49

Gregory

Versteend blijf ik staan, Hoe kan ze nu opeens in een kritieke toestand in het ziekenhuis zijn, ze is kerngezond toch? Ik neem plaats op één van de bankjes en sta dan ook gelijk weer op als ik een koffie automaat zie ik gooi mijn kleingeld er in en haal er een bekertje uit langzaam neem ik een slok van het zwarte vocht, voor die euro hadden ze best lekkere koffie mogen geven bedenk ik me sacherijnig. 2 uur later is Yenthe nog niet terug en heb ik al minimaal 30 keer de gang op en neer gelopen. Ik haast me naar de deur als er een bed aankomt rijden Yenthe ligt er met gesloten ogen op. `Hoe gaat het met haar?` `Loopt u maar mee naar de kamer meneer` `Gaat het goed?` herhaal ik de vraag `Ze is op dit moment stabiel` ik pak haar hand beet en wrijf er met mijn duim over `Je blijft leven hoor Yenth` mompel ik meer tegen mezelf dan tegen haar. `Zo Meneer of mag ik Gregory zeggen?` verbaast kijk ik in het arrogante gezicht van de jongen die zich zelf dokter noemt `Zeg maar Gregory` en ik focus me weer op Yenthe `Ik wil even met je praten` de jongen gaat mij voor en ik volg hem naar het kamertje, `U vriendin heeft kanker` `Wat?` het bloed trekt weg uit mijn gezicht en de beelden van een doodzieke Sarah flitsten door mijn hoofd `De kans op overleven is 20 procent` `Wat voor kanker?` `Hersenkanker` mijn ogen vallen haast uit mijn oogkassen `Dit meen je niet?` `Ja het spijt me ik las dat het zusje van Yenthe dat ook heeft gehad en daar aan is overleden?` `Ja dat klopt maar zij had ook uitzaaiingen in de lymfe.. njah het zal eigenlijk overal bij haar zit het bij Yenthe alleen in haar hersens?` `Wat wij hebben kunnen zien wel maar onderschat dat niet` `Nee ik zal nooit kanker onderschatten` `Heeft u nog vragen?` ik schud langzaam mijn hoofd `Ik heb wel nog een eis, ik eis van jullie dat je haar de zorg gaat geven die ze nodig heeft` mijn stem slaat over en boos om mijn eigen emoties stap ik op en neem plaats naast het bed van Yenthe. Voorzichtig pak ik haar hand beet ze opent langzaam haar ogen en kijkt me dof aan `Greg?` `He schatje` ik streel haar gezicht en kus haar zachtjes op haar lippen` `Waarom huil je?` mompelt ze schor `Nee niks ben blij dat je weer wakker ben` een ongelovige trek komt om haar mond `Vertel` zegt ze dan terwijl ze mij doordringend aankijkt `Je hebt..` `Wat heb ik?` `Kanker`

Love reactionnnsss