog gepakt," was de tip van Mitchel. "Jullie ook dan," antwoordde Emiel. "Bedankt voor jullie hulp," riep ik door de telefoon heen. "Alsjeblieft!" riepen alle jongens aan de andere kant van de telefoon. Er werd opgehangen.
"Hou nou eens jullie koppen dicht!" we hoorden een deur keihard open gaan. "Kom jij maar even mee! Ben je helemaal?!" hoorden we vlak daarna een man zeggen. Matthew, Mitchel en ik liepen naar de deur en zette hem op een kier. We keken naar wat er gebeurde.
Een jongen had een deur opengesmeten en hij had geroepen naar Emiel en zijn kamergenoten dat ze hun kop moesten houden, want waarschijnlijk hadden de jongens hem wakker gemaakt. Alleen had de jongen net het verkeerde moment uit gekozen, want er liep een controleur langs en die hoorde hem schreeuwen. Waarschijnlijk dacht hij ook dat die jongen al dat lawaai maakte en dus moest hij mee.
We sloten de deur weer. Alle drie schoten we in de lach en we kwamen bijna helemaal niet meer bij. "Dit is best luIIig," lachte ik stotterend. "Ja," lachte Matthew.
Langzaam opende ik mijn ogen. Ik zag nog een beetje wazig omdat ik net wakker was. Ik veegde daarna de 'korreltjes van Klaas Vaak' uit mijn ogen. Ik gaapte en draaide me nog steeds liggend om en keek naar het bed van Mitchel. Ik keek naar Mitchel die ook nog in zijn bed lag. Ik staarde hem droog aan. Opeens draaide hij zich om en knipperde een paar keer met zijn ogen. Het was net alsof hij voelde dat ik naar hem keek. Nu keek hij naar mij en glimlachte. Ik voelde me betrapt en keek snel naar Matthew die er al fris en fruitig uitzag. Ook hij keek nu naar mij en van mij naar Mitchel. "Heb ik jullie wakker gemaakt?" vroeg hij. "Neh," antwoordde Mitchel. "Hoe laat is het?" vroeg ik. "Half zeven," antwoordde Matthew terwijl hij op zijn horloge keek. Ik verstopte me onder mijn dekens en zuchtte. Vlak daarna kwam ik er alweer bovenuit. "Vandaag is toch onze eerste schooldag?" vroeg ik. "N..Ja, we moeten om zeven uur eten in de kantine en dan om half acht naar zaal A en daar liggen de schoolboeken klaar en dan krijgen we ook een lesrooster van de hele week en dan volgen we een introductie les," herinnerde Matthew zich nog van de toespraak. "En dan?" lachte ik, omdat Matthew verbazingwekkend veel 'en dan' in zijn uitleg gebruikte. Mitchel snapte hem en lachte mee. Ik gaapte. "En dan... Is het tijd om uit bed te gaan," lachte Mitchel en hij sloeg de dekens van zich af. Mijn ogen vielen op het blote gespierde bovenlichaam van Mitchel. Verder bestond zijn 'pyjama' uit een zwarte trainingsbroek. Door de drie witte strepen kon je herkennen dat het een Adidas broek was.
Opeens was ik klaar wakker en ging rechtop zitten. Matthew zag dat ik naar Mitchel gekeken had en begon te lachen. "Wat is er?" vroeg Mitchel terwijl hij naar zijn kledingkast liep en er jeans en shirt uithaalde. Ik schudde mijn hoofd hevig in de richting van Matthew. Hij mocht het echt niet zeggen. "Niks hoor," zei Matthew buitengewoon serieus. "Oké," antwoordde Mitchel en hij sloeg met het shirt tegen Matthew aan. Matthew keek me aan met een 'en wat zeggen we dan?' blik. Ik stak mijn duim op.
Ondertussen was ik het bed ook al uitgekomen en wilde me aankleden, maar niet met twee starende jongens in de buurt. Ik kon natuurlijk wel naar de badkamer gaan, maar er was een grote kans dat daar al jongens in zaten en wie weet wat hun van me zouden willen. Ik liep naar mijn kleding kast en opende hem. Ik haalde er een lichtblauwe skinny jeans, wit topje, korte sokken en een rood baseballvest uit. Ik besloot dat ik me gewoon hier om kleedde. Deze twee jongens vertrouwde ik tenminste. Toen draaide ik me om. "Jongens, willen jullie alsjeblieft niet kijken," smeekte ik ze. Niet dat ik niet keek naar Mitchel, maar daar hadden we het even niet over.
