Mijn leven als Lynn.. [\1/]

Ik zat thuis een beetje te niksen, beetje verhalen te lezen, beetje te praten met mensen die ik heb ontmoet op internet. Ik vertelde een goede vriendin van Quizlet (jawel ^^) wat er nu weer was gebeurd op school, schreef een reactie op een verhaal, en toen ging de deurbel. Ik keek door zo’n gaatje om te zien wie het was, en het waren twee politieagenten. Ik deed de deurbel open en groette ze vriendelijk. ‘Goedemiddag, kom binnen.’ ‘Goedemiddag,’ zei de ene agent. De andere keek maar wat rond en lette niet op mij. ‘We komen voor uw ouders,’ zij hij. W-W-Wat moeten ze met mijn ouders? Dacht ik.. Is er iets wat ze niet hebben verteld!? ‘Die zitten in de woonkamer,’ antwoordde ik. ‘Volgt u mij maar.’ Ik leidde ze naar de woonkamer en de ene haalde meteen zijn pistool tevoorschijn. ‘Wat is dit!?!’ Riep ik naar de agenten. ‘Dat leggen we later wel uit, kom nu maar eerst met mij mee jongedame.’ De agent bracht mij naar de politieauto, terwijl ik onderweg naar de auto een pistoolschot hoorde. Ik probeerde weg te rennen naar de woonkamer, maar de agent had mij stevig vast. ‘LAAT MIJ GAAN,’ riep ik in tranen. ‘WAT DOEN JULLIE MET MIJN OUDERS!?!?!.’ ‘Ik zei dat ik dat later zal vertellen, kom nu maar eers met ons mee.’ Ik snapte dus écht niet hoe ze zo rustig konden blijven, ik was helemaal verdrietig en kon niet stoppen met huilen.. Ze gaven mij wat te drinken met een slaappil erin, zodat ik mijzelf niet verzette.

*Toen ik wakker werd, was ik al wat rustiger geworden..*

Ik werd wakker op het politiebureau, in een verhoorkamer. Het was nou niet dat ik hun iets hoefde te vertellen! Zij hebben een boel uit te leggen. ‘Ah, ze wordt wakker.’ Hoorde ik een stem in de verte zeggen.’ Er liep een man in uniform naar mij toe en stelde zichzelf voor: ‘Ik ben de hoofdcommandant hier, aangenaam.’ ‘..Hallo..’ Stommelde ik. Ik was nog te moe om echt boos te worden over wat ze hadden gedaan, dus ik kon me niet echt verzetten. ‘Vertel me,’ ging de commandant verder. ‘Wat is je naam?’ ‘Ik ben Lynn Qujin.’ Zei ik wat zacht. ‘Hoe oud ben je?’ ‘Ik ben 15 jaar..’ Waarom moest hij dit weten!? Maarja, ik moest het wel zeggen. Want ik zat hier in een politiebureau nietwaar? ‘Ok, Lynn. Ik weet dat dit hard zal aankomen, maar je ouders waren top-criminelen.’ ‘W-w-w-w-at..?’ Stamelde ik. ‘D-d-d-at kan n-n-iet.. Ze waren niet echt aardig tegen mij, maar criminelen?... Wat is dit!?! Ik wil weg hier!.’ ‘Lynn, doe alsjeblieft rustig. Alles komt wel goed.’ Zei de man. ‘Mijn ouders waren niet echt aardig tegen mij, maar ze gaven mij wel eten en onderdak! Hoe moet dat nu verder!?!’ Ik moest weer huilen.. ‘Wat moet ik nu?..’ Zei ik huilend. ‘Waarom?!’ De man kalmeerde me weer. ‘Je gaat voor nu in een opvang, met andere kinderen die geen ouders hebben.