Change

'Als je een ding mocht veranderen...'
'Ja, wat dan?'
'Wat zou je dan veranderen?'
'Ik zou willen dat alles anders was gelopen.'
Angelique rolde zich op haar zij en plaatse haar hand onder haar hoofd. Hij deed net of hij niet zag dat ze hem indringend aankeek.
'George.'
Hij zuchtte en ging overeind zitten 'Ik zou niets veranderen.'
Dat was een leugen, leugens waren goed. Leugens waren in ieder geval niet de waarheid, het nadeel van leugens was dat ze niet werkten 's nachts. Als hij luisterde naar zijn eigen ademhaling, hoe hard hij ook zijn best deed. Er klonk nooit een andere ademhaling, en als hij snikte was er niemand die met hem meedeed.
Angelique ging ook overeind zitten en samen keken ze naar het lange gras dat waaide in de zomerwind. Haar haar wapperde ook, George keek er gehypnotiseerd naar. De lange zwarte krullen die door de wind dansten waren veel mooier dan de grassprietjes, of de ondergaande zon.
'Weet je wat ik zo fijn vind aan zonsondergang?'
'Nee.'
Ze wees in de verte, naar twee vogels die langs de zon vlogen.
'Het betekend dat de zon weggaat.'
'En wat is daar zo leuk aan?'
Angelique lachte 'Omdat hij nooit echt weggaat, morgen is hij er weer.'
George knipperde met zijn ogen, hij had gewoon last van hooikoorts, loog hij tegen zichzelf.
'Dat is niet hetzelfde.'
Angelique keek weg van de zon en keek hem recht aan.
'Fred is niet weg, George.'
Hij kreeg weer last van die irritante hooikoorts en toen was hij het zat.
'Hij is wel weg! Hij heeft mij alleen gelaten, die egoïstische rotzak! Ik haat hem! Hoor je dat Fred, ik haat je,!' gilde hij tegen de wind.
Hij was opgesprongen en trapte tegen een steen, de steen rolde weg en plonsde in het water. George zakte neer en begon te huilen. Angelique keek hem zwijgend aan.
Pas na vijf minuten kalmeerde hij, met dikke betraande ogen keek hij Angelique aan.
'Sorry,' zei hij schor.
Angelique staarde weer naar de zon en ging weer liggen, George volgde haar voorbeeld.
'Waarom zei je sorry,?' vroeg ze na een tijdje.
'Dat, dat hoorde je niet te zien.'
'George,' zei ze zacht en ze ging weer overeind zitten 'Verdriet is overal. Het zit achter elke glimlach, en in elke traan. Maar het is niet iets om je voor te schamen, het is soms iets persoonlijks. Maar het is soms ook goed om het van je af te schreeuwen, om het met andere te delen. Want verdriet kan je niet alleen aan.'
George snikte weer 'Het is gewoon zo stom, snap je? Ik zeg een halve zin en realiseer me dan te laat dat Fred er niet is om die zin af te maken. Het is alsof ik maar half ben en nooit meer heel zal worden.'
'George,' zei ze streng en ze boog zich over hem heen 'Fred is niet weg, hij zal naast je staan. Hij kan alleen niet meer antwoorden, maar hij is er.'
George knikte en opeens viel het hem op hoe dichtbij ze was, langzaam kwam hij iets omhoog. Haar ogen waren betoverend, ineens waren ze dicht. George kwam nog iets dichterbij en voelde hoe hun lippen elkaar raakten. De tijd was verdwenen en de wereld stopte met draaien. Pas veel later lieten hun lippen elkaar los en keken ze elkaar weer aan, ze glimlachten tegelijk. Angelique ging zitten en hij kwam overeind. Hij legde zijn hoofd op haar schouder en snikte. Kalmerend streek ze over zijn haar en de zon verdween achter de horizon. Hij verdween niet.
'Als ik iets mocht veranderen,' zei George langzaam 'Dan was het zeker niet dit geweest.'
Ze kusten weer en na een tijd vielen ze in slaap.
Toen George wakker werd keek hij naar de opgaande zon. Verschillende emoties vechten om voorrang, uiteindelijk won blijdschap het. Het was een vreemd gevoel om weer blij te zijn en heel even vroeg hij zich af of hij wel bij mocht zijn. Toen schudde hij Angelique wakker.
'Kijk, de zon is weer terug.'
Slaperig veegde ze een haarlok uit haar gezicht 'Hij is nooit weggeweest.'