29%
Keighley Mackenzie O'Malley
Mijn ademhaling was zwaar toen mijn lippen zijn lippen verlaten, een kleine zonnestraal piekte tussen de bomen door. "Justin?" Giechelde ik toen ik me langs de schors op de grond liet zakken. "Yeah beauty?" vleidde hij opnieuw. "Hoe laat is het?" Vroeg ik zachtjes, terwijl mjin vingertoppen over zijn hand streken. "6 uur.." Zei hij speels, waarna hij zijn blackberry uit de hoop met bladeren viste. "14 gemiste oproepen, en 17 smsjes.." Grijnsde hij, zijn ogen gericht op het scherm. "Let me see.." Zei ik lachend waarna ik zijn pet en zijn blackberry uit zijn handen trok. Ik zette de pet achterstevoren op mijn hoofd, Justin lachte even verontwaardigd waarna ik zijn handen zorgvuldig ontweek. "Don't touch my cap!" Riep hij lachend. "pak uhm' dan als je kan!" Lachte ik breed grijnzend, ik hees me omhoog aan de boom en zette het opnieuw deze, avond, mh ochtend, op een hollen. Ondertussen gleden mijn ogen door zijn smsjes, Chaz Ryan Caitlin Chaz Chaz Chaz, Ryan Ryan, de eerste 17 waren van een paar uur geleden, ze bevatte iets van: Where are you ? enzovoort, ik kon het niet goed lezen door het rennen. Maar hoe verder ik naar beneden scrolde hoe meer ze mijn aandacht trokken, mijn naam viel vaak in zijn smsjes. Ik keek even achter me en lachte toen ik hem zag struikelen over een bovenliggende boomwortel. "Bye Biebss" Riep ik grijnzend. Dit was mijn kans, ik trok een sprintje, zover mijn lichaam nog wou en plofte toen onder een grote den. Ik wreef even met mijn hand over mijn voorhoofd om toen zijn smsjes te lezen. What have you done? I hate her, you do remember what I did to her? Ik ga haar geen sorry zeggen van iets waar ik geen spijt van heb Met open mond keek ik richting het smsje, het veroorzaakte tranen in mijn ogen en op de een of andere manier voelde ik onmacht, onrecht. Ik scrolde naar beneden en opende nog een smsje, iets in me zei dat ik dit niet moest lezen, ik zou opnieuw breken, maar mijn nieuwsgierig 'ik' wond de strijd. I'm trying to do normal, but I break here anyway, and you know that Mijn beeld werd wazig, mijn hart maakte overuren en het leek alsof ik terug werd getrokken in mijn verleden. Mijn handen trilden toen ik nog een smsje opende You are my friends, but I consider her as an annoying fan, so good? Dit smsje deed de emmer overlopen, woedend stond ik op, tranen van verdriet drupten op de grond, ruw veegde ik ze weg. Ik had het altijd wel geweten, het was gewoon te mooi om waar te zijn. Hij gaf geen ene fuck om me, hij deed dit gewoon om zijn vrienden te laten zien dat alles goed tussen ons was, zodra hij weer weg zou gaan zou onze relatie vast ten einde lopen, want hij kon nou eenmaal niet tegen een lange afstands relatie met een irritante fan. Fan, pff never ever ever ever! In mijn woede smeet ik zijn blackberry tegen de eerste beste boom, en hoorde ik gekraak achter me. "A, there you are, my beauty.." Sprak zijn schorre stem, zijn ogen glinsterden toen hij mij zag, just fake Keighley, sprak ik me toe. Tranen liepen nog steeds als watervallen over mijn wangen. "Don't call me your beauty" Spuugde ik hem toe, zijn blik veranderde door een bezorgde inval, djeez die kerel moest in het theater gaan werken. "Keighley wat is er?" Ik draaide me nu helemaal om en ik stapte achteruit in het ritme dat hij vooruit liep, toch was hij sneller en raakte zijn hand