Narika Himura

“Goede morgen Narika, heb je lekker geslapen?” Narika kijkt haar moeder aan en knikt. Dan pakt ze snel haar brood en geeft haar moeder een vlugge kus op de wang en verlaat dan het huis en rent naar school. Ze kijkt op haar horloge. Ze is laat! Ze zucht. Dat komt allemaal door die stommer wekker van d’r. Die is voor de zoveelste keer weer eens kappot. Als ze bij school aankomt is de poort al gesloten. Ze keert om en kijkt naar de lucht. Ze zucht. Haar ouders zullen wel weer gebeld worden dat ze niet is komen opdagen op school. “Waarom gebeurt dit altijd met mij?” Dan verschijnt er een klein kat-achtig figuurtje op haar schouder. Narika lacht en aait het katje over de kop. Het figuurtje spint en geeft haar een kopje. Narika lacht weer en kijkt het figuurtje in de ogen aan. “Hey Miki, zullen we naar het park gaan? Dan koop ik vis voor je.” Miki knikt en geeft Narika weer een kopje. Narika lacht en loopt richting het park. Het is heerlijk weer en de heerlijke geuren van de bloemen omringen Narika. Ze snuift ze op en voelt de wind door haar haren. Ze gaat op een bankje zitten en kijkt naar het vijvertje in het midden van het park. Het water is helder en de stralen van de zon geven het water een prachtige glanzende blauwe kleur. Narika vind het oppeens niet zo erg meer dat ze school heeft gemist. Ze is dol op dit park. Ze komt hier al vanaf haar jeugd. Dit park is ook de eerste keer dat ze Miki ontmoette. Sindsdien zijn zij en Miki onafscheidelijk geworden. Narika zucht en geeft een visje aan Miki. Miki neemt het dankbaar aan en eet het op. Daarna wast ze zich en valt in slaap op Narika’s knie. Narika kijkt naar het kleine figuurtje en aait het voorzichtig. Ze pakt het op en stopt het voorzichtig in haar schooltas. Ze lacht en loopt naar huis. Op haar weg naar huis zwaait ze nog even naar wat werklieden die vrolijk terug zwaaien. Aan het eind van de traat ziet ze haar vriendengroep staan. Haar vrienden zien haar en zwaaien. Narika lacht en loopt naar ze toe. Een lange jongen met lang zwart haar geeft haar een knuffel. “Narika!Waar was je vandaag?” Narika kijkt naar de grond en haalt haar schouders op. Ze zucht. Dan voelt ze een hand op haar schouder en kijkt om. Het is Kukai. Ze bloost en glimlacht naar hem. Kukai kijkt haar aan en houd haar tegen zich aan. “Narika…het is oké… maar we misten je…” Hij lacht en gooit haar haar door de war. Narika lacht en slaat zijn hand weg. Dan loopt ze met haar vrienden richting haar huis. Narika kijkt naar de ondergaande zon. Ze kijkt om naar haar vrienden en vraag hen of ze met haar mee naar huis willen. De jongens knikken en lopen met haar mee. Haar vrienden weten nog niet over Miki en over haar geheim. Narika’s moeder kijkt haar aan en kijkt dan lachend naar haar vrienden. “Dag Hayate! Wat heb ik jou al lang niet meer gezien...!” Hayate loopt naar Narika’s moeder toe en geeft haar en kus op haar hand. Narika’s moeder lacht en kijkt Kukai, en Sasame aan. Die lachen terug en maken een korte buiging als groet. Na een uur zijn de jongens weg. Narika zucht en loopt naar haar kamer om zich om te kleden voor haar date met Kukai. Ze pakt haar ketting die ze van hem heft gekregen en kijkt ernaar. Ze bloost bij de gedachte aan Kukai. Ze houd echt zielsveel van hem. Ze loopt naar beneden en doet de deur achter haar dicht. Ze kijkt naar de heldere donkerblauwe lucht en de fonkelende sterren. Ze loopt door het park naar het leuke restaurantje waar Kukai op haar wacht. Ze lacht en kijkt naar haar ketting maar ziet plotseling dat de ketting niet meer om haar nek hangt. Ze kijkt om en ziet een knappe jongen de ketting in zijn hand houden. Hij kijkt ernaar en kijkt dan naar haar. Narika kan hem nu goed zien. Hij heeft half-lang zwart haar en een knap en vriendelijk gezicht. Maar