|†|Toms Dying Day|†| [4]

|You know I love you,I really do.But I can't fight anymore|


Tom Pov.

Zuchtend leg ik het boekje neer. Zal er eigenlijk wel iemand zijn die dit nog leest,als ik er niet meer ben? Willen ze dit überhaupt wel lezen? Ik besluit om maar gewoon verder te schrijven,de tijd dringt.
Ik strijk even over de voorkant. Vanmiddag had ik er een tekening op gemaakt. Zo leek het nog een beetje bij mij te passen. Ik tekende immers op alles en overal.

Gordon,jij ontbreekt nog in mijn lijstje mensen die ik tot nu toe heb gehad.Deze biecht is aan jou.

Gordon,het spijt me.
Het spijt me van alles wat verkeerd is gegaan tussen ons. Ik weet nog goed dat mama je voorstelde als onze nieuwe vader. Ik heb je helaas nooit als een vader kunnen zien. Ik hield te veel van mijn biologische vader om toe te geven dat hij waarschijnlijk nooit aan jou had kunnen tippen. Je deed zo erg je best om ons over te halen en het fijn voor ons te maken. Bill accepteerde je al snel,mama hield van je. Ik kon het gewoon niet accepteren. Het was moeilijk voor me,om eerst mijn echte vader te verliezen en vervolgens voorgesteld te worden aan een wildvreemde man die mijn nieuwe vader scheen te zijn. Waarschijnlijk was ik toen al net slim genoeg om een schakel in mijn hoofd niet om te zetten en koppig vol te blijven houden dat je mijn vader niet was.

Naast dat spijt het me ook vreselijk dat ik nooit heb kunnen helpen met het gezin. Je moest vrij veel alleen doen als “vader” en kreeg nooit hulp van ons. Bovendien zijn Bill en ik sinds we 16 waren amper nog thuis geweest en natuurlijk werkte het alleen maar averechts dat ik je niet accepteerde.

Natuurlijk drong het jaren later wel tot me door dat mama gewoon van je is gaan houden en jij een fantastische man was. Je hebt me immers ook kennis laten maken met het gitaarspelen. In feite zou je dus kunnen zeggen dat jij de oorsprong was van Tokio Hotel. Ik zou nooit zo goed gitaar kunnen spelen als jij me geen kennis had laten maken met die gitaar.

Het spijt me ook dat ik nooit uit kon spreken hoe dankbaar ik je eigenlijk wel niet was. Gewoon voor alles. Als ik zie hoe blij mama is met jou weet ik dat ik vroeger al een kleine arrogante klootzak was. Zelfs op die leeftijd al.

Ik hoop dat je kunt begrijpen hoe de dingen fout zijn gegaan,die fout zijn gegaan. Het spijt me dat we het nooit goed hebben kunnen vinden. Alsjeblieft,beloof me dat als ik er niet meer ben jij ervoor zal zorgen dat Bill en mama doorgaan
met hoe het was,ook zonder mij.

Ik bijt zachtjes op mijn lip. Eigenlijk is er nog iets wat ik moet doen. Ik sla de bladzijde om en staar naar de lege bladzijde van het boek. Snel begin ik te schrijven,als ik me realiseer hoe laat het al is.

Bill,
Dit allerlaatste bericht is aan jou. Ik zal nooit klaar zijn met mij verontschuldigen voor alles wat ik heb gedaan. Ondanks alles weet ik dat jij de laatste zal zijn voor mij. Jij zal de laatste zijn aan wie ik een biecht schrijf. Jij zal de laatste zijn aan wie ik zal denken. Jij zal de laatste zijn die aan mij zult denken. Jouw naam zal de laatste zijn die over mijn lippen komt.

Ik wil er zeker van zijn dat jij doorgaat zoals het was,alleen dan zonder mij. Je red het wel,wat dan ook. En op momenten dat je je zwak voelt,denk dan aan de mooie momenten die wij samen hebben beleefd. Herinner mij als de persoon die ik was op mooie momenten en niet met alle fouten die ik heb gemaakt. Ga door met de muziek,hoe raar het ook zal zijn. Het is je passie,ik weet dat muziek is waar je voor leeft. Je kunt verder zonder mij,hoe moeilijk het ook lijkt. Ik hoop dat mijn woorden je kracht kunnen geven. Ik zal op je toekijken,al is het niet als ster of uit de hemel,ik zal op je toekijken en je beschermen tegen al het kwaad.Ik zal je nooit vergeten,ik hoop dat jij dat ook niet doet.
Bill, alsjeblieft.
Ga verder.

Je broer,Tom.

Ik sluit het boekje. Ik voelde dat dit mijn laatste biecht zou zijn. Het duurde niet lang meer voor ik er niet meer zou zijn. Mijn lichaam hield niet lang meer vol,ik voelde het gewoon aankomen. Uitgeput zak ik neer op mijn bed. Ik heb niet eens meer de energie om mijn pyjama aan te trekken. Met kleren aan ga ik onder mijn dekens liggen en viel bijna direct in slaap.
Ik was zo moe,zo vréselijk moe.