Chapter 1

Lelia Burrion

Daar stond ik dan vol zenuwen aan te schuiven in Dublin voor een gigantisch groot gebouw waar de audities gegeven werden. Het was een gigantisch lange rij en ik voelde de moed in mijn schoenen zakken. Voor me stond een Ierse familie met een lieve blonde jongen erbij. Jackson zat op de rekken die de rijen vormden en zat wat te pingelen op mijn gitaar. Onze familie is heel muziekaal, de kant van mijn moeder dan. Ik had mijn geluksgitaar mee, mijn kado van mijn moeder toen ik tien was. Het was een hele dure moet ik toegeven maar hij gaat na zes jaar nogsteeds met succes mee. Het was op de dag erna dat mam stierf, dus hij was heel speciaal voor me. Zo wist ik heel zeker dat ze bij me was en me steunde. Pap was ook meegegaan, toen hij het hoorde sprong hij zowat een gat in de lucht en zei de hele tijd dat hij en mam trots op me waren. Drew had zijn beste vriend meegenomen die tevens ook een goeie vriend van mij was. Ze zaten een beetje rond te kijken en bij sommige meisjes een nummer van nul tot en met tien te geven. Sukkels. De jongens voor ons had me in de gaten en kwam breed glimlachend op me af. 'Haay, ik ben Naill, kom je ook voor auditie te doen?' zijn stem was vrolijk, hij had er in ieder geval zin in. Ik begon ook te glimlachen en nam zijn uitgestoken hand aan. 'Hee, ik ben Lelia en ja ik kom inderdaad auditie doen' zei ik en liet zijn hand los. We begonnen een luchtig gesprek over koetjes en kalfjes en de rij schoof meer en meer op tot we bij de ingan van het gebouw stonden. Ik moest een formulier invullen en ik kreeg een nummer die ik ergens moest opplakken. Jackson plakte hem met veel plezier op mijn buik. Ik zag Naillwat kijken naar me terwijl hij naar het tafereel keek. Het zag er nogal lachwekkend uit. Pap zijn telefoon ging en hij keek me verontschuldigend aan. Achja, hij was er nu dat is alles wat telt. We gingen ergens zitten en ik begon een gesprek met Rory, de beste vriend van mijn broer. 'Heb je er zin in?' vroeg hij met een gigantische grijns. Ik keek hem sarcastisch aan. 'Wat denk je zelf?' vroeg ik en rolde met mijn ogen hij begon te lachen en begon weer een gesprek met Drew. Ik keek wat nerveus rond, ik werd opgeschrikt door trillingen. Oh, juist ik had een gsm. Ik haalde hem uit en keek naar het berichtje dat ik ontvangen had.
Je ziet er stressie uit x)
Het lukt je wel, ik geloof in je ;d
X Naill
Owhja, ik had hem mijn nummer gegeven. Ik smste meteen een antwoord terug terwijl ik terloops een blik op hem wierp.
Ik heb soort van plankenkoorts en die oenen hier zijn weer zo dom om me in te schrijven xp
Ik wed er voor dat je zeker weten door bent
X Lelia
Ik drukte op verzenden en nam mijn IPod, ik zapte naar het liedje dat ik voor ging brengen en luisterde aandachtig naar de tekst en de klanken zodat ik hetzelfde kon weergeven op het podium. Na een uurtje kwam een vrouw naar me toe en nam me mee samen met mijn broers, Rory en pap backstage. Nu was er geen weg terug meer. Een presentator en een cameraman kwamen naar ons toegelopen. 'Wie hebben we hier?' zei hij met een gigantische glimlach. 'Lelia' zei ik met glimlach op mijn gezicht. 'Wel Lelia, je hebt je gitaar mee zie ik?' praatte hij door de microfoon en liet de microfoon naar mijn mond glijden. 'Ja' zei ik grinnikend. 'Je bent de eerste die dat doet, waarom?' vroeg hij door. 'Hij betekent veel voor me en het geeft me hoop' zei ik en streelde even over de heup van de gitaar. 'Nou, hij is je geluksbrenger, komt hij vandaag vast nog van pas'. Ik knikte ookal was het geen vraag. 'Wens haar maar geluk want ze moet zo op' zei hij met een glimlach naar de jongens. Jackson nam me meteen in een stevige omhelsing. 'Good luck' fluisterde hij in mijn oor en liet me los. Rory en Drew namen me in een groepsknuffel en zeiden beiden enthousiast 'Je kunt het!'. Pap gaf me een kus op mijn wang en zei 'Mam zou trots op je zijn'. Een van de mensen van de techniek telde af en gaf een duwtje dat ik het podium op kon. This is it.