|†|Toms Dying Day|†| [3]

|All my thoughts of you..|


Tom Pov.

Ik staar naar het boekje wat voor me ligt. Ik weet niet aan wie ik mijn volgende biecht moet schrijven. Ik weet zeker dat ik nog niet klaar ben,dus ik zal echt nog wel móeten schrijven. Ik weet alleen niet aan wie.

Zwijgend staar ik voor me uit. Alles is zo veranderd sinds we te horen kregen dat ik dood zou gaan. Zo vrolijk en vol muziek als het huis vroeger was,zo stil is het nu.
Iedereen ontloopt de feiten.

Mama is altijd wel met iets bezig,het maakt niet uit wat. Stoffen, koken, rekeningen, belasting. Alles,zolang ze maar niet hoeft te denken aan mijn naderende dood.

Gordon is bijna nooit meer thuis. Hij moet heel vaak overwerken en kan bij niemand steun vinden. Ik weet dat de relatie tussen mama en hem er zo niet veel beter op wordt.

En Bill…Bill is Bill.
Bill verwerkt alles op zijn eigen manier. Soms heeft hij een plotselinge stemmingswisseling en zet hij zijn rockmuziek keihard op,afwisselend met Nena natuurlijk. Hij schreeuwt zo hard mogelijk mee,alleen zodat hij niet hoeft te merken dat hij zichzelf kapot maakt.
’s Avonds in bed hoor ik hem heel vaak huilen.

Ik zou zo graag naar hem toe willen gaan om hem in mijn armen te nemen en hem gerust te stellen,hem te vertellen dat alles goed komt.
Maar ten eerste zou ik dan liegen en ten tweede voel ik me te schuldig. Ik weet dat het hele gezin zo op zijn kop staat door mij. Ik zou ze willen helpen, weer wat vrolijkheid in hun leven willen brengen. Maar ik denk niet dat mijn harde hiphop de stilte in hun harten kan laten verdwijnen.

Ik kijk weer naar mijn boekje en besef me dat ik vandaag maar ga slapen zonder biecht te schrijven. Ik weet op het moment even niet meer aan wie ik moet schrijven.

Ik ruim hem op en stap mijn bed in. Door de gordijnen heen zie ik de stralende lichtjes van de sterren. Zal ik ook één van hun worden? Of ga ik echt naar een hemel? Ik twijfel de laatste tijd steeds meer. Vroeger, voor ik wist dat ik zou overlijden,vond ik het altijd klinkklare onzin. Ik wist zeker dat mensen die in god geloofden gewoon te naïef waren om in te zien dat het bullshit was. Maar sinds ik het weet denk ik er veel meer over na en vraag me dan toch af, als er een hemel en hel is, waar zou ik naartoe gaan?

Ik heb zoveel fout gedaan, dat het bijna onmogelijk zou zijn om naar de hemel te mogen. Naar de hemel gaan alleen brave mensen die hun hele leven goed zijn geweest, andere mensen hebben geholpen en iedere dag gebeden naar God.

Ik staar naar de sterren. Ze zien er zo onschuldig uit, alsof ze altijd alleen maar vrolijk zijn.
Maar dat is toch niet mogelijk? Iedereen is wel eens minder vrolijk in ieder geval. Ik hoor beweging in de kamer naast me. Bill gaat naar bed. Na minder dan tien minuten hoor ik hem snikken. Het bekende schuldgevoel overspoelt me.
Ik hoor hem opstaan. Een deur gaat open. Dan klopt er iemand op mijn deur. Ik doe niet eens meer de moeite om duidelijk te maken dat ik er ben. De deur gaat open en mijn broertje stapt binnen. Hij sluit de deur achter zich en komt naar me toe lopen. De tranen stromen over zijn wangen. “Tomi,”snikt hij terwijl hij steeds dichterbij komt. “Tomi, ik heb je nodig.” Ik kom overeind en hou mijn deken open als gebaar dat hij bij me moet komen liggen. Helemaal overstuur kruipt hij naast me en klampt zich vast aan mijn schouders. “Het is niet eerlijk!”brult hij uit terwijl ik probeer wat van zijn tranen weg te vegen. Teder kus ik hem op zijn voorhoofd. Hij legt zijn hoofd in de holte in mijn nek. Zijn zwarte lokken zien er onverzorgd uit.
Ik streel hem over zijn rug. Na een tijdje zo gezeten te hebben zak ik achterover, met Bill op me. Inmiddels lopen de tranen ook over mijn wangen.
De woorden van mijn broertje en de herinnering aan de laatste keer dat hij me zo nodig had maken me helemaal week van binnen. Het is zó lang geleden, dat we allebei ons imago even lieten vallen en huilend in elkaars armen lagen. Hij is mijn hart. Ik zou nóóit zonder mijn tweelingbroer kunnen leven.
“Ik kan niet zonder je, nooit.”fluistert hij in mijn oor. Ik zwijg.
Ik weet gewoon niet wat ik moet antwoorden. Ik voel hoe hij beetje bij beetje kalmeert.
“Ik ook niet zonder jou.” Eindelijk krijg ik het voor elkaar om wat door de brok in mijn keel heen naar buiten te dringen. Terwijl ik hem over zijn rug streel voel ik zijn ademhaling regelmatiger worden, hij slaapt.
Ik kijk mijn kamer rond en zie de sterren,ze vallen op.

Bill wordt een ster.
Bill is het heldere puntje dat alle schippers de weg zal wijzen en alle verliefde stelletjes een romantisch gevoel zal geven. Hij zal neerkijken op de hele wereld en zich groter voelen dan iedereen. Hij zal een grote hulp voor de wereld zijn en als iedereen tevreden is, zal hij een vallende ster worden. Mensen zullen een wens uitspreken bij het zien van míjn broertje. Daarna zal hij opgenomen worden in de hemel, om God te vergezellen bij een kopje thee.
Bill is een goed persoon.