|†|Toms Dying Day|†| [5]

|I don't know, maybe we'll be together again..Sometime, in another life|


Ik strompel naar mijn bed en glijdt erin. Ik kan niet meer, ik ben totaal op. Als ik nog geen vijf minuten in mijn bed lig hoor ik mijn broertje op zijn cowboylaarzen over de gang lopen. Het geluid wat hij maakt klinkt al zo vertrouwd. Hij klopt op mijn deur en zonder dat ik antwoord geef komt hij binnen. Hij sluit de deur achter zich en leunt er tegenaan. Hij buigt voorover en doet zijn laarzen uit. Dan loopt hij op zijn sokken naar mij toe. Bij mijn bed aangekomen kijk ik hem even in zijn ogen. Ze staan vol tranen. Ik hou het dekbed voor hem open, als gebaar dat hij erbij kan komen liggen. Hij buigt voorover en kruipt naast mij in bed. Hij klampt zich meteen vast aan mijn schouders. Door zijn manier van doen wist ik dat ook hij doorhad dat het einde eraan zat te komen. Ik voel de warme tranen over mijn wang glijden. Ik neem hem in mijn armen. “Shht. Rustig maar.” “Tomi, ik kan niet zonder je.Ik heb je nodig!”Herhaalt hij zijn woorden, die hij een paar dagen geleden ook al aan mij had verteld. Ik streel hem liefdevol over zijn rug. “Het is goed, Bill.Ik ben moe, té moe.” Ondanks dat dit eigenlijk een poging was om hem op te vrolijken, snikt hij alleen maar harder. “Beloof me dat je bij me blijft, Tom! Alsjeblieft!”smeekt hij me. “Het is goed, Bill.Het is voorbij, over, mooi geweest.”
En zo, in de armen van mijn kleinere broertje zou ik sterven.
Ik weet niet wat er met me zou gebeuren, ik ging nou eenmaal dood.
Wie weet kwam ik in de hemel, of in de hel.
Maar wat ik weet, is dat het genoeg was voor mij.
Iemand had voor mij bepaald dat mijn leven zo kort zou duren, en ik had er inmiddels vrede mee.
Iemand, iemand met een vernietigende kracht.