013.

Mathilde Monique Boosch (2013)

“Mathilde!” Ik stopte bruusk met ijsberen wanneer ik de luide, krachtige en strenge stem van Amber hoorde. Ik slikte en draaide me gehoorzaam naar haar toe. “Ga neerzitten. Ik word nog helemaal gek van je.” Ik schraapte ongemakkelijk mijn keel en zette me langzaam in de zetel tegenover haar neer. Ze keek me lang en onderzoekend aan, om daarna te zuchten. “Je ziet er prachtig uit. Waarom maak je nu zo’n zorgen?” Ze gaf me een bemoedigend glimlachje, om me aan te zetten tot praten.
Ik haalde mijn schouders op als teken dat ik het niet echt wist. Het was waar, ik had er totaal geen idee van waarom ik zo zenuwachtig was. Misschien had het wel het feit dat ik mezelf ondertussen al een échte One-Direction-fan mocht noemen er wel wat mee te maken. Of het feit dat ik niets anders kon doen dan kwijlen wanneer Niall in de buurt was, en als dat niet het geval was, zat ik wel stom te giechelen met alles wat de andere jongens zeiden.
Ze had een bezorgde frons op haar gezicht, maar ze schudde hevig het hoofd. “Mathilde, volgens mij zijn de jongens net zo zenuwachtig als jij. Wij zijn tenslotte de meisjes die hun favoriete boek geschreven hebben.”
Ik werd me opeens bewust van mijn kurkdroge keel, dus slikte ik rap voordat ik Amber terug voorzichtig aankeek. “Denk je dat echt?” piepte ik. Mijn stem klonk hees omdat ik al een tijdje niets gezegd had, gewoon omdat ik geen zinnig woord over mijn lippen kon krijgen door de zenuwen.
“Ja”, knikte Amber met een gemeende glimlach, “Daar ben ik zeker van.”
Juist op dat moment weerklonk het heldere geluid van de deurbel. Ik slikte. Amber stond recht en stak haar hand naar me uit, die ik gretig aannam. Ik bleef haar hand vasthouden terwijl we naar de voordeur stapten en ook wanneer ze de deur opendeed. “Oh, kijk, jongens! We hebben een stel lesbiennes meegevraagd naar het schip! Dat wordt leuk vanavond.” Louis keek ons grijnzend aan terwijl hij naar onze handen wees.
Amber keek hem bitsig aan en wou haar mond opendoen om iets te zeggen, maar iemand was haar voor. “Kom nu, Louis. Wij zijn ook niet meteen de meest heteroseksuele jongens die op deze planeet rondlopen.” De hese stem van Harry klonk vlak naast die van Louis. Ik giechelde even, maar ondertussen had Amber al lang mijn hand losgelaten.
“Zullen we dan maar vertrekken? Ik heb honger.” Het Ierse accent van Niall was op zich al sexy, maar toen pas merkte ik dat de jongens alle vijf een mooi, uit de kloten gewassen pak aanhadden. Ik kreeg de onmenselijke neiging om met mijn vingers door Nialls blond haar te gaan. Mijn vingers begonnen ze zelfs door te tintelen, waardoor ik mijn handen rap in de zakken van mijn kleedje stopte terwijl ik mijn wangen weer voelde gloeien.
“Willen jullie indruk op ons maken of wat moeten die apenpakjes voorstellen?” vroeg Amber terwijl ze de jongens droog aankeek. Ik zuchtte en probeerde onopgemerkt met mijn ogen te draaien.
Ik sloot de deur achter me terwijl Harry haar rustig antwoordde. “Vind je het niet mooi? Ik heb alles zelf uitgekozen.” Ik keek hem enkele secondes emotieloos aan, maar wanneer ik Ambers reactie op zijn woorden zag, moest ik pas écht moeite doen om niet in de lach te schieten.
“Heeft de jonkvrouw het overleefd bij de draak?” vroeg Louis, die me zijn arm aanbood.
Ik gleed er met mijn vrij arm in, in de andere hield ik mijn handtas vast, en ik schudde lachend het hoofd. “Louis, als je haar nog één keer draak noemt, zorg ik ervoor dat je een bootongeluk krijgt met mysterieuze omstandigheden.”
Hij grinnikte. “Daar ben jij te lief voor.”
“Try me.” Ik keek hem aan via mijn ooghoeken en ik merkte hoe hij ongemakkelijk slikte.