Prologue

Proloog

Ik zat met mijn gitaar op schoot en keek naar het meer dat voor me lag. Ik kwam hier vaak sinds ik klein was, mijn hoofd leegmaken. Het was afgelegen en je kon het moeilijk vinden, gewoon perfect voor mij. Ik begon wat op mijn gitaar te spelen. Soms was het gewoon teveel thuis, een puberend broertje en een andere grote broer die nogal een sloddervos was. En dan had je vader nog, hij was altijd weg dus ik moest voor mijn broertjes zorgen. Joepie. Maar ze zijn heel lief en ze steunen me altijd, in wat ik ook doe. Na een liedje gespeeld te hebben stond ik op en liep door het kleine bos naar ons huis. Het was niet groot maar ook niet klein, het was gewoon perfect. Ik liep het trapje op die naar de achterdeur leidde en liep naar binnen. Ik liep meteen de trap op om me naar mijn kamer te begeven. Pap is vast weer naar zijn werk en mijn broers doen vast jongensdingen. Ik liep snel mijn kamer binnen, ik zette mijn gitaar op de standaard en sprong op mijn bed. Ik wou dat mam hier nog was. Dan was pap elke dag thuis en we deden dan verschillende spelletje in het bos. Of we gingen gaan vissen in het meertje maar gooiden de vissen er weer in. Dat is allemaal voorbij nu. Vader richt zich meer op zijn werk en reist zowat de hele wereld rond. Hij laat ons gewoon in de steek. Mijn broers zijn al uit de rouw van mam. Jah het kan niet anders het was zes jaar geleden. Ik voel me nog steeds zo lullig, ik had mam kunnen redden, maar nee ik bleef doodleuk zitten terwijl mam haar leven opofferde voor me. Ze was moedig maar na haar dood ben ik me een soort van gaan opsluiten. Ik werd stiller en lachte niet zo veel meer. Ik hoorde iets breken en wist meteen dat het Jackson was. Jackson is mijn kleine broertje van veertien, volop aan het puperen dat het bijna niet normaal is. En toen hoorde je de zware stem van Drew. Daar gaan we weer, dacht ik zuchtend en stond op van mijn bed om te gaan kijken wat ze uitspookten. Ik liep voorzichtig de trap af en liep de woonkamer in. Ik zag naast me wat gebroken glas liggen wat van de lievelings vaas van papa was. Ik keek er met openmond naar en toen keek ik met toegeknepen ogen naar de jongens. Ze keken elkaar aan en toen weer naar mij uit een reflex wezen ze naar elkaar om aan te tonen dat ze het niet waren. 'Hij was het!' riepen ze tegelijk. Soms denk ik echt dat Drew even oud is als Jackson. 'Als vader hier achter komt zijn jullie dood, morsdood' zei ik en wees naar hun beiden. Toen liep ik naar de keuken om een glas water te pakken. Ik hoorde ze meteen alle scherven bij elkaar rapen en ook naar de keuken kwamen hollen. Ze gooiden alles in de prullenbak en keken me onschuldig aan. 'Het is al goed' zei ik zuchtend. Maar ze bleven zo kijken. Ik kneep mijn ogen wat meet dicht en vroeg toen. 'Wat hebben jullie nog uitgespookt?'. Ze bleven me onschuldig aankijken en net toen Jackson zijn mond wilde opendoen keek Drew hem dodelijk aan en meteen vloog zijn mond dicht. 'Waarom zeggen we het gewoon niet? Zo boos word ze niet hoor' zei Jackson zuchtend aan zijn grote broer. 'Wat zeggen?' vroeg ik meteen en legde het glas in de gootsteen. 'Nou, euhm hoe zeggen we dit nou' begon Drew maar hij werd meteen onderbroken door Jackson. 'Je kan zingen, echt heel mooi, dus hebben we je zegmaar ingeschreven voor X-Factor, don't shoot me' het laatste zei hij met een piepstemmetje en verschool zich achter Drew. Ik keek hun allebei woest aan. 'WAT?!' riep ik zowat het hele huis bijeen. 'Lelia alsjeblieft wees niet boos, maar we wilden je gewoon een gunst verlenen, je kan zo mooi zingen en we vinden gewoon dat je er iets mee moet doen, muziek is je leven, net als van mam en je weet dat zij het nooit aandurfde' begon Drew en Jackson maakte het af. 'Doe het voor mam Lelia, ze zou trots op je zijn net als wij' zei hij glimlachend. Ik zuchte en legde mijn hoofd in mijn handen. 'Jongens, denken jullie nu echt dat ik het ook zou durven? Je weet dat ik velegen en een stil persoon ben!' riep ik gefrustreerd uit en begon te ijsberen. 'Jullie gaan eraan' fluisterde ik iedere keer terwijl ik nadacht. Een talentenshow, no way. Ik zal nooit door kunnen, nooit. Ik zag ze even naar elkaar kijken met een blik van we-hadden-dat-beter-nooit-gedaan. Ze hadden me nu ingeschreven dus er is geen weg terug. Ik stond stil en zuchtte nog eens. 'Best' zei ik en ik zag ze glunderen. 'Super, sis ik beloof je het word de beste dag van je leven' zei Jackson en legde zijn hand op mijn schouder. 'Ik hoop het voor je' zei ik en liep terug naar boven wat informatie opzoeken.