35

Gregory

ik ben bang..het was er uit voor ik het door had. Ze twijfelde even maar liep toen achter mij aan en ging op het bed zitten. Zonder iets te zeggen kroop ik onder de dekens en staarde naar het plafond. 'waar ben je bang voor? ' haar stem klonk zacht en ik draaide me half om om haar aan te kijken. ' de dood ' alsof ze dit verwacht had knikte ze. 'ik ook greg maar je moet het proberen los te laten, het klinkt rot maar zo is het leven je komt op de wereld om er uiteindelijk weer op te sterven en wij hebben geen zegenschap in wanneer het onze tijd is om deze wereld te verlaten. ` haar adem stokte even en ze keek me even doordringend aan `weetje nog toen jou oma stierf` ging ze verder ik knikte en slikte de brok in mijn keel weg. `jij was kapot maar ze was oud en dan is het normaal dat mensen sterven` omdat ik nu niets meer kon uitbrengen knikte ik alleen maar. `het was verschrikkelijk jij had een goede band met haar maar jij had meer dan 20 jaar van haar liefde kunnen genieten, nu sarah gestorven is weetje dat je nog maar te weinig genoten hebt en dat ze nog veel te jong was om te sterven, en als je van iemand houd maakt het niet uit of diegene 80 of 20 is want verliezen doet altijd pijn maar op deze leeftijd wil je en kan je het verlies niet acepteren en dat deed je bij je oma wel.` ze had gelijk toen mijn oma stierf wist ik dat het een leeftijd was waarop mensen sterven het was gebruikelijk. `ja je zegt precies hoe ik het voel` yenthe pakte mijn hoofd vast en keek me droevig aan `laat het los greg` `ik wil het niet los laten ik wil die boosheid en het verdriet blijven voelen anders voelt het als veraad aan Sarah.` `Dat is het niet je mag en kan niet heel je leven hier onder gebukt gaan` ik keek haar aan en zag dat ze huilde `wanneer zal de zon weer in ons leven gaan schijnen ` mompelde ik zacht `als je er zelf in geloofd gaat ook de zon in ons leven weer schijnen ik weet het zeker ` en met die gedachte sloot ik mijn ogen en viel langzaam in slaap.

reaaaactieeees??