Deel 216

Nick Pov.



Joe staat op en loopt weg, richting de wc’s. ‘Nick, ga er achteraan!’ Roept Gaby aanmoedigend. Ik vind Joe in een vreselijke positie tegen de muur van de toiletten. ‘Joe..’ Hij kijkt om, zijn gezicht is vochtig van de tranen en zijn ogen zijn vuurrood. ‘Joe, wat is het erg.’ ‘Had je dat al door!’ Roept hij woedend en hij barst opnieuw in tranen uit. ‘Mijn.. Wereld.. Is.. Verschrikkelijk!’ Snikt hij. Op dit moment heb ik echt zo’n medelijden met mijn broer. Hij ziet het duidelijk niet meer zitten. Als ik dat bedenk, herinner ik me zijn zelfmoordpoging. Daarvan moeten we hem sowieso af helpen! ‘Joe, wij helpen je. We steunen je zoveel we kunnen! Kijk, als Relinde dood is..’ Nog een luide snik. ‘Als Relinde dood is, is dat verschrikkelijk en daar kom je waarschijnlijk niet meer makkelijk overheen. Maar wij zijn er dan om je te helpen. Iedereen zal je natuurlijk helpen. Joe, je bent niet alleen!’ Tranen sprankelen nog steeds in zijn ogen. Mijn ogen vullen zich ook voorzichtig. ‘Bedankt, broertje!’ Hij slaat zijn armen om me heen. Ik omhels hem stevig. ‘Wij steunen je altijd, net als de vele fans.’ Ik voel aan een beweging tegen mijn schouder dat hij schokkerig knikt. Kevin komt ook binnen. ‘Joe, is alles oké, man? Ik hoorde het net van Gaby.’ Hij legt zijn armen weer om ons heen. De band tussen ons, broers, wordt sterker door deze ervaringen. Dat is ongeveer het enige voordeel, maar wel een belangrijke. ‘Joe..’ ‘Zeg maar niets, ik word er nu nog niet beter van. Ik ben aan het bijkomen.’ Er loopt weer een traan over zijn wang. Ik kan mij ook niet beheersen en bij mij gebeurt precies hetzelfde. Joe glimlacht zachtjes. ‘Nick, je hebt daar zo iets zitten.’ Probeert hij ons op te vrolijken, en met succes. ‘Gaan we nog naar Nederland?’ ‘Ja, maar ik denk dat de vlucht nog even duurt. Ze willen vast eerst meer info.’ De luidspreker geeft weer ander geluid dan muziek. ‘Beste bezoekers. Vanwege omstandigheden zijn de vluchten naar Nederland voor vandaag geannuleerd. Wij bieden de passagiers gratis hotelovernachtingen aan. De kosten worden naar de regering gestuurd, u hoeft alleen uw ticket als bewijs te laten zien. Dank u voor uw aandacht.’ ‘Nou, onze slaapplaatsen zijn dus al geregeld.’ Meldt Kevin. ‘Ja, maar dan moeten we wel opschieten! Anders zijn al die andere passagiers ons voor! Dan moeten we alsnog in de auto.’ Joe trekt een vies gezicht. ‘Au, ik voel mijn rug en nek nú al! Laten we gaan!’ Zegt Joe sterk. Zo lijkt het net of Joe geen gevoel heeft, maar wij weten nu wel beter als broers. Hij probeert sterk te blijven tot hij alleen is, dan komt het er allemaal wel uit.