mijn wang aan, ik ketste zijn hand weg. "Don't touch me, liar.." Zei ik hees, driftig veegde ik mijn tranen weg. "Hoe heb ik je ooit kunnen vertrouwen, disappearing forever out my life, I hate you" En met die woorden keek ik voor de laatste keer in zijn choclade bruine ogen, toen keerde ik hem me de rug toe, iets wat ik al veel eerder had moeten doen. "Keighley.." Hoorde ik hem nog fluisteren, maar ik negeerde hem, zielig. Ik dacht een ogenblik na waarna ik begon te rennen, hard, net zo lang tot mijn ogen stopten met tranen, de tranen waren opgedroogd en het bos uit het zicht was, zelfs Justin die aan de grond vast was genageld kon ik niet meer zien. Maar goed ook, he has everything faked. Hoe was ik zo stom kunnen zijn dat niet aan te zien komen. Voordat ik het wist belandde ik voor mijn huis, met een trillende hand drukte ik op de bel. Het duurde niet lang voordat de deur los werd getrokken door Matthias. "Waar heb jij-" zijn woedende stem verdween als sneeuw voor de zon en hij trok me bezorgd in zijn armen. "Bieber.." er was maar een woord voor nodig, geen eens een van mij, nee hij wist het zelf. Matthias had hem door gehad van A tot Z. En ik was zo blind in zijn val te lopen, een val die hij waarschijnlijk voor ontiegelijk veel meisjes had gezet. I Hate him, as I had always done. Bieber was nog steeds het gevoelloze jongentje van 3 jaar geleden. En ik maar denken dat dat oit zou veranderen, falend. Ik glimlachte waterig naar mijn broer. "you were right, like always.." Mijn broer klemde zijn kaken op elkaar waarna ik naar mijn kamer liet en me huilend op het bed liet vallen.
Mijn ademhaling was zwaar toen mijn lippen zijn lippen verlaten, een kleine zonnestraal piekte tussen de bomen door. "Justin?" Giechelde ik toen ik me langs de schors op de grond liet zakken. "Yeah beauty?" vleidde hij opnieuw. "Hoe laat is het?" Vroeg ik zachtjes, terwijl mjin vingertoppen over zijn hand streken. "6 uur.." Zei hij speels, waarna hij zijn blackberry uit de hoop met bladeren viste. "14 gemiste oproepen, en 17 smsjes.." Grijnsde hij, zijn ogen gericht op het scherm. "Let me see.." Zei ik lachend waarna ik zijn pet en zijn blackberry uit zijn handen trok. Ik zette de pet achterstevoren op mijn hoofd, Justin lachte even verontwaardigd waarna ik zijn handen zorgvuldig ontweek. "Don't touch my cap!" Riep hij lachend. "pak uhm' dan als je kan!" Lachte ik breed grijnzend, ik hees me omhoog aan de boom en zette het opnieuw deze, avond, mh ochtend, op een hollen. Ondertussen gleden mijn ogen door zijn smsjes, Chaz Ryan Caitlin Chaz Chaz Chaz, Ryan Ryan, de eerste 17 waren van een paar uur geleden, ze bevatte iets van: Where are you ? enzovoort, ik kon het niet goed lezen door het rennen. Maar hoe verder ik naar beneden scrolde hoe meer ze mijn aandacht trokken, mijn naam viel vaak in zijn smsjes. Ik keek even achter me en lachte toen ik hem zag struikelen over een bovenliggende boomwortel. "Bye Biebss" Riep ik grijnzend. Dit was mijn kans, ik trok een sprintje, zover mijn lichaam nog wou en plofte toen onder een grote den. Ik wreef even met mijn hand over mijn voorhoofd om toen zijn smsjes te lezen. What have you done? I hate her, you do remember what I did to her? Ik ga haar geen sorry zeggen van iets waar ik geen spijt van heb Met open mond keek ik richting het smsje, het veroorzaakte tranen in mijn ogen en op de een of