"Waarom ga je niet naar de badkamer?" vroeg Matthew. "Nou, daar zijn dan jongens en zo..." antwoordde ik langzaam. "Snap ik," zei Mitchel en Matthew knikte begripvol. "Ja?" vroeg ik voor de zekerheid. "Ja," stelde ze me gerust en ze deden hun handen voor hun ogen als teken dat ze niet zouden kijken. Ik draaide me weer om en trok mijn nachtjapon uit. Gelukkig had ik een boxershortje en een BH aan en ik stond tenslotte toch met m'n rug naar de jongens toe. 'Fjiet fjieuw' klonk het opeens achter me. Ik draaide mijn hoofd om naar de jongens die de handen volgens mij allang voor hun ogen weggehaalt hadden. Ik werd rood. "Jongens, ik doe jullie wat!" riep ik. "Doe je niet," lachte Mitchel. "Weet ik," antwoordde ik zuchtend.
"En dit is echt niet anders dan dat je in je bikini bij het zwembad loopt hoor," zei Matthew. Ergens had hij daar wel een punt, maar toch... "Hebben jullie dan echt niet door dat dit alles een straf voor mij is en wat dit voor een meisje betekend?" vroeg ik. De jongens konden horen dat er een trilling in mijn stem was. "Het spijt me," zeiden de jongens tegelijk. Ik knikte wat en trok zo snel mogelijk mijn kleding aan. Daarna sloot ik de deuren van mijn kledingkast en liep naar een hoek van de kamer waar mijn afgetrapte All Stars klaar stonden om aangetrokken te worden. Ik schaamde me rot, maar vond het aan de ene kant niet zo heel erg. Ik was allang blij dat hun het waren en niet die gestoorde Alwin of zo. En ik wist ook wel dat het hun echt speet.
Matthew liep naar me toe. "Sorry," zei hij nog een keer. Toen ik mijn schoenen aangetrokken had ging ik weer overeind staan en keek hem aan. "Maakt niet uit. Ik had het ook gedaan als ik nog nooit een meisje in BH had gezien hoor," lachte ik naar de jongens. Nu was het hun beurt om rood te worden. "Oh, en nu we toch gezegt hebben dat het ons speet... Jij ziet er anders ook niet onaantrekkelijk uit zonder shirt," floepte er uit. De jongens lachten. "Eigenlijk wilde ik dat niet zeggen, maar ja," zei ik nog snel met een rood hoofd. "Ik wist wel dat je naar me keek," grapte Mitchel. Ik keek Matthew droog aan. Wist hij dat echt of maakte hij maar een grapje? Ik wist het niet, maar ergens wist ik dat dit misschien wel goed was voor de relatie tussen ons drieeën. Ik voelde me er wel ongemakkelijk bij als ik in me ondergoed bij de jongens in de buurt stond, maar ik beschouwde ze toch gewoon als vrienden. Meer voelde ik niet voor Matthew of Mitchel. Ik was toch nog niet klaar voor een vriendje en tenslotte hoefde ik er ook geen een. Nog niet.
Nu pas realiseerde ik me dat iedereen veel te snel op wil groeien. Ik was pas zestien en stond pas aan het begin van mijn leven. Wie weet wat ik allemaal nog mee zou maken? En zulke momenten als deze... Waren zeker uniek!

"Ik schaam me echt nog steeds dood," zei ik aan het eind van het ontbijt. "Waarom? Je bent prachtig," vond Mitchel en hij opende een nieuw pakje kauwgom. "Inderdaad," zei een andere jongen die geen flauw benul had waar het eigenlijk over ging. Mijn hart klopte in mijn keel en kreeg een kleur. Natuurlijk was het positief en heel aardig dat ze zoiets zeiden, maar het was altijd gewoon... Raar of zo. Net zoals je op een familiedag bent en iedereen "je wordt al een echte dame" en "wat zie jij er mooi uit" zegt. Gewoon het gevoel dat iedereen je even aanstaarde, gaf mij al kriebels. Waarom moesten jongens nou altijd zeggen wat ze dachten?! Of meende hij het niet? Zei hij het alleen maar om me op mijn gemak te stellen? Nou dat werkte anders mooi niet. Ik werd er alleen maar onzeker door.
"Waarom heb jij altijd geluk?" vroeg weer een andere jongen aan Mitchel. Matthew die naast me stond zweeg. "Je hebt zeker aan iedereen rondgebazuind dat ik je kamergenootje ben?" vroeg ik. "Jep," antwoordde Mitchel. "Fijn," antwoordde ik sarcastisch. Komt iedereen zeker 'per ongeluk-expres' chillen in onze kamer.
Ik sleurde M&M (Mitchel en Matthew) mee de kantine uit. "Woooohw," kraamde Matthew lang uit. "Jullie hebben hét niet verteld he?" fluisterde ik vragend. "Het?" vroeg Mitchel en hij hield zijn hoofd overdreven schuin. "Oh hét! Nee hoor," riep Mitchel. Een paar jongens keken ons aan.
