I've got a secret, it's time for me to tell it; i'm in love with Rupert Grint 7

Dan komt Ron weer binnen. Hij zag jullie zoenen, en keek met een super kwaad gezicht naar Harry.
Je snapte al wat hij van plan is, en zei gauw dat hij absoluut niet aan Harry mag komen.
"best" snauwde Ron met een verdrietig boos hoofd. Hij loopt weg en je ziet de tranen in zijn ogen. Het raakt je op een of andere manier heel erg.

De volgende dag zitten jij & Harry in de leerlingenkamer. "ron is al de heledag weg.."
Zegt Harry verdwaast. "Ja, waar is hij eigenlijk?" 's nachts had je er over wakker gelegen hoe zijn ogen vol tranen stonden toen hij jou&Harry zoenend op de grond zag zitten. Niet een minuut had je ook maar één oog dicht gedaan. "ik heb geen idee! Ik heb hem nog gezocht, maar hij is écht weg! Nergens te vinden.." Harry klonkt alsof hij zich er zorgen over maakte, maar dat betwijfelde je... Ze hadden tenslotte heftige ruzie gemaakt..
Je staarde in Harry's groene ogen, en vroeg je af of ze wel echt waren. of hij geen kleurlenzen droeg. Zelf wist je het antwoord; Nee. Ze waren van nature zo groen. Hoe meer je in Harry's ogen keek, hoe meer je zag dat hij best veel voor je betekende. Een paar uur geleden, toen je besloot dat je van Harry hield, en niet van Ron, Was je er helemaal nog niet zo zekker van, of het wel echte liefde was die je voelde. Maar nu je zo naar hem keek, terwijl hij sprak, hoe zijn perfecte mond bewoog terwijl hij praatte over van alles en nogwat, besefde je dat je al die tijd gewoon liefde voor Harry Potter voelde. Al die dagen dat je nog in de gewone wereld leefde, al die dagen dat je op de bank zat en Harry Potter films keek. Het was voor Harry. Niet voor Ron. Dit verklaarde de dromen over Daniël Raddcliffe, in plaats van over Rupert!
"Hé, ben je nog op aarde?" Lachend keek Harry je aan. "Nu weer wel" bekende je eerlijk.

"ik ga naar bed" Zeg je na het eindeloze gesprek met Harry over het leven. Met moeie ogen sta je op, en geef je Harry een zoen. "Slaap lekker" zei Harry en de manier waarop hij het zei zorgde ervoor dat je een vreemd gevoel kreeg in je buik. Die nacht droomde je over Ron. En Harry. Ron was boos, en wou nooit meer Harry's vriend zijn. Harry werd ongelukkig, en jij als zijn vrouw moest leren leven met een depressieve man. Je Schrok wakker en voelde dat je bed nat was van het zweet. Ginny zat rechtop in haar bed. "Ginny!" zei je geschrokt "Wat is er aan de hand?!". Ginny keek je aan met betraande ogen, en je begreep al dat het over Ron ging. "gaat het over Ron?" vroeg je bezorgd. "j-ja!" huilde ze "h-ij heeft zweinstein verlaten, e-n heeft zich aangesloten bij.... bij!" veel verder kwam ze niet. Maar ze hoefde ook niet verder te komen, je begreep het al. Je ging naast Ginny zitten, en begon met haar mee te huilen.
De volgende dag moest snel komen, Harry Moest dit weten! Tot je verschriking duurde de nacht eindeloos. Je was over je slaap heen, en dacht alleen aan die arme Ron. "Het is mijn schuld" dacht je alleen maar. Met een schuld gevoel viel je eindelijk in slaap.

Je werd wakker. Je wist niet hoe snel je je moest aankleden, en naar de eetzaal moest gaan.
Je zat in de eetzaal, natuurlijk was je veelste vroeg. Je zag elke persoon stuk voor stuk langzaam binnen komen. Steeds geen Harry. "hij komt wel" dacht je om jezelf gerust te stellen. Maar toen de zaal helemaal vol zat, geloofde je jezelf niet meer. "Waar is harry?" vroeg je aan Daan. "Harry is er niet" Antwoorde hij kortaf. Hij had duidelijk niet goed geslapen. "Harry is er niet?!" Vol ongeloof staarde ik hem aan "je bedoelt dat hij het kasteel uit is?" "jep"
"Ron." Fluisterde ik zacht "ron waar ben je in vredesnaam mee bezig!"


Reactie?