andere manier voelde ik onmacht, onrecht. Ik scrolde naar beneden en opende nog een smsje, iets in me zei dat ik dit niet moest lezen, ik zou opnieuw breken, maar mijn nieuwsgierig 'ik' wond de strijd. I'm trying to do normal, but I break here anyway, and you know that Mijn beeld werd wazig, mijn hart maakte overuren en het leek alsof ik terug werd getrokken in mijn verleden. Mijn handen trilden toen ik nog een smsje opende You are my friends, but I consider her as an annoying fan, so good? Dit smsje deed de emmer overlopen, woedend stond ik op, tranen van verdriet drupten op de grond, ruw veegde ik ze weg. Ik had het altijd wel geweten, het was gewoon te mooi om waar te zijn. Hij gaf geen ene fuck om me, hij deed dit gewoon om zijn vrienden te laten zien dat alles goed tussen ons was, zodra hij weer weg zou gaan zou onze relatie vast ten einde lopen, want hij kon nou eenmaal niet tegen een lange afstands relatie met een irritante fan. Fan, pff never ever ever ever! In mijn woede smeet ik zijn blackberry tegen de eerste beste boom, en hoorde ik gekraak achter me. "A, there you are, my beauty.." Sprak zijn schorre stem, zijn ogen glinsterden toen hij mij zag, just fake Keighley, sprak ik me toe. Tranen liepen nog steeds als watervallen over mijn wangen. "Don't call me your beauty" Spuugde ik hem toe, zijn blik veranderde door een bezorgde inval, djeez die kerel moest in het theater gaan werken. "Keighley wat is er?" Ik draaide me nu helemaal om en ik stapte achteruit in het ritme dat hij vooruit liep, toch was hij sneller en raakte zijn hand mijn wang aan, ik ketste zijn hand weg. "Don't touch me, liar.." Zei ik hees, driftig veegde ik mijn tranen weg. "Hoe heb ik je ooit kunnen vertrouwen, disappearing forever out my life, I hate you" En met die woorden keek ik voor de laatste keer in zijn choclade bruine ogen, toen keerde ik hem me de rug toe, iets wat ik al veel eerder had moeten doen. "Keighley.." Hoorde ik hem nog fluisteren, maar ik negeerde hem, zielig. Ik dacht een ogenblik na waarna ik begon te rennen, hard, net zo lang tot mijn ogen stopten met tranen, de tranen waren opgedroogd en het bos uit het zicht was, zelfs Justin die aan de grond vast was genageld kon ik niet meer zien. Maar goed ook, he has everything faked. Hoe was ik zo stom kunnen zijn dat niet aan te zien komen. Voordat ik het wist belandde ik voor mijn huis, met een trillende hand drukte ik op de bel. Het duurde niet lang voordat de deur los werd getrokken door Matthias. "Waar heb jij-" zijn woedende stem verdween als sneeuw voor de zon en hij trok me bezorgd in zijn armen. "Bieber.." er was maar een woord voor nodig, geen eens een van mij, nee hij wist het zelf. Matthias had hem door gehad van A tot Z. En ik was zo blind in zijn val te lopen, een val die hij waarschijnlijk voor ontiegelijk veel meisjes had gezet. I Hate him, as I had always done. Bieber was nog steeds het gevoelloze jongentje van 3 jaar geleden. En ik maar denken dat dat oit zou veranderen, falend. Ik glimlachte waterig naar mijn broer. "you were right, like always.." Mijn broer klemde zijn kaken op elkaar waarna ik naar mijn kamer liet en me huilend op het bed liet vallen.
sorry lang niet meer geschreven, komt goed, ik breng er btw nog wat spanning bij
Do you like it?
Reageer (2)
sneu verderrrrrr
1 decennium geledenAwh, zo zielig!
1 decennium geledenVerder!