"Ik heb niet zo snel een hekel aan mensen, maar jij begint echt irritant te worden," meende ik en ik wilde alvast naar zaal A lopen om mijn schoolboeken op te halen. Iemand pakte me bij mijn arm en toen ik me omdraaide zag ik dat het Mitchel was. "Het was maar een grapje," zei hij ernstig. Ik lachte naar hem als een boer met kiespijn. "Echt waar, het spijt me," zei hij. "Ja," antwoordde ik kort zonder hem aan te kijken. "Dit kan je toch niet flikken? We hadden in onze kamer al gezegd dat het ons speet en nu dit?" fluisterde Matthew in Mitchel's oor. "Moet je... Weetje, het spijt me echt oké? Laat ook maar zitten," zei Mitchel. "Excuses aanvaart!" riep ik overdreven blij. Alles voelde nog steeds ongemakkelijk, maar ik moest hier echt een einde aan maken. Waarom zouden we ruziën over iets wat al gebeurt was? Complete onzin. "Het is verleden tijd," zei ik. Mitchel knikte wat. "Op naar de boeken," veranderde Matthew van onderwerp. "Jeey," zei ik niet-blij. "Dit is echt ongelooflijk," vond ik en ik probeerde de doos met alle schoolboeken in evenwicht te houden. "Het zijn er zoveel, arme rug," hoorde ik Matthew's mond ergens zeggen achter een doos. Samen liepen we zaal A uit. "Het enige voordeel van deze boeken is dat we ze niet hoeven te kaften," was ik toch nog een beetje blij.
"Denk je dat ik Mitchel gekwetst heb?" vroeg ik. "Waarom? Hij kan er niets aan doen dat 'ie psychisch gestoord is?" antwoordde Matthew. Ik schoot in de lach, kon me niet meer in evenwicht houden en ik liet mijn doos met boeken op de grond vallen.
"Owh shoet!" riep ik terwijl ik naar de boeken keek die op de grond lagen.
Er kwam een jongen naar me toe gelopen. Hij had bruine stekeltjes, een oorbel in en een leren jack aan. Het was de schrik van -bijna- ieder meisje. "Moek helpu chick?" vroeg hij met zijn boeren accentje. Ik schudde van 'nee'. "Jawel joh," drong hij aan. Hij kwam dichterbij. In mezelf schreeuwde ik dat hij weg moest gaan, maar van buiten was er hopelijk niks van mijn paniek te zien. Mijn ogen zochten naar Matthew. "Laymé?" hij dwaalde wat rond en zag me niet door de doos met boeken. "Misschien kunnen we hierna naar mijn kamer gaan of zo?" stelde de jongen voor. Ik schudde mijn hoofd weer. "Is dat soms je vriendje?" vroeg de 'creepy guy'. "Ja," leek me het verstandigste om te zeggen. "Jammer voor hem," antwoordde, pakte een boek van de grond, bladerde er doorheen en gooide hem in de richting van Matthew. "Doe normaal!" riep ik. Gelukkig ving de doos van Matthew de klap van het boek op. "Wat was dat?" Matthew draaide zich om. "Laat me je nou helpen," bleef de jongen door zeuren.
Ik hoorde iets achter me op de grond vallen. "Nee is nee," hoorde ik een bekende stem tegen de jongen zeggen. Ik draaide me om. Het was Emiel! Oh yes! Goede timing. "Wat nou?!" vroeg de jongen. "Of je houdt nu op met kinderachtig doen of ik ga kinderachtig doen. Kies maar," zei Emiel. Zo schattig dat Emiel het voor me opnam. "Ik hou wel van kinderachtig," zei de jongen met een overdreven lach. Ik kon wel van hem kotsen. Matthew had ondertussen al vernomen dat er iets niet pluis was, had dus zijn boeken op de grond gezet en kwam naar ons toelopen. "Zo, daar heb je het 'vriendje'," de jongen keek richting Matthew.
Emiel liep op de jongen af en pakte hem bij zijn kraag. "Wow," dacht ik hardop. "Ga je weg of moet ik hier werk van maken?" vroeg Emiel. "Jongens stop," probeerde ik een vechtpartij te voorkomen. Emiel liet los. De jongen zweeg, wierp een boosaardige blik op ons en liep weg.
Matthew zwaaide hem blij uit, waar ik om moest lachen.
"Dankje," bedankte ik Emiel. "Niemand komt aan jou, nou ja, mensen als hij dan," Emiel bukte en raapte wat boeken op, die hij later weer in de doos legde. Ik hielp hem. "Zo, zal ik even helpen het mee naar boven te brengen?" vroeg Emiel. "Ja graag," antwoordde ik. Matthew pakte zijn doos weer op en Emiel pakte die van mij en van zichzelf op. "Kun jij dat allemaal baas?" vroeg ik met grote ogen. "Ja makkelijk, maar jij moet nog groeien," lachte hij en hij kneep ik mijn armen. We schoten alle drie in de lach. "Lift?" vroeg Matthew. "Ja," antwoordde ik kort.
Toen de liftdeuren opensprongen liepen we erin. Ik drukte op het knopje en de deuren sprongen weer dicht.
"Nu moet je me toch iets uitleggen..." zei Matthew. Ik keek hem verbaasd aan. "Vriendje?" nu was hij de gene die verbaasd keek. "Wat moest ik anders zeggen? Hij zei dat hij me mee naar zijn kamer wilde nemen," antwoordde ik ernstig. "Jij gaat ons nog een hoop problemen opleveren," zei Emiel. "Sorry," bad ik me excuses aan. Iedereen schoot in de lach."Muziek, lokaal A0.72," zei ik al zoekend. Net was ik nog vet moe, omdat ik op het laatste moment uit mijn bed kwam, maar nu was ik klaarwakker, omdat we nog maar drie minuten hadden om het lokaal te vinden. Ook had ik mijn ontbijt gemist. "We gaan het nooit vinden," gaf ik de moet op. "Hier," Matthew had het al gevonden. "Dus wel," lachte ik. Gelukkig. Samen liepen we de klas binnen. Mijn oog viel als eerste op een mooi gelakte gitaar die in een zwarte standaard stond. Ik kon wel wat spelen en had thuis ook een gitaar, maar die kon ik niet meenemen hierheen. Dat was te veel bagage.
Een jaar geleden, toen ik op zolder naar fotoboeken zocht, vond ik een oude gitaar. Al snel wist ik dat die van mijn moeder geweest was, want ik had er wel eens verhalen over gehoord dat ik zong en mijn moeder me begeleide met de gitaar. Ik was toen te klein om me er nu nog wat van te herinneren.
Na wat stoffen en stemmen was hij weer zo goed als nieuw. Ik wilde... Nee, ik moest gitaar kunnen spelen, omdat mijn moeder dat ook deed. Na wat lessen van Youtube gevolgd te hebben, kreeg ik het al aardig onder de knie. Toen kwam ik erachter waarom mijn moeder gitaar speelde. Het geeft gewoon zo ontzettend veel rust als je je alleen voelt.
"Speel jij?" hoorde ik een stem achter me vragen. Ik draaide me om en gokte dat de man de docent was. Waarschijnlijk had ik weer heel lang naar die gitaar lopen staren en was ik weer weggezonken in gedachten zonder dat ik het door had. Ik knikte. "Geweldig instrument he?" vroeg hij. "De mooiste," antwoordde ik. "Vind ik ook," glimlachte de man.
"Laymé? Zullen we hier zitten?" vroeg Matthew. "Is goed," ik liep naar hem toe. Het was een plekje vooraan, want alle plekken achteraan waren natuurlijk al bezet door andere jongens.
Toen de bel ging, begon de docent zijn verhaal. "Ik ben meneer Veenstra, jullie muziekleraar én mentor," vertelde hij. Toen ging de deur open. Mitchel kwam naar binnen en sloot de deur achter zich. "Mitchel," zei Veenstra. "Wilco," antwoordde Mitchel. Iedereen schoot in de lach. Veenstra keek Mitchel aan. "Oké, oké, meneer Veenstra," antwoordde hij toen maar. "Ik miste je al, ga maar snel zitten," Veenstra wees naar een plekje vooraan naast een jongen die alleen zat. Mitchel liep naar de stoel en gaf een paar jongens die achter hem zaten een box. Toen plofte hij neer.
Ik had eigenlijk totaal geen idee hoe Mitchel was. Als hij bij mij was, was hij super lief en gevoelig, maar nu zag ik in dat hij best wel populair was.
"Ik ben dus jullie mentor en we gaan dit jaar veel muziek maken," ging hij verder.
Gelukkig hoefden we ons niet één voor één voor te stellen, want dan werd ik altijd zo verlegen en wist ik nooit wat ik moest zeggen. "Zeg om de beurt jullie voor en achternaam en wat voor instrument jullie spelen, dan maak ik een plattegrond," zei Veenstra.
"Wat speel jij?" fluisterde ik vragend aan Matthew. "Blokfluit." antwoordde Matthew. Ik moest lachen. Iedereen keek naar me. "Wat?" vroeg hij serieus. "Nee, niks," antwoordde ik.
"Hij was best aardig," zei ik aan het einde van de les tegen Matthew. "Ja," antwoordde hij. "Ik dacht dat iedereen hier vet streng en zo was, maar hij niet, dus dan zal de rest ook wel meevallen,"
Daar vertrouwde ik maar op.