011.

Mathilde Monique Boosch (2013)

Tik.
Tik. Tik.
Tik.
Tik. Tik.
Tik.
Tik. Tik. Tik. Tik.
Met een luide kreun opende ik mijn ogen en keek ik naar het raam van mijn slaapkamer. Ondertussen moest ik al een halfuur lang aanhoren hoe iemand steeds meer en meer steentjes begon te gebruiken om tegen het raam te gooien.
Ik sloeg het laken van me af en bekeek mezelf vluchtig in de spiegel voordat ik me naar het raam draaide. Met mijn vingers kamde ik rap mijn haar terwijl ik richting het geluid toestapte.
Ik deed het raam open, maar blijkbaar niet op het juiste moment, want ik kreeg een paar stenen in mijn gezicht geworpen. “Oh, shit! Sorry!”
Ik wreef over de pijnlijke plaats van mijn neus en keek naar beneden. Ik had mijn bril niet op, dus ik kon niet zo goed zien we er onder mijn slaapkamerraam stond, maar het feit dat er twee jongens aan de andere kant van de schutting stonden, vertelde al genoeg. “Wacht, ik ga mijn bril even zoeken.” Ik draaide me om en trippelde naar het nachtkastje, waar ik de mijn bril voor het laatst neergelegd had.
Ik weet niet wat het precies was, maar ik was blij dat de jongens aandacht van me zochten.
Ik zette mijn bril op mijn neus en keek terug naar beneden, waar Louis en Niall naar me zaten te grijnzen. “Onze slaapkop is wakker!” zei Niall luid.
Ik plaatste giechelend de wijsvinger van mijn linkerhand voor mijn lippen. “Shht, zo meteen maak je Amber nog wakker”, zei ik.
“Amber? Ik dacht echt dat ze Woede of zo heette.” Ik beet op mijn lip om nog niet harder in de lach te schieten van Louis’ opmerking. Ik keek rap naar de deur van mijn slaapkamer, maar buiten mijn gegiechel, was er geen enkel teken van leven te bespeuren. “Anyways, we vroegen ons af of jullie al iets te doen hebben vandaag.” Die woorden zorgden ervoor dat ik mijn blik terug door mijn slaapkamerraam vestigde.
“Vraag je me uit voor een date, Tomlinson?” vroeg ik sarcastisch terwijl ik één wenkbrauw optrok.
Hij zuchtte diep, zette zijn handen in zijn heupen, maar ging daarna opeens door zijn knieën. Hij bracht zijn handen samen en begon op een smakende toon verder te praten. “Alsjeblieft, oh vrouwe Boosch, kom vandaag met me mee! Laat me u redden uit het kasteel dat bewaakt wordt door de boze draak Amber!”
Grinnikend schudde ik het hoofd, net zoals Niall dat deed. “Ik kom misschien wel met je mee als je mijn beste vriendin niet meer zo afkraakt”, zei ik daarop. Het was niet doordat Amber zo kattig deed tegen hun en dat ik me stilaan een fan kon noemen, dat ik ze mijn beste vriendin liet afkraken.
“Kom dan op zijn minst met mij mee.” Niall keek me glimlachend aan. Ik weet niet wat het precies was, maar ik voelde me meteen gevangen door zijn prachtige, helderblauwe ogen. Ik beet lichtjes op mijn lip terwijl ik mijn wangen rood voelde worden en knikte langzaam, maar zeker.
“Wat gaan we doen?” vroeg ik nadat ik mezelf herpakt had.
“We gaan op een boottocht!” riep Louis er hyper uit, “Een echt cruiseship!”
Ik lachte. “Oké”, knikte ik, “Ik zal zien of ik Amber mee krijg. Wanneer spreken we af?”
“We zullen om precies zes uur aan jullie deur komen bellen. Dan kunnen we jullie als echte gentlemans meenemen om te gaan uiteten.” Niall glimlachte lief.
“Ja, naar Nando’s, zeker”, merkte Louis droogjes op.