|†|Toms Dying Day|†| [2]

|Between myself and my reflection|


Tom Pov.

Mijn tweede biecht is aan jou, Mama.

Ik ben geen achterlijke peuter, al lijk ik daar soms misschien wel op. Ik ben een volwassen jongen die er gewoon van houdt lol te maken en meestal niet serieus is. Maar dat neemt niet weg dat ik jouw blikken niet zag. Des temin dat ik de flarden van gesprekken tussen jou en Bill niet opving. De woorden die ik opving waren meestal al genoeg om het hele gesprek te begrijpen,ik wist dan dat het alweer zo ver was. Jullie hadden het er vaak over met zijn tweeën. En als ik dan de kamer binnen kwam was het ineens doodsstil. Natuurlijk valt dat me op,hoe onserieus ik ook was.

Ik weet dat jij mijn gedrag qua meisjes afkeurde. Je was altijd al closer met Bill dan met mij en ik weet dat je liever had dat ik een ultieme replica van hem was. Hij en zijn eeuwige geloof in de ware liefde,volgens mij is het gewoon onzin en ik zal daar ook bij blijven. Nou accepteerde je het op een gegeven moment wel dat ik anders was dan hem,mijn veel te groten kleren tegenover zijn strakke kleren bijvoorbeeld,maar je hebt er nooit vrede mee gehad hoe ik met meisjes omging. Ik kon het niet,kan het niet en zal me ook nooit kunnen binden.

Op het moment dat ik eens langer met een meisje samen ben en het meisje begint met die paar simpele woorden die zowel uitdrukken dat ze van me houdt als in meisjestaal dat ze eigenlijk al alle woonadvertenties af is gegaan om te kijken of er een geschikt huis was voor ons om ons gezin te stichten of in ieder geval samen een kat te nemen.
Ik ben nét volwassen,en meisjes hechten zich nou eenmaal sneller aan mensen dan jongens. Ik hoef dat allemaal niet. Ik wil gewoon een lekker wijf met het liefst een beetje grote rondingen en niet al te veel gezeur.

Ik leg mijn pen neer. Nou ben ik alweer véél te grof bezig voor mijn moeder. Dit was een biecht,geen plek om vuile woorden te dumpen. Ik streep de laatste zin door,ondanks dat het eigenlijk toch wel de waarheid is.

Ik wil gewoon een lief meisje wat een beetje voldoet aan mijn verwachtingen en wat niet meteen plannen heeft om me vast te ketenen aan ons huis om te zorgen dat ik haar zwanger maak.

Ondanks al jouw blikken ben ik nooit opgehouden met one night-stands. Iedere nacht een ander meisje in mijn hotelkamer. Nou moet ik zeggen dat er ook genoeg meisjes waren die het geweldig vonden. Eén nacht met Tom Kaulitz, wie wil dat nou niet? Al was het alleen maar om op te scheppen tegen hun hele vriendenkring. Ook ík vond het niet altijd leuk, mama! Ik had ook er ook wel eens de pest in dat Bill altijd maar weer vragen kreeg over de ware liefde,hoewel ik het echt onzin vind. Ik vond het ook niet altijd leuk om zelfs door de fans uitgemaakt te worden voor gevoelloos,onbeschoft,asociaal en alles wat daar ook maar iets mee te maken heeft. Ik heb ook wel gevoel,ik toon het alleen op een andere manier. En ik heb me ook vaak verontwaardigd gevoelt hierover,ik was zelfs op een gegeven moment bijna op het punt om met one night-stands te stoppen,maar ik besefte me dat ik het alleen voor anderen zou doen. En wat blijft er dan nog over van “jezelf zijn”?!

Desondanks wil ik sorry zeggen. Jij kon nooit aan je vriendinnen vertellen dat je zoon eindelijk een vriendin had,omdat ik ze nooit vriendinnen noemde en het ook geen vriendinnen waren. En Bill is een geval apart,dat weet je zelf,maar dat heeft hier niet mee te maken.

Maar ik heb wel het gevoel dat je een soort haatgevoel kweekt om mijn gedrag met meisjes,
en daar voel ik me schuldig over,dus vandaar deze biecht.

Ik hoop dat je me kunt vergeven voordat ik mijn laatste adem uitblaas en voor eeuwig zal rusten. Mama, het spijt me.

Ik sluit het boekje met een diepe zucht. Dit was moeilijk voor me,al deze herinneringen ophalen met de gedachte dat ik er niet lang meer zal zijn. Eigenlijk voer ik gewoon een discussie met mijn moeder,zonder haar reacties te horen. Ik kijk om me heen en neem iedere centimeter van mijn kamer goed in me op,in de hoop dat ik het beeld van de ruimte die voor 18 jaar de meest vertrouwde plek op de wereld is geweest in ieder geval kan meenemen als ik sterf. Ik zal alles zo gaan missen hier. Hopelijk brengt de eeuwige rust voor mij mee dat ik thuis niet zal missen. Ik houd me vast aan mijn bureau om niet om te vallen als ik opsta uit mijn stoel. Ik lijk wel een oude man. Maar in feite,ben ik dat ook.
Ik leef nog net zolang.