Hoofdstuk 5

Het briefje zat stevig tussen haar vingers geklemd. Alsof ze schrik had dat het weg zou vliegen, de wijde wereld in. Ik stond voor het huisje dat het adres droeg dat ik zocht. De straten hier waren rustig. Er stonden bijna alleen maar vrijstaande huizen. De meesten hielden een klein grasperkje voor hun huis, wat het extra charmant maakte. Morgan zag zichzelf hier wel wonen, over een groot aantal jaren dan. Ze raapte haar moed bijeen en stak de straat over. Over het grindpadje liep ze naar de deur. Ze zocht de bel en drukte erop. Zenuwen gierden door haar bloedvaten. De deur ging op een kier. “Wie ben je?” De stem van de oude vrouw kwam argwanend over. “Ik ben Morgan Pietersen. Ik kreeg dit adres van.” Morgan kon haar zin niet eens afmaken, de deur werd voor haar neus dichtgeklapt. Een seconde stond ze wezenloos te kijken. “Ik heb thee bij.” Ze nam het doosje uit haar tas, maar het was tevergeefs. De vrouw had haar niet gehoord. Met een bedrukt gezicht keek ze naar de plaats waar het vrouwtje gestaan had. Ze wilde niet opgeven, maar wat kon ze anders doen? Ze drukte nog eens op de bel. Na een tijdje ging de deur weer open. “Ik heb thee.” Glimlachte ze naar de oude vrouw. Aarzelend liet de vrouw haar toch binnen.

“Hang hier je jas maar op. Volg me.” Morgan deed snel haar jas uit en volgde haar. Van wat ze zag, kon ze opmaken dat de vrouw in een ander tijdperk was blijven vastzitten, maar het had wel iets. De vrouw leidde Morgan naar een kamer dat de keuken voorstelde. De vrouw gebaarde haar om te zitten terwijl ze zelf een fluitketeltje met water opzette. Ze nam twee kopjes uit de kast. Ze zette deze op schaaltjes en legde er een lepeltje bij. “Welke thee heb je bij?” De vrouw draaide zich om en keek naar Morgan. “Bosvruchten.” De oude vrouw knikte. Ze zag er nu al veel minder eng uit. De vrouw nam een potje uit de kast en zette deze ook op tafel. “Deze thee is beter om te lezen. Ik neem aan dat je daarvoor komt.” Morgan knikte. De vrouw schepte wat in de kopjes en goot er de ondertussen hete water bij. De oude vrouw kwam erbij zitten. Morgan roerde eens in haar thee. “Ik heb me nog niet degelijk voorgesteld, mijn naam is Alicia.” Morgan knikte. “Aangenaam Alicia.” “Wat is je probleem, kind?” Ze keek met vriendelijke ogen naar Morgan. “Wel, mijn grote broer is net terug uit de gevangenis. Hij logeert nu bij mij, maar ik heb er zo’n slecht gevoel bij.” Morgan keek naar haar thee. Ze wist niet hoe ze het moest uitleggen. “Ik heb zo’n buikgevoel. Als ik zoiets heb, weet ik gewoon dat ik gelijk heb.” Morgan keek op naar de oude vrouw. Haar vriendelijke ogen keken Morgan nog steeds aan.

Morgan zat nu al een tijdje binnen. Ze hadden tot nu toe vooral gepraat, maar ze vroeg zich af wanneer de ‘magie’ begon. Alsof Alicia gedachten kon lezen, begon ze met haar uitleg. “Als jij zo meteen je kopje thee bijna leeg hebt, gaan we het lezen.” Morgan knipperde met haar ogen. “We?” vroeg ze. “Ja, jij gaat als het leeg is je kopje ondersteboven op het schaaltje zetten. Dan haal je het kopje eraf en ga je me vertellen welke symbolen, dingen of dieren je denkt te zien.” Morgan knikte. Ze dronk nog een flinke slok en liet een beetje over. “Klaar?” vroeg Alicia. Morgan knikte wederom. Ze nam nog eens goed adem en legde het schaaltje op het kopje. Voorzichtig draaide ze het geheel om. Ze nam het kopje weg en bestudeerde het schaaltje aandachtig.