Hoofdstuk 3

“Jij nodigt jezelf uit? Er bestaat zoiets als toestemming vragen, weet je dat?” Ondanks haar strenge woorden bleef Nick kalm. “Er bestaat ook zoiets als familie.” Bracht hij kalm tegen. “Trouwens, ik kom uit de gevangenis, ik heb maar weinig geld.” Nick keek haar met zijn liefste ogen aan. “Ik ga werken en dan zoek ik een eigen adres. Ik beloof het.” Ze keek hem niet meer aan. Haar glas kreeg meer aandacht dan Nick. Plot raakte Nick haar pols aan. “Alsjeblieft?” Een moment staarde ze in de ogen van een 10-jarig kind. Toen hij nog echt haar grote broer was, voor al die criminele omstandigheden. Ze wist dat ze ging toegeven. Hij wist dat ook, maar ze probeerde wat tijd te rekken. “Ik wil geen criminele dingen in huis, begrepen?” om haar woorden kracht bij te zetten dronk ze heel het glas leeg en stond op. “Ik ga nu slapen, je ziet maar wat je als bed wil gebruiken.” Ze keek naar zijn glimlachend gezicht en vertrok naar haar eigen kamer.

Ze nam een nachtjapon uit de schuif en legde die op bed. Ze vertrouwde het niet helemaal. Er was iets mis, maar ze wist niet wat. Ze schudde haar hoofd. Morgan ontdeed zich van haar kleren en schoot in haar nachtkleed. Ze ging op de rand van het bed zitten en keek door het raam naar buiten. Ze heeft altijd al eens graag een echte sterrenhemel willen zien. Ze was geboren en getogen in deze grote stad. Ze was nog nooit naar een andere stad geweest of laat staan een ander dorp. In deze drukke stad was er zoveel verlichting, dat de sterren verloren gingen in een grote ruimte dat men het heelal noemt. Ze stond op en deed de gordijnen dicht. Een zucht ontsnapte uit haar mond. Ze ging te bed en zou over alles morgen nog eens goed nadenken. Misschien dat een tweede paar ogen zou helpen. Miranda, een andere secretaresse, kon geweldig luisteren. Ietwat vredig sloot ze haar ogen en viel in slaap.

Middagpauze. Morgan was zo blij dat het 12 uur was. Ondanks ze snel sliep, had ze weinig geslapen. Ze besloot aan de lunchtafel haar probleem uit te leggen aan Miranda. “Eigenaardig.” Had Miranda geantwoord. “Ik weet zelf ook niet wat je kan doen.” Morgan knikte. Een kleine stilte volgde achter Miranda haar uitspraak. “Weet je, er is een vrouw, net buiten de stad, en die is geweldig in advies geven. Ze laat echter niet zomaar iedereen binnen.” Miranda nam een hap van haar sandwich. Morgan liet de woorden tot zich bezinken. Er was iets dat Miranda achter hield. Ze kende Miranda te goed. Met veel betekende ogen keek ze Miranda doordringend aan. Miranda legde haar sandwich even op tafel. “Oké, er is iets dat ik je niet verteld heb. De vrouw is een soort van “heks”. Ze doet aan waarzeggerij aan de hand van theeblaadjes lezen. Het is een echte kunst hoor, het heeft zelfs een mooie naam, maar ik ben de naam vergeten.” Snel nam Miranda een hap van haar sandwich zodat ze niet meer kon praten. Morgan keek haar gek aan. Heks? Waarzeggerij? Het klonk allemaal raar aan in de oren, maar ze wist niet welke keuze ze anders had. “Kun je me tegen je naar huis gaat dat adres bezorgen?” vroeg Morgan aan Miranda. Ze knikte. Morgans honger was over. Ze pakte de restjes terug in en ging terug naar haar bureau. Een beetje verward, ging ze zitten. Ze had er een gek gevoel bij. Net zoals ze gister had, maar wat kon ze anders doen?