Hoofdstuk 2

De tafel stond mooi gedekt en was versierd met bloemen. Een heerlijke geur kwam haar tegemoet. Iemand was in haar keuken. Ze sloop met haar deodorant in de ene hand richting de keuken. Als een geheim agent sprong ze de hoek om met haar deodorant in beide handen. Verbaasd liet ze haar handen zakken. De man keek om en schonk haar een glimlach. “Nick, wat doe jij hier? Je zat toch in de gevangenis? Hoe kom je trouwens binnen? Verdorie ik schrok me rot!” Morgan ging tijdens haar woordenstroom op de barkruk zitten. Ze zuchtte. Nick keerde zijn hoofd terug om. Het eten in de pan had zijn aandacht nodig. “Krijg ik nog antwoorden?” vroeg Morgan toen ze nieuwsgierig een glimp van het eten probeerde op te vangen. Alsof hij ogen op zijn rug had, keerde hij zich om met de pan in zijn hand. “Rijst met kip en verse gewokte groenten. Ziet er goed uit, niet?” Hij wees naar de pan en Morgan begon te watertanden. Terwijl hij zich terug omdraaide vroeg hij of Morgan al aan tafel wou gaan zitten. Met een zucht gleed ze van haar kruk af. Ze wist dat ze gewoon moest afwachten op haar antwoorden.

De tafel was mooi gedekt. Eigenlijk zag alles er mooier uit dan gewoon bestek en een bord. Ze wist dat hij hier weinig moeite voor gedaan had, maar zelf zou ze zoiets nooit doen. Tijdsverspilling, ze had al lang kunnen eten in de tussentijd dat ze de tafel mooi dekte. De pan kwam met een plof op het ijzeren plaatje op de tafel. Ze wachtte geduldig af op Nick. In alle kalmte schepte hij voor haar en zichzelf op. Hij ontkurkte de wijn en schonk in. Hij hield zijn glas in de lucht met de bedoeling dat Morgan dat ook zou doen. Morgan zou nu gewoon alles doen om te kunnen eten. Haar maag knorde als een varken. “Op dit heerlijke eten.” Sprak hij tegen haar. “Op antwoorden.” Zei Morgan wanneer zij haar glas hof. Met een geniepig glimlachje zette hij zijn glas op tafel. Met eenzelfde glimlach liet ook Morgan haar glas zakken. Dit had ze gemist. Ze had Nick al zolang niet meer gezien. Ze aten in stilte het diner. Alles gebeurde in een kalmte die er alleen kon ontstaan als Nick er was. Stiekem genoot ze van de rust. “Je vraagt je zeker af wat ik kom doen?” Hij stelde de vraag alsof zij dezelfde vraag nog niet gesteld had. Ze wist dat ze hem gewoon moest laten doen. “Ik ben voorlopig vrij. Ik had gevraagd je nog niet te verwittigen, het moest een verassing zijn.” Al die tijd had hij rustig verder gegeten. “Ik wilde je eerst verrassen met een lekker etentje omdat ik weet dat jij anders toch enkel fast food eet.” Hij nipte eens van zijn glas. “Hoe ik binnenkwam? Simpel, je huisbaas.”

Morgan liet zich in haar comfortabele zetel ploffen. “Dus voorwaardelijk vrij? Vanwege goed gedrag of zo?” Nick zette de borden in de afwasmachine. Die machine was een van de beste uitvindingen die er bestonden. “Zoiets ja. Laten we het er daar later over hebben. Ik heb eerst nog een kleine verassing.” Verbaasd keek Morgan op naar Nick. Hij reikte haar een glas wijn. Ze nam die aan terwijl Nick aanstalten maakte om te zitten. Ze keek hem aandachtig aan. “Je hebt voortaan een nieuwe huisgenoot. Ik, mijn liefste zus.”