Baby blue eyes || Liam Payne

Ik zag hem, heel cliché, de eerste keer toen we tegen elkaar op botsten in het hotel. Van een eerste gesprek kwam niet zoveel omdat ik gelijk dicht klap bij jongens. Vooral als het een bekende jongen genaamd Liam Payne is.
Nu zat ik weer alleen thuis, na een geweldige vakantie die ik bijna de hele tijd met niemand minder dan Liam Payne had door gebracht. Best een vreemd idee dat ik nu weer achter mijn laptop zit en alles van One Direction volg. Stiekem hoop ik ergens dat hij mijn naam ooit gaat zeggen in een interview of dat mijn vraag voorbij komt. Zo zit ik nu weer op een interview van de jongens bij een Engelse radiostation te wachten, die zo wel zou beginnen omdat ze er al zitten. Het lijkt alsof Liam er niet bij is met zijn gedachten, al de hele tijd staart hij een beetje wazig voor zich uit. Harry, die naast Liam zit, stoot hem aan als teken dat hij moet opletten, wat hij ook gelijk doet.
Tot zover is het interview geweldig, ik heb al een paar keer keihard moeten lachen om een reactie van Louis, zitten zwijmelen bij een bromance moment tussen twee bandleden en non-stop naar Liam zitten kijken. "Marianne's vraag is." Het lijkt alsof Liam uit het niks op schrikt en bloost. "Wat is jullie leukste herinnering aan deze zomer?" Wacht, dat was mijn vraag! Harry antwoord als eerste met een nogal logisch antwoord, het opnemen van de videoclip in LA. Louis, Niall en Zayn antwoorden instemmend. Ze kijken Liam aan die nog steeds nadenkt. "Nou weet je het al, Liam?" vraagt Scott Mills*. Liam knikt met een brede, bekende glimlach op zijn gezicht. "Mijn beste herinnering aan deze zomer ben jij, Marianne. Ook al woon jij in Nederland mijn gedachten zijn nog elke seconde bij jou." Blozend keek hij weg van de camera. Zayn geeft hem een aai over zijn haar. "Dat is het voor deze keer jongens, see you soon." zei Scott Mills. Waarna Liam snel de studio uit liep.
Mijn Iphone trilt en snel vis ik hem uit mijn zak. Een foto van Liam en mij verschijnt op het beeld. "Hi Liam." zeg ik terwijl ik opneem. "Ik kom je even melden dat we over twee uur voor je deur staan." Zegt hij met een opgewekte stem. "Wat? Hoe? Waarom? Huh." Nog helemaal in shock van wat hij net zei, stamel ik maar een paar woordjes. "Zie dan wel, Marianne." Antwoord hij. "Maar nu moet ik gaan, wil ik daar zometeen staan. Byee." "Bye Liam." antwoord ik hem vrolijk. Nadat hij heeft opgehangen begin ik een soort vreugdesdansje te doen. Hij komt naar Nederland, voor mij.

