Deel 217

Gaby Pov
.
Joe, Nick en Kevin komen uiteindelijk terug van de toiletten. Nick en Joe met roodbetraande ogen, Kevin alleen met medelijden. Lies loopt op Kevin aan en ik op Nick. 'Nick, waarom heb je zulke roodbetraande ogen?' Nick hint naar Joe met zijn ogen. Joe staat daar alleen voor zich uit te staren. Snel wandel ik op Joe aan. Met mijn gedachten aan Nick's zielige oogjes. 'Gaby, ik wil niet dat je het nu allemaal voor mij goed gaat praten. We gaan nu naar een hotel. Klaar, oke?' Ik knik. Dan ga ik weer naast Nick lopen. Hij liep er ook een beetje eenzaam bij, en Joe wil toch niemand bij zich. Behalve Relinde natuurlijk. Nick houdt Joe ook goed in de gaten. Hij maakt zich vast zorgen om zijn grote broer. Als ik hem en Kevin moet geloven heeft Joe al veel dingen meegemaakt. Ook al een hele tijd voordat ik hen persoonlijk leerde kennen bij de clip. We lopen een stukje, zien een hotel en ik loop in mijn eentje daar naar binnen, om te kijken of er nog kamers over zijn.. 'Goedendag mevrouw, zijn hier soms nog drie kamers over? Twee voor twee personen en één voor één?' Ze schudt direct haar hoofd. 'Zeker ook van de gecancelde vluchten?' Ik knik getreurd. 'Succes nog. De meeste hotels zullen wel vol zitten nu. Zeker de dure. Zoek eens bij de paar met een mindere reputatie!' Ik knik en loop weer naar buiten. De anderen zien aan mijn sippe uitdrukking dat er geen plaats voor ons is. 'Ze zei dat we naar de hotels met een mindere reputaite moeten zoeken. 'Heb je gezegd dat wij beroemd zijn?' 'Nee, ik ga niet andere personen uit hun kamers gooien! Dat is pas echt gemeen, Kev.' Kevin kijkt met een schuldige blik aan. 'Ja, dat is wel waar.' Ik merk goed dat ze allang niet meer gewend zijn aan het idee dat je geen goede slaapplaats met tv, stereo en internetverbinding op zijn minst hebt. Ze hebben allang niet meer hoeven smeken en bedelen om je spullen. Kijk, het is niet zo dat ik uit zo'n arme familie kom, want dat is echt niet zo. Maar ik heb daar maar weinig van geprofiteerd. Ik wilde leven als een normaal mens, die zijn geld moet verdienen en niet gewoon rustig toegesmeten wordt. Dat is zo niet hoe ik ben! We wandelen weer rustig verder, zonder echte haast. Een druppel valt recht op mijn neus, gevolgd door meerdere vriendjes op mijn onbedekte stukjes huid. Het begint te regenen. De mooie lichte lucht verdwijnt en zijn plaats wordt ingenomen door donkergrijze, kwade lucht. De zonnestralen verdwijnen achter de wolken voor zijn pauze. Het ziet er nu heel dramatisch uit. Vijf mensen lopen in de regen op zoek naar een slaapplaats, waarvan er eentje uitziet alsof hij ieder moment weer kan instorten. Joe's ogen staan nog steeds op ongelukkig. Even als zijn gezichtsuitdrukking. Dan zakt hij zomaar naar beneden. 'Ik wil haar terug!' Gilt hij luid snikkend. We rennen meteen naar hem toe. 'Joe, rustig maar. Wij zijn bij je.'