hij heeft katten-oren en een kattenstaart. Hij loopt naar haar toe en buigt zich naar haar toe. Hij snuift de geuren van haar op . Narika rilt en haar kitten-oren en start beginnen te groeien. De jongen kijkt haar aan en knikt. Hij geeft haar haar ketting terug en lacht. “Ik geloof dat die van jou is?... Je bent een geval apart he?" Narika bloost en pakt haar ketting. Dan kijkt ze naar de jongen. “Mag ik vragen wie je bent?” De jongen lacht en knikt. Narika kijkt recht in zijn lichtgevende gele katten-ogen. Hij is hetzelfde als zij is! Voor hem is haar geheim geen geheim meer. De jongen draait zich om en kijkt haar over zijn schouder aan. “Ik ben Ikuto...en jou naam is Narika, toch?” Narika kijkt hem aan en knikt. “Wacht even…hoe weet jij mijn naam?” De jongen zucht en wijst naar haar ketting. Narika kijkt naar haar ketting waar haar naam in gegraveerd is. Ze lacht. Hij is slim. Ze mag hem wel. De jongen lacht en springt soepel op een dunne muur. “Nou...ik zie je nog wel…” Na die woorden verdwijnt hij in het duister van de nacht. Narika’s oren en start verdwijnen weer en ze zucht. Ze kijkt naar de kerkklok. Ze is te laat! Wat zal Kukai wel niet van haar denken?! Ze draait zich om en rent naar het restaurantje. Buiten het restaurant staat Kukai op haar te wachten. Ze ziet hem en rent in zijn armen. Kukai houd haar tegen zich aan en aait door haar haar. Narika legt haar hoofd op zijn borst en begint zachtjes te huilen. “Het spijt me zo Kukai...! Waarschijnlijk haat je me nu..." Kukai kijkt haar aan en kust haar voorhoofd. Narika kijkt hem met betraande ogen aan en bloost. Hij lacht en zoent haar diep. Narika legt haar armen om zijn nek en sluit haar ogen. Als ze zijn uitgezoent kijkt Kukai haar aan. "Narika...wat is er gebeurt? Vertel me waarom je zo laat was..." Narika kijkt naar zijn ogen. Ze kan geen woord uitbrengen. Ze kan het gewoon niet. Ze zucht en kijkt naar de grond. Kukai kijkt haar aan en houd haar blik op het zijne gericht. Narika lacht naar hem en ze lopen het restaurant binnen. Kukai leid haar naar de tafel die hij heeft gereserveerd en gaat zitten. Ze bestellen wat te eten en te drinken en praten de hele avond. Narika verteld hem over de jongen die ze ontmoette toen ze naar het restaurantje liep. Kukai kijkt haar aan en lacht. Hij houd haar hand vast en knikt al seen teken dat hij het niet erg vind. Narika bloost en lacht verliefd naar hem. Als ze hebben betaald lopen ze samen terug naar huis. Kukai is de hele weg naar Narika’s huis met haar meegelopen en hij geeft haar een zoen als afscheid. Narika bloost en loopt naar binnen. Iedereen slaapt al. Ze loopt naar boven en ziet een bruine kat op haar bed liggen. Het is Miki in haar orginele vorm. Maar Miki veranderd in het kleine kat-achtige figuurtje als Narika niet in huis is. Narika aait de kat en gaat op haar bed zitten. Haar hoofd doet zeer. Ze rolt zich op en gaat met haar hoofd op de buik van de kat liggen en valt in een diepe slaap.
De volgende dag is Narika al vroeg op. De stralen van de zon schijnen door de ramen. Narika snuift de geur van vers gemaait gras op. Ze kleed zich om en gaat naar beneden. Ze pakt een broodje en drinkt een kop thee. Dan pakt ze haar tas en loopt naar school. Haar kleine zusje heft vandaag vrij van school dus die hoeft ze niet te brengen. Narika zucht. Er is zoveel gebeurt gisteren. Wie was die jongen met die kattenoren en staart? Hoe heeft hij haar gevonden? Haar hoofd bonkt. Ze denkt te veel. Ze loopt door en wacht op de hoek van de straat op haar vrienden. Ze ziet Hayate en Sasame aanlopen. Hayate zwaait naar haar en geeft haar een knuffel. Narika gilt het uit van de pret en lacht naar de jongens. Een half uur later komt Kukai aanlopen en geeft Narika een lange zoen. Dan lopen de vrienden naar school toe.