Deel 218

Joe Pov.

Ik zak plots totaal in elkaar, als een kaartenhuis met een missende kaart. 'Ik wil haar terug!' Gil ik luid snikkend. Lang blijf ik daar niet alleen zitten. Meteen komen de anderen naar mij toe en proberen me te troosten met de woorden dat ik rustig moet zijn en dat zij bij me zijn. Maar ik heb niet genoeg aan alleen hen. Ik heb haar nodig! Zij is het missende puzzelstukje. god, wat een vergelijkingen toch weer. Dan wijst Gaby naar een gebouw. 'Hotel Hubert'. Er hangt een bordje voor het raam. 'Hier nog kamers over.' Die had zeker ook nagedacht over dat het over stikdruk zou zijn. Flink gasten trekken om zo de laatste kamers vol te krijgen. Gaby snelt erheen, loopt naar binnen en verdwijnt uit het zicht. Bijna meteen komt ze weer terug. Ze kijkt schuldig naar mij, waarschijnlijk omdat ze zomaar wegliep. Ik knik dat het goed is. Alles is beter dan vannacht ook nog eens in de auto te moeten pitten. Ik snap Nick nu wel even. Zij is wel een leuk typje. Echt een vangst voor Nick, dat is totaal zijn type. Of hij ook iets is voor haar, weet ik niet. Daar ga ik nu ook even niet aan denken, zo met mijn eigen liefdesverdriet.| Na een paar minuten komt Gaby blij zwaaiend het hotelletje uit. ‘Kom maar jongens! Het is vrij.’ We lopen er opgetogen naar toe. Gelukkig, toch nog een beetje geluk. ‘Hoeveel kamers voor hoeveel mensen?’ De oude man achter het bureau geeft antwoord. ‘Twee kamers voor twee en een kamer voor één.’ ‘Ik ga graag alleen op een eenpersoonskamer.’ Geef ik direct aan. Even alleen met m’n verdriet. Lies en Kevin gaan uiteraard bij elkaar, Gaby en Nick kijken elkaar aan. ‘Vind je het erg? Ik kan nog altijd in een ander hotel een plaatsje zoeken?’ Vraagt Gaby twijfelend. Nick schudt blij zijn hoofd. ‘Ik vind het wel gezellig! Hoeveel bedden staan er?’ ‘Op de kamers voor twee personen staat er één tweepersoonsbed.’ De man steekt een sigaretje op. Wat een meur, kan hij dat niet later doen als de gasten weg zijn? Nick en Gaby kijken rood aangelopen maar naar het sigaretje. Zij zijn het natuurlijk niet gewend om bij elkaar te liggen, zeker niet in hetzelfde bed. Ik zie aan Nick’s blije, verbaasde oogjes dat hij het ook helemaal niet erg vind! Gaby kijkt vooral verbaasd en ongemakkelijk. ‘Hier zijn de sleutels. Kamer 324..’ Hij geeft een sleuteltje met een hanger waarop ‘324’ vermeldt staat aan Lies. ‘Kamer 307..’ Het sleuteltje voor Gaby en Nick. ‘En kamer 467.’ Ik krijg het laatste sleuteltje. ‘Kamers 300 tot 399 zijn op de derde verdieping, kamers 400 tot 499 zijn op de vierde. Veel plezier met jullie verblijf.’ Hij schuift alweer achter de krant. Zijn peuk gooit hij gewoon achterover. Hij komt op de grond terecht, waar er nog honderden meer liggen. Ik wandel als laatste de lift in. ‘De lift is stuk. Neem de trappen maar.’ Zegt de man verveeld. Lies’ mond valt open. ‘Dat is hartstikke ver! Zeker voor Joe!’ De man reageert al niet meer. ‘Kom jongens, op naar de trappen.’ Zucht Nick. ‘We hebben nou niet echt het beste hotel hier uitgezocht, maar ach. Alles beter dan de autostoelen.’