51

Gregory

6 maanden later.

Het leven gaat gewoon door maar aan mij gaat het meestal voorbij, als ik niet bezig ben met Yenthe of met voetbal zit ik wel achter de computer informatie te zoeken over kanker. Tussen de chemokuren door is ze thuis vandaag heeft ze er weer één gekregen en ben ik onderweg naar het ziekenhuis. Soms vraag ik me af waarom het ons overkomt maar dan denk ik aan de woorden van Sarah niets gebeurd bij toeval want alles heeft een reden, de reden vaan haar sterven was dat ik Yenthe mocht gaan liefhebben maar wat de reden van Yenthe haar ziekte is weet ik niet. Ik loop door de drukke gangen hoelang je hier ook komt vertrouwd gaat het nooit aan voelen, ik open de deur van de zaal waar ze ligt en loop dan naar haar bed toe, `He lieverd` mompel ik terwijl ik haar zachtjes kus `He weetje de dokter was er net en die vroeg of ik samen met jou de uitslag wil bespreken van de laatste chemokuren dus hij komt zo` `Hier gewoon?` `Ja` `O dus dan is het geen ernstig nieuws want dan doen ze dat wel zonder mensen er omheen en niet tijdens bezoekuur` een gevoel van hoop verwarmde mij en ik drukte mijn lippen nog een keer op die van haar. `Greg` ik knikte en pakte haar hand vast `Weetje` ze stopte even en ik keek haar bemoedigend aan `Ik heb een goed gevoel over de uitslag` ik glimlachte `Ik hoop het lieverd`




op telefoon getypt....