|†|Toms Dying Day|†| [1]

|You know I can't stay long|


Tom Pov.

Mijn allereerste biecht is gericht aan jou, mijn lieve broertje. Bill, deze is voor jou en dan ook alleen maar voor jou.


Ik heb een grote fout begaan, of zo zie ik het tenminste. Ik heb je vertrouwen geschonden.
Je hebt nooit geweten dat ík de mysterieuze sloper was van al jouw prijzen. Jij was de beste, bent altijd de betere van ons twee geweest. Je won altijd alles waar we aan meededen. Mama en papa waren altijd veel trotser op jou, of in ieder geval, zo leek het. Ik kon er niet tegen. Ieder ander persoon had waarschijnlijk tegen me gezegd dat ik dan niet mee moest doen met die wedstrijden,maar ik kon niet anders. We waren nou eenmaal een tweeling en zouden eeuwig alles samen doen. Bovendien wilde ik ook niet zo maar opgeven,want ik hoopte nog altijd op een keer dat ík zou winnen en papa en mama míj zouden omhelzen en zouden zeggen dat ze trots op me waren
zonder dat ze ook maar de móeite hadden gedaan om te verbergen dat het alleen maar was omdat ze dachten dat ik anders een minderwaardigheidscomplex eraan over zou houden. En dus besloot ik maar iedere keer als jij weer wat won er wat mee te doen. Kinderachtig, dat weet ik, maar ik ben ook niet beter. Zoals ik al zei, Bill: Jij was de betere. Je bent gewoon beter en mama en papa hadden groot gelijk met wat ze tegen jou zeiden en ik heb er gewoon nooit mee om kunnen gaan. Ik heb er zo veel spijt van, dat ik iedere keer jouw glanzende prijzen verpesten door er twee woordjes in te krassen die ik nooit recht in je gezicht durfde te zeggen. Iedereen zei het makkelijk, sommige zelfs tegen hun ouders,maar ik was te schijterig om het regelrecht tegen je te zeggen. Natuurlijk voelde ik het soms vanuit diep in mijn hart,want je hebt altijd wel een momentje bij iedereen dat je die persoon iets minder aardig vind, maar ik haat je niet.Ik zal die keer nooit vergeten dat je huilend naar me toekwam omdat er weer iemand was die je beker had gesloopt. Ik probeerde je te troosten, maar het schuldgevoel zat me zo hoog.


“Tomi, kijk nou. Mijn hele beker is verpest. Wat moet ik nou? Wie doet er nou zoiets?” De tranen stromen over je wangen. Ik neem je in mijn armen en probeer wat van je verdriet weg te nemen. Ik hoop vurig dat je me niet aan probeert te kijken met angst dat je me door hebt. Maar het lijkt wel alsof God of wie dan ook medelijden met jou heeft of mij wilt laten boeten. Je kijkt me in mijn ogen.


Ik had even het gevoel dat je me door had. Ik was immers nooit net zo verontwaardigd als jij zou zijn als het bij mij zou gebeuren. Bovendien leek het alsof je mijn gedachtes kon lezen op dat moment,wat me niets zou verbazen. Maar als je het wist, waarom heb je dan nooit wat gezegd en kwam je alsnog naar mij toe op zoek naar troost? Het kan niet dat je het wist.

“Tomi, het is weer gebeurd.” “Wat, Bill?” “Mijn beker.”Hij zakt neer en ik sla mijn armen om hem heen. “Er is iemand die wat tegen me heeft, niet waar?”Hij snikt, ik zwijg. “Wat doe ik dan zo fout?” Ik zwijg nog steeds. “Weet je, het hoeft voor mij niet. Als iemand zo graag van me wil winnen dan stop ik wel.” “Nee Billy, niet opgeven !Dat is juist wat hij wil!” Wat doe ik nou? Ik ga tegen mezelf in!


Ik ben er nu klaar mee, Bill. Ik weet dat jij beter bent en dat ook altijd zult zijn. Maar ik kan nu alleen maar trots op je zijn.
Hoewel ik tranen in mijn ogen krijg, als ik me bedenk dat je de prijzen zal blijven winnen als ik er niet meer ben. Ik beloof je dat ik van boven op je toe zal kijken met een glimlach en voor je zal duimen dat je wint, want je verdient het. En misschien kan ik je wel helpen, van boven.

Ik weet dat dit ik eigenlijk tenminste nog de lef zou moeten hebben het recht in je gezicht te zeggen. Maar ik heb het nu eenmaal gedaan en ben bezig met verontschuldigingen en dan hoort dit er gewoon bij. Dit klinkt allemaal kinderachtig, maar ik vind het erg! Je bent mijn tweelingbroertje en het dierbaarste wat ik op de hele wereld heb. En toch heb ik tegen je gelogen. Ik hoop dat je me kunt vergeven. Bill, Het spijt me.


Ik leg mijn pen neer.
De eerste zit erop.
Ik sla het boekje dicht en strompel naar mijn bed. Ik ging steeds meer achteruit, maar ik moest en zou dit afmaken voor ik dood ging. Ik kan alleen beter een andere keer verder gaan. Wie weet helpt goede slaap wel, mag ik nog iets langer blijven van God.
Zorgvuldig berg ik het boekje op, zodat niemand het ziet liggen. Ik wil niet dat het al gelezen wordt voor het af is.