Mijn leven als Lynn.. [\5/]

Ik shockte, zij dakloos? Maar… ‘Ja.. Mijn.. Mij ouders zijn ook v-ver..’ Zei Ayumi schokkerig en begon te huilen, ik probeerde haar te troosten en omhelsde haar. Ace ging verder met wat ze wilde vertellen: 'Haar ouders zijn ook vermoord, door twee mensen van de familie Qujin en..' Ik legde een hand op zijn mond. ‘Stop alsjeblieft, ik kan dit niet verder aanhoren.. En ik denk Ayumi ook niet..’ WAT? Dacht ik bij mezelf.. Ik probeerde wel rustig te blijven maar dat lukte niet echt.. Ik liet Ayumi los. ‘Dus toch.. Dus toch! Waarom?..’ ‘Wat is er Lynn?’ Vroeg Ace.. ‘Kun je even meekomen?..’ Vroeg ik aan Ace. ‘Natuurlijk..’ Ik nam hem mee tot waar de rest ons niet meer kon horen. ‘Ace, mijn hele naam… Ik ben Lynn Qujin..’ ‘Wacht, JIJ heb haar ouders vermoord?’ ‘Nee.. mijn ouders..’ Ik moest weer huilen.. ‘Ace.. Het spijt me zo..’ ‘Jij kan er niks aan doen Lynn, het waren je ouders..’ Hij omhelsde me. ‘Het komt wel goed Lynn.. Als je mij even met Ayumi laat praten, dan komt het wel goed..’ We liepen weer terug naar het kampvuurtje en Ace ging met Ayumi praten. Ze was wat overstuur, maar het ging voor de rest wel goed met haar. Ik liep naar haar toe en omhelsde haar. ‘Ik voel me zo schuldig.. Gaat het?..’ Ayumi kalmeerde weer wat. ‘Sorry Ayumi… Ik voel me zo slecht nu.. Is er iets wat ik voor je kan doen?..’ Ik wist écht niet wat ik moest zeggen.. ‘Ja..’ Zei Ayumi wat zacht en lief. ‘Bij me blijven.’


Vraagje voor mijn publiek
'Wat zouden jullie doen als je in die situatie komt? (Je bent Lynn)'
Post it below ^-^