He doesn't want to get hurt too

Tila Pov.

De bel gaat eindelijk. Lola is de klas niet meer binnengekomen. Gelukkig hebben we nu een vrij tussen uur, zodat ik naar haar op zoek kan gaan. Ik maak me grote zorgen om haar. Na zo’n tien minuten gezocht te hebben kom ik haar eindelijk tegen. Ze zit op het muurtje bij de fietsenstalling, met haar knieën hoog, armen er omheen en haar gezicht er in verborgen. ‘Lola.’ Zeg ik. ‘Lola, dit is je kans. Vraag hem voor vanmiddag!’ Ze kijkt op, haar ogen zijn rood en opgezwollen. Ik kan goed zien dat ze er ook nog lang niet klaar voor is deze aardbol te verlaten. ‘Ja.’ Ze staat op. ‘Maar eerst even opfrissen, meid.’ Ik sla een arm om haar heen, samen gaan we naar de toiletten om haar op te frissen. Het duurt nog precies 4 minuten voor de bel gaat die aangeeft dat je je weer naar het juiste lokaal moet wenden. Sander staat met zijn standaard vriendengroepje, Jason, Mika en Fedde, bij de grote paal aan de rand van de aula. Lola neemt een grote hap adem en zucht het dan weer uit. ‘Moet ik dit wel doen?’ Ik geef haar een duwtje naar hem toe. ‘Ga nu!’ Ze loopt op hem af. Ik zie hoe ze vraagt of ze hem even apart kan spreken, zonder zijn vrienden. Sander knikt en Jason, Mika en Fedde gaan een eindje verderop staan. Nick komt achter me staan. ‘Laat me raden, ze heeft een oogje op Sander en gaat hem nu vragen voor vanmiddag.’ Ik knik en kijk hem verbaasd aan. ‘Hoe ken jij ons vrouwenbrein zo goed?’ ‘Ehm.. Ik.’ ‘Je gaat te veel met meisjes om Nick! Dat zeiden Lola en ik toch al!’ Hij wordt rood. ‘Ik.. Ik heb een reden daarvoor.’ Ik kijk hem vaag aan. Hij kijkt ook verlegen naar mij en kijkt dan snel even naar Lola. ‘Oh. Ik snap het al.’ Antwoord ik. Hij kijkt getreurd naar Sander die naar Lola kijkt terwijl zij vreemde bewegingen aan het maken is. Er loopt een klein traantje over Nick’s wang. Ik neem hem om mijn armen. ‘Hé, joh. Jij bent geweldig en betekent veel voor haar. Misschien ontdekt ze dat nog wel!’ Hij knikt en kijkt dan weer in Lola’s richting. Sander zegt iets en loopt dan terug naar zijn vrienden. Lola staat nog even op dezelfde plek en draait zich dan langzaam om, langzaam strompelt ze naar ons toe. ‘Hij wou niet met mij om gaan omdat hij dan ook verdrietig zou worden als de dag hier is..’ Ik sla mijn armen om haar heen en wenk naar Nick. Die neemt haar van mij over. ‘Het is goed.’ Fluistert hij in haar oor. Lola haalt haar hand een keer door zijn krulletjes. Wat een lief gezicht, jammer genoeg zal het nooit echt veel worden. ‘Ik heb een idee!’ Lola laat Nick, tegen zijn zin, los. ‘Wat dan?’ Ik geef Nick zacht een stootje. ‘Als ik nou met je mee ga? Sander is niet half zo gezellig als goede oude Nick, hè!’ Grijnst Nick. Lola kijkt hem glimlachend aan. ‘Bedankt. Kom je straks meteen met me mee?’ Hij knikt. ‘Gezellig met zijn tweetjes.’ Zegt hij, maar Lola vraagt daar doorheen aan mij of ik ook mee ga. Ik kijk van Nick naar Lola en zucht diep. ‘Ik.. Ik moet nog weg.’ Nick kijkt me dankbaar aan, maar Lola neemt daar geen genoegen mee. ‘Maar met Sander kon je wel!’ Ik knik. ‘Ja, maar dat was met Sander. Dat kon je misschien niet helemaal alleen aan en dan zou ik er zijn. Maar Nick hier ken je al helemaal goed, dus daarmee ga je het wel redden. Toch Nick?’ Nick knikt zenuwachtig. ‘Dan gaat Nick met me mee. Is goed.’ Lola kijkt me nog steeds raar aan. De bel klinkt. ‘Kom op, jongens! We moeten echt niet te laat zijn bij Rebel. Dan wordt haar naam pas echt waar.’ Zegt Nick met een grinnik.