Death of a Hero... [HP]

Death of a Hero
Rennende voetstappen klonken door de gangen van Zweinsteins Hoge School voor Hekserij en Hocus Pocus. Het waren meerdere personen die door de gangen heen renden en er waren velen lichtflitsen.

De man die de groep mensen begeleide rende voorop en stuurde hun de juiste richtingen in, totdat ze werden tegen gehouden door een stel tovenaars. Het waren dooddoeners gekleed in zwarte gewaden en ze hadden allemaal een masker voor hun gezicht. Een schelle lach ging door de gang en er ging een vreemde trilling door het lichaam van de magere man. Hij had grijzend haar en een bleek gezicht dat vol littekens zat, hij zag er niet bepaald gezond uit maar was klaar voor het gevecht. Hij mocht niet sterven, niet hier en niet nu, niet nu hij net een trotse vader was geworden van zijn zoon: Teddy Lupos.

‘Kijk eens wie we daar hebben’, zei een mannen stem. ‘Ik had jou hier niet verwacht, vieze vuile weerwolf’, vervolgde de man. Een vlaag van woede ging door Remus Lupos heen en hij riep een spreuk naar de dooddoener die net sprak. Zijn masker viel af. ‘Dolochov’, fluisterde Remus. Nu begon de strijd tussen de twee groepen pas echt. Vloek naar vloek werd uitgesproken, ontweken en verweerd. Remus vocht met twee dooddoeners tegelijk en wist ook het masker van de andere dooddoener af te blazen, het was niemand minder dan Bellatrix van Detta. ‘Verrast mij hier te zien?’ vroeg ze. Geschrokken keek hij de vrouw aan en verloor Dolochov, de andere dooddoener met wie hij duelleerde even uit het oog. Plotseling werd hij in zijn borst geraakt door een spreuk en vloog achterover. Hij voelde de pijn in zijn borst, maar dat wier wielt hem er niet van om verder te vechten. ‘Remus, alles goed met je?’, vroeg een lange donkere tovenaar, Romeo Wolkenveldt genaamd. ‘Ja, het gaat wel’, antwoordde Remus zachtjes terwijl Romeo hem overeind hielp. Voor hij het wist kreeg hij weer een spreuk naar hoofd gesmeten, maar dit keer van Bellatrix. Hij wist de spreuk nog net op tijd af te weren. ‘Protego!’, riep hij en de spreuk kaatste terug naar Bellatrix die nu naar achter vloog. Terwijl hij in het rond keek zag hij dat Romeo alweer verdwenen was en dat de groep leerlingen die hij begeleide moeite had met de strijd. Er moest zo snel mogelijk een eind komen aan dit anders zouden ze het niet overleven. Veel leerlingen lagen bewusteloos op de grond, maar ook sommige dooddoeners lagen er roerloos bij. Alsnog was de tegenpartij in de meerderheid. Plotseling vloog er een spreuk vlak lang Remus’ gezicht. Hij keek op wie de spreuk had afgevuurd en het was niemand minder dan Dolochov. ‘Heb je dan nog niet genoeg gehad?’, schreeuwde Remus. Hij wist hem een paar keer goed te raken en Dolochov lag op de grond. Remus stond klaar om het klusje te klaren, totdat plotseling een bekende stem zijn naam riep. ‘Remus!’. Het was zijn vrouw: Nymphadora Tops die zijn kant op kwam rennen. ‘Maak dat je hier weg komt!’, schreeuwde Remus. Doordat Tops hem had afgeleid had hij niet door gehad dat Dolochov weer was opgestaan en langzaam en geluidloos naar hem toe was gelopen. Op het moment dat Remus zich wou omdraaien kreeg hij plotseling een vuist in zijn gezicht en viel achterover. Er liep een straaltje bloed langs zijn mondhoek. Hij wou weer opstaan, maar toen hij eenmaal stond werd hij geraakt door de Cruciatus vloek. Hij voelde hoe de pijn zich over zijn hele lichaam verspreide en het was een werkelijke marteling. Hij kromp in elkaar en kneep zijn ogen dicht. Dit kon niet gebeuren dacht hij bij zichzelf, hij mocht niet doodgaan, het mocht niet! Toen stopte de vloek plotseling. Remus voelde zich licht in zijn hoofd toen hij op wou staan en viel weer achterover, maar Dolochov greep hem bij zijn kraag en hield hem overeind. ‘Klaar om te sterven weerwolf?’, vroeg Dolochov breed grijnzend. Remus kneep zijn ogen dicht en wachtte tot het gebeurde. Maar toen hoor hij plotseling hoe Tops zijn naam riep. ‘Remus!’. Hij keek naar haar en zag haar huilend op Dolochov afrennen. Ze was aan het duelleren met Bellatrix, maar was haar compleet vergeten. Maar toen gebeurde het, dat gene waardoor alle hoop van het leven in hem liet verdwijnen. Tops werd in haar rug geraakt door een groene flits en viel dood neer op de grond. Bellatrix kreeg een grijns op haar gezicht en stootte een afschuwelijke lach uit. ‘Nee’, fluisterde Remus. ‘Dit kan niet waar zijn’. De pijn die hij nu voelde was nog veel erger dan de Cruciatus vloek. Toen liet Dolochov hem plotseling los zodat hij achterover viel. Dolochov richtte zijn staf recht tussen de ogen van Remus en het laatste wat hij hoorde was ‘Avada Kedavra’. Hij zag hoe de groene flits op hem afkwam terwijl hij achterover viel en voelde toen een zeer pijnlijke steek door zijn hoofd gaan, maar toen niks meer…

[Reacties plz... ]