018.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

Ik schudde zuchtend mijn hoofd terwijl ik Mathilde achterna keek. Ik had het kunnen weten, dat kind had altijd wel een plannetje. Achterdochtig fronste ik toen ze haar hand op Harry's rug legde en hem iets in het oor fluisterde. Even leek hij stomverbaasd, waarna hij iets antwoordde maar Mathilde bleef aandringen. Vanop deze afstand kon ik er geen bal van verstaan, dus ik trok onwillekeurig Harry's jasje wat strakker om mijn schouders en liep glimlachend naar het groepje. Liam glimlachte me meteen toe toen ik me bij hen voegde. Weer wierp Harry ons een jaloerse blik toe, waarna ik hem "Oké dan," tegen Mathilde hoorde mompelen. Wat was dat kind toch van plan?
Plots sprongen tientallen lampionnetjes aan. Ze omringden het hele dek en wierpen een prachtig licht over het water en de boot. In het midden van het dek lag een houten dansvloer. Door speakers aan die aan de kapiteinshut bevestigd waren begon zachtjes muziek te spelen. Met grote twinkelende ogen keek ik rond. Dit leek wel één van die verschrikkelijk kleffe films waar ik zo van hield. Opeens dook Harry voor me met zijn hand glimlachend naar me uitgestoken.
"Mag ik deze dans van u?" vroeg hij galant.
Ik deed mijn mond open om nee te zeggen toen ik Mathilde opmerkte achter Harry. Ze keek me zo strak en dwingend aan dat ik zuchtte en mijn ogen even sloot.
"Ja," mompelde ik met veel tegenzin. Ondertussen vaarden we langzaam af.
Ik liet het jasje van mijn schouders glijden, legde het ergens neer en legde mijn hand in die van Harry. Vreem genoeg bezorgde zijn warme huid tegen de mijne me koude rillingen van de goede soort. Hij leidde me de dansvloer op en legde zijn hand in mijn zij. Ik plaatste mijn hand op zijn schouder en begon zwijgend met hem te dansen. Van mijn tiende tot mijn vijftiende had ik ballroomdansen gevolgd, dankzij mijn ouders. Harry duidelijk niet. Zijn geklungel werkte me de eerste paar minuten danig op de zenuwen. Als hij niet kon dansen, moest hij me niet ten dans vragen. Even voelde ik de drang om 'per ongeluk' met mijn hak op zijn tenen te gaan staan maar dan zou ik Mathilde op mijn nek krijgen en dat was iets waar ik niet bepaald naar uitkijk. Ik hield mijn irritatie binnensmonds en keek de hele tijd stellig langs hem heen naar het water. Mathilde stond grijnzend aan de rand van de dansvloer. Opeens had ik het door. Mathilde had Harry verteld dat ik doodgraag danste. Dit was allemaal haar idee. Ik keek haar even met toegeknepen ogen aan. Ze moest niet denken dat ze hier ongestraft vanaf kwam.
"Het spijt me dat ik zo'n klootzak ben,"
Ik schrok van Harry's plotse en vreem eerlijke woorden. Ik keek hem enkele seconden knipperend aan. Wat moest ik hier nu op antwoorden?
"Fijn dat je het doorhebt," mompelde ik onwennig.
Hij zweeg even met neergeslagen blik. Ik wist niet ofdat het uit schaamte was of omdat hij wanhopig probeerde niet op mijn tenen te gaan staan. Ik zuchtte en liet hem los.
"Laten we hier maar mee ophouden," zei ik gelaten.
Voor hij kon antwoorden draaide ik me naar de kapiteinshut en vouwde mijn handen om mijn mond als een trechter.
"Hé, kapitein, speels eens wat goede muziek!" riep ik in het Italiaans.
De kapitein stak zijn duim op en dook in zijn cd-kast. Even later dreunde Last Friday Night van Katy Perry door de speakers. Meteen kwamen de anderen ook in beweging. Ik glimlachte even naar Harry. Ik voelde iemand in mijn rug porren en ik keek over mijn schouder. Mathilde. Ik besloot een toegift te doen, enkel om haar tevreden te stellen want ik twijfelde er niet aan dat dit hele lieve Harry gedoe gewoon een truc was om me in zijn bed te krijgen.
"Excuses aanvaard," gniffelde ik tegen Harry.
Hij glimlachte breed en ergens diep verborgen, smolt ik als een ijsblokje op een hete zomerdag voor die lach.