* [SA] Vandaag wil ik alleen zijn

Vandaag wil ik alleen zijn. Vraag me niet waarom, maar vandaag wil ik niemand zien. Ik wil alleen zijn, kaarsen branden en schrijven. Maar wat wil ik schrijven? Ja, dat weet ik nog niet. Een verhaal of een gedicht? Moeilijk, moeilijk. Ik weet het nog niet. Ik begin met het dichtdoen van de gordijnen, het aansteken van de kaarsen en het klaarleggen van pen en papier. Ik gebruik dit keer mijn vulpen, omdat die zo lekker schrijft. Ook zorg ik voor genoeg flesjes water, zodat ik de hele dag niet van mijn kamer hoef te komen. Nu dan, wat ga ik schrijven? Ik weet het nog steeds niet. Ik weet zelfs nog niet of ik een verhaal of gedicht wil schrijven. Ik denk toch maar een verhaal. Maar of het een lang of kort verhaal wordt, dat weet ik niet. Dat zie ik wel. Ach wat. Desnoods schrijf ik een heel boek!
Ik begin met mijn pen op papier te zetten. ‘Er was eens…’, maar dat streep ik vlug door. Te standaard. Meer iets voor een sprookje. Bah! Ik ben toch geen sprookjes bedenker.
Ik zet weer mijn pen op papier en schrijf het eerste wat ik me opkomt: ‘Het begon allemaal…’, maar ook dat streep ik weer door. Gatsie, ik kan niet eens een goede beginzin bedenken. Wat is dit, een writersblock?
Ik besluit eerst maar eens een onderwerp te bedenken. Verschillende passeren mijn gedachten. Milieuvervuiling? Nee, dan wordt het meer een soort betoog. Boeken dan? Ja, maar welk boek dan? Er zijn er zo veel… Liefde misschien? Nee, te klef. En trouwens, wat moet je over de liefde schrijven als bijna alles daarover al geschreven is? Volgende onderwerp dus. Vrijetijdsbesteding? Jeetje, waar komt dat vandaan? Ook niet dus. Bah, zo wordt het niks…
En plotseling weet ik het. Ik schrijf over niks! Hè? Hoe kan ik nou over niks schrijven? Nou ja, misschien is dat helemaal niet zo moeilijk. Ik weet nu toch ook niks om te schrijven? En toch denk ik veel gedachten. Als ik dat nou eens opschrijf! Dus ik begin: ‘Vandaag wil ik alleen zijn…’