016.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

Mijn ogen gleden razendsnel over de woorden op de menukaart. Ik was al een heel aantal keren in Italië geweest waardoor de alledaagse taal niet veel geheimen meer had voor deze meid. Ik was net voorbij de antipasti toen ik vanuit mijn ooghoek iemand naar me zag kijken. Voorzichtig keek ik op. Natuurlijk, Harry, hoe had ik het kunnen raden? Heel subtiel boog ik naar voren en glimlachte lief naar Liam.
"Liam, weet jij wat dit betekent?" vroeg ik zachtjes, waarna ik op iets op mijn menukaart wees.
Ik wist perfect wat het betekende, maar de jaloerse blik in Harry's ogen was zo amusant. Voor Liam iets kon zeggen, dook Harry tussen ons in.
"Het betekent in de oven gebakken,"
Ik keek hem even verstoord aan.
"Ik vroeg het aan Liam, dankje. En als je tegen iemand praat kijk je in die persoon haar ogen, niet naar haar borsten," zei ik koeltjes.
Harry leek geschrokken dat ik het gemerkt had en deinsde even achteruit. Maar zijn verbazing was van korte duur want hij grijnsde en keek me recht in de ogen.
"Je kan er dan ook niet naast kijken,"
Ik fronste even en keek hem hoofdschuddend aan.
"Ben jij zo seksistisch of doe je gewoon zo? Een meisje is veel meer dan een stel borsten en een kont. Toon wat respect, wil je?"
Louis gniffelde en keek gefascineerd toe, net als Zayn. Maar Liam leek zich wat ongemakkelijk te voelen. Ik leunde achteruit in mijn stoel terwijl ik mijn armen voor mijn borsten over elkaar sloeg. Mathilde legde kalmerend een hand op mijn schouder.
"Amber, niet het moment," zei ze zacht.
"Ik heb toch gelijk?" mompelde ik als een geïrriteerd klein kind.
De rest van het etentje zei ik geen woord meer tegen Harry. Ik praatte de hele tijd met Zayn over van alles en nog wat. Vanuit mijn ooghoek zag ik Harry steeds vaker naar me kijken. Hij was zo overduidelijk jaloers op Liam en nu Zayn dat het op de lachspieren werkte. Maar er was iets anders in zijn ogen dat mijn aandacht trok. Hij leek me de hele tijd verontschuldigend aan te kijken, maar elke keer als hij mijn blik probeerde te vangen keek ik koppig weg.
Toen we ongeveer twee uur later het restaurantje uitliepen, kwam hij meteen naast me lopen. Een lichtjes koele bries was opgestoken en bracht de haartjes op mijn armen recht overeind. Het was nog zwoel buiten maar doordat het binnen warmer was dan buiten leek het toch koud. Ik keek de andere kant uit en beende zo snel ik kon met mijn torenhoge hakken.
"Amber, wacht nu toch even," zuchtte Harry terwijl hij me inhaalde.
Ik wilde net wat zeggen toen mijn hak bleef haken achter een losse steen en ik door mijn enkel zakte. Een kreetje verliet mijn mond maar twee sterke armen hielden me stevig vast. Verbaasd keek ik naar Harry, tegen wiens borstkas ik nu aanleunde. Voorzichtig hielp hij me weer overeind.
"Dankje," mompelde ik zacht.
Fantastisch. Ik wilde net weer verderlopen toen hij me tegenhield en zijn vest om mijn schouders drapeerde.
"Je ziet eruit alsof je het koud hebt," zei hij glimlachend, "Sorry van daarnet,"
Hij liep meteen weer achter Louis aan, die ons ondertussen gepasseerd was. De volgende die voorbijkwam was Mathilde, die me lachend meetrok.
"Wel, dat was galant," gniffelde ze veelbetekenend.
"Oh, Mathilde, zwijg toch. Er is niks tussen mij en Harry en dat zal er ook nooit zijn. Je weet dat ik een hekel heb aan op seks beluste hormoontornados van mannelijke ego's,"
Even keek ze me aan met die geheimzinnige flikkering in haar ogen die ik zo goed kende. Oh, wat haatte ik die flikkering.