015.

Mathilde Monique Boosch (2013)

De jongens hadden een tafel gereserveerd in een gezellig, klein restaurantje. Nadat zowel Amber en ik als de jongen was handtekeningen uitgedeeld hadden, konden we eindelijk plaats nemen op de houten stoeltjes. Niall startte het rijtje tegenover me. Naast hem had je Liam, Harry en Louis. Naast mij had je Amber en Zayn.
Een jonge en knappe ober kwam meteen vragen wat we wouden drinken. Hij bleek niet naar onze leeftijd te vragen wanneer Louis grappend naar de duurste fles champagne had gevraagd die ze in huis hadden.
“Doe maar gewoon een cola voor mij”, zei ik wanneer ik zag dat hij wou vertrekken. Ik dronk niet zo graag champagne. De ober knikte en juist voordat hij terug wou gaan naar de bar om ons drinken te gaan halen, zei Niall ook dat hij liever een glas cola had.
Ik keek hem glimlachend aan. “Dan zijn we samen Bob en Bobette”, merkte ik op.
Niall keek me fronsend aan. “Wat is dat?”
Ik keek hem even verbaasd aan, maar besefte toen dat ze zoiets vast een andere naam gaven in Engeland. “Dat zijn de personen die nuchter blijven op een feestje zodat ze ervoor kunnen zorgen dat hun vrienden veilig thuis geraken.”
Niall knikte begrijpend. “Ik weet niet of dat wel zal lukken”, grinnikte hij. Hij knikte naar rechts, naar de plaats waar Louis zat.
Hij probeerde een lepel op zijn neusbrug te doen balanceren. Dat lukte niet zo goed, want hij viel op de grond juist op het moment dat de knappe ober terug was met ons drinken. Ik beet op mijn lip om niet in de lach te schieten.
Nadat de ober de champagne uitgedeeld had en hem aan de andere kant van de tafel in een bak met ijs gezet had, zette hij de cola’s voor de neus van Niall en ik. Hij deelde daarna de menukaart uit waar al het eten op stond. Wanneer hij eindelijk weg was, nam ik snel een slok van mijn cola. Mijn keel voelde droog aan door de warmte buiten en aangezien het onbeleefd was om te drinken wanneer de ober nog steeds aan de tafel stond, snakte ik meer dan ooit naar het zoete drankje.
“Doe het maar rustig”, zei Niall terwijl hij met grote ogen keek hoe ik al de helft van mijn glas leeggedronken had, “We moeten nog eten.”
Amber keek op van het gesprek dat ze met Liam voerde. “Dat is geen probleem voor Mathilde. Ze eet voor een heel leger.” Ze keek even van Niall naar mij en dan terug naar Niall, om dan speels naar hem te knipogen.
Ik voelde mijn wangen blozen en ik keek naar de menukaart die op de tafel lag.
“Maak je maar geen zorgen”, fluisterde Niall terwijl hij zich een beetje voorover boog, “Ik eet ook veel.” Ik glimlachte naar hem. “Wat wil je eten?” vroeg hij nadat hij terug met zijn rug tegen de rugleuning van zijn stoel steunde.
Ik haalde mijn schouders op. “Ik versta niets van deze kaart”, zei ik, “Buiten de getalletjes naast het euroteken.”
Niall lachte en trok de kaart naar zich toe. “Krijgen jullie dan geen Italiaans?”
Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Jullie Italiaans is onze Frans.”
Niall knikte en liet zijn ogen over de kaart glijden. “Vertrouw je me genoeg om mij iets voor je te laten bestellen?” Hij keek me grijnzend vanonder zijn wimpers aan. Ik deed mijn mond open, maar buiten een stel klinkers, kwam daar niet vele uit. Ik knikte daarna maar wat. Anders zou ik toch nooit iets kunnen kiezen.
Wanneer ik naast me keek, zag ik dat Amber Harry weer een preek aan het geven was. Als ze konden, hadden Louis, Zayn en Liam een pak popcorn genomen om ernaar te kijken.