When you can live forever, where do you live for? - 1

“Vind je het leuk? Arm meisje toch…” Ik krijg nog een stomp in m’n maag en krimp helemaal ineen van de pijn. Mijn ogen draaien af en toe weg en ik begin al zwart te zien. Overal waar ik kan zien ligt bloed. Ik smeek om genade… De jongens blijven maar slagen en stampen tot ik niet meer beweeg. Bang voor wat ze hebben gedaan, lopen ze weg. Beweegloos lig ik op de grond, dood te bloeden.

Pijn. Ik kan niet ergens anders aan denken… Uren later lig ik nog altijd op de grond. Ik snap niet waarom ik nog niet dood ben. Dood… Het klinkt zo vredig. Weg van deze pijn… Weg van dit idioot leven. Weg. Niemand kan me helpen, zelfs m’n tweelingzus niet. Wat zal ik haar missen…

Ik hoor mensen, nee… het zijn voetstappen, of toch niet. Nee, ik ben gewoon mijn bewust zijn aan het verliezen. Dat zal het wel zijn… Waar blijft die tunnel en het witte licht? “Ik zal je van je pijn verlossen… ik beloof het.” Hoor ik een stem fluisteren. Wie is het? Waar ben ik? Nee!

Ik voel tanden rond mijn nek gaan en een verschrikkelijke pijnscheut gaat door m’n lichaam. “Nee, stop het! Het doet pijn…” Ik schreeuw m’n longen eruit maar niets helpt. Na een 5tal minuten ben ik helemaal verdoofd en voel geen pijn. Mijn ogen sluiten zich, en ik val in een diepe slaap…

Dat… is het enige wat ik mij nu nog herinner. Ik en mijn zus zijn stilaan ons mens zijn kwijt geraakt. We wonen ergens in een donker bosje, waar niemand ons kan zien. Eten, moeten we niet maken en onze kleren wassen lukt echt wel. Onze ouders hebben we gezegd dat we appart wilden wonen en zijn dan ook meteen vertrokken. Niemand weet waar naartoe… en dat is maar goed ook.