De deurbel gaat en in een sneltrein-tempo ren ik naar de voordeur. Ik hap nog een keer naar adem, voor ik dat tmisschien vergeet als ik de deur open trek. Langzaam doe ik de deur van het slot en krakend gat de grote deur voor mij open. Daar staat Liam met de anderen. "Hi beautiful." zegt Liam met zijn mooie, zware stem. Ik voel de bloed naar mijn wangen stijgen en kijk hem recht in zijn hazelnootbruine ogen aan. Hij is zo mooi. Uit het niets haalt hij een arm achter zijn rug vandaan en mijn blik valt op de rode roos die hij vast heeft. "Als we binnen mogen komen krijg jij deze roos." zegt hij als hij ziet dat ik naar de roos kijk. "En wat als ik jullie niet binnen laat?" grijns ik. "Dan ehm... Laat ons gewoon binnen." antwoord hij met een knipoog. Ik doe een stap opzij en gebaar dat ze binnen mogen komen. Liam komt naast me staan terwijl de rest naar binnen loopt. "Deze roos is voor jou, omdat ik je heb gemist." zegt Liam terwijl hij me de roos aanreikt. De andere jongens maken fluit geluiden en 'aww' geluiden op de achtergrond. Ik neem de roos aan en geef Liam een knuffel. "Ik heb jou ook gemist Liam, maar ik dacht dat ik je nooit weer zou zien, ik bedoel ik ben gewoon iemand waarmee je omging op vakantie." fluister ik in zijn oor tijdens de knuffel. Blijkbaar fluisterde ik te hard, want Harry en Louis roepen in koor dat Liam alleen maar over mij praatte toen hij terug was. Ik kijk naar Liam' ,die voor mij staat, en zie dat hij rood word. "Is dat waar?" vraag ik hem een beetje grinikend. Stiekem hoop ik dat het waar is aangezien mijn vriendinnen mij een praatverbod over Liam hebben opgelegd. Óok de vriendinnen die die-hard fan van One Direction zijn. Liam heeft zijn blik op de grond laten richten. "Ja dat is waar." fluistert hij zachtjes terwijl hij zijn vrienden die achter hem staan een boze blik toe werpt. "Mijn vriendinnen hebben me een praatverbod over jou op gelegd." antwoord ik hem lipbijtend. Ik hoor de jongens, en overduidelijk Zayn, lachen op de achtergrond, maar mijn ogen richten zich op Liam's gezicht. Op het gezicht waar een onbeschrijfbaar lieve glimlach op staat.

10 jaar later
Liam en ik zitten samen op de bank met een laptop op onze schoot. Ons leven is ge-wel-dig. Ik heb een goed betalende baan bij een architectuurbedrijf en Liam is samen met One Direction uitgegroeid tot één van de bekendste bands ooit. We hebben een mooi huis in Manchester die we samen met Niall en Hester, Niall's vriendin, delen.
Die dag dat Liam voor mijn deur had gestaan, had hij voor mij gezongen onder begeleiding van Niall. Destijds was Louis zo gemeen geweest om er een filmpje van te maken, maar nu weet ik niet hoe vaak ik hem er nog voor moet bedanken. Ik klik op het filmpje en een lach verschijnt op Liam's gezicht. Ik kijk het filmpje niet normaal vaak terug.
"Marianne, ik wil wat voor je zingen." zegt Liam met aarzeling in zijn stem. Een grote bom met vlinders ontploft in mijn buik. Wat blijkbaar niet zeer doet, aangezien er een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt. Niall slaat de eerste noten aan en ik zie dat Liam zijn mond opent om te gaan zingen. Hij pakt mijn hand en begint met zingen:
"My eyes are no good- blind without her,
The way she moves, I never doubt her.
When she talks, she somehow creeps into my dreams.
She's a doll, a catch, a winner
I'm in love and no beginner;
Could ever grasp or understand just what she means.

Baby, baby blue eyes,
Stay with me by my side;
'Til the mornin', through the night.
Well baby,
Stand here, holdin' my sides,
Close your baby blue eyes;
Every moment feels right.
And I may feel like a fool,
But I'm the only one, dancin' with you."

Hij stopt met zingen en kijkt me verlegen aan. Een blije traan rolt over mijn wang, zo gelukkig ben ik. Ik heb nog steeds zijn hand vast en knijp er een keer in. "Sorry dat ik hem heb ingekort, maar dat moest van die jongen daar?" zegt Liam terwijl hij naar Louis wijst. Ik kijk naar Louis en zie dat hij grijnst. "JIJ HEBT DIT LOPEN OPNEMEN?" Roept Liam quasi boos naar Louis. "Vergeet hem, Liam." fluister ik hem toe. "Marianne, I love you. ik heb het nooit durven zeggen." zegt hij schamend terwijl we nog steeds in elkaars ogen kijken. Ik geef hem een knuffel en fluister in zijn oor:" I love